ตอนที่2-1

เด็กสาวร่างเล็กถักเปียสองข้างในชุดมัธยมปลายของโรงเรียนประจำจังหวัด ยืนประหม่าอยู่หน้าห้อง ข้าง ๆ กันมีคุณครูประจำชั้นยืนใกล้ ๆ กำลังแนะนำเธอให้เพื่อน ๆ ในห้องได้รู้จัก

“เพื่อนใหม่ของเราชื่อ ‘ตะวัน ศิริกร’ จากนี้ไปจะมาเป็นเพื่อนร่วมห้องของเรา ครูฝากให้พวกเธอช่วยกันดูแลด้วย เพื่อนย้ายมาใหม่อาจจะยังไม่รู้ระเบียบข้อห้ามของโรงเรียน ยังไงก็ช่วยกันแนะนำเพื่อนด้วยนะ ตะวันไปหาที่นั่งที่ว่างอยู่ได้เลย เดี๋ยวครูออกไปเอาเอกสารการสอนก่อน เมื่อกี้ครูลืมหยิบมา” พูดจบก็เดินออกจากห้องไป

ทุกคนในห้องต่างพากันส่งยิ้มทักทายมาให้เธออย่างเป็นมิตร ร่างเล็กเดินไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่หลังห้อง ซึ่งมีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว และเพื่อนผู้หญิงคนนั้นก็กำลังส่งยิ้มมาให้เธอเช่นกัน

“มานั่งข้าง ๆ เราสิ” ก่อนที่ตะวันจะเดินไปถึงหลังห้องก็มีมือของใครบางคนมาดึงเธอให้นั่งลงเสียก่อน พร้อมกับเอ่ยบางอย่างออกมา

“ไม่ต้องไปนั่งกับยายต้องตาหรอก ยายนั่นน่ะจนอย่างกับอะไรดี ดูชุดนักเรียนสิเก่าจนซ่อมแล้วซ่อมอีก มีดีแค่เรียนเก่งไว้ไปแข่งวิชาการให้โรงเรียนแค่นั้นเอง”

ทันทีที่พูดจบก็เกิดเสียงหัวเราะขึ้นจากคนอื่น ๆ ในห้อง ตะวันหันไปมองเพื่อนผู้หญิงที่ชื่อต้องตาก็พบว่าเธอมีสีหน้าที่สลดลง คุณย่าประไพทำเรื่องโอนย้ายเธอจากโรงเรียนเก่ามายังโรงเรียนประจำจังหวัดแห่งนี้ โรงเรียนที่ภายนอกดูสวยหรูมีแต่ลูกท่านหลานเธอ และลูกผู้ดีมีเงินต่างยื้อแย่งกันเข้ามาเรียน เธอเคยคิดว่าคนที่ได้เข้ามาเรียนที่นี่ช่างโชคดีเหลือเกิน แต่ตอนนี้เธอชักไม่แน่ใจกับความคิดก่อนหน้านั้นเสียแล้ว

“ให้พวกเราเรียกเธอว่าอะไรดี” เพื่อนอีกคนถามขึ้น

“เรียกเราว่าตะวันก็ได้”

“ตะวันเป็นอะไรกับพ่อเลี้ยงจักษ์เหรอ” อีกคนถามขึ้นอย่างสงสัย

“พวกเธอรู้จักลุงจักษ์ด้วยเหรอ?” ตะวันเองก็ถามกลับอย่างสงสัยเช่นกัน

“มีใครบ้างไม่รู้จัก ตระกูลอัศวภิญโญบริจาคเงินให้โรงเรียนเรา ปีหนึ่งตั้งหลายล้าน แล้วเมื่อเช้าเราเห็นคนขับรถของไร่แสนสิริสุขมาส่งตะวันที่หน้าโรงเรียนด้วย เราจำได้เพราะเคยเห็นรถคันนั้นขับมาที่โรงเรียนบ่อย ๆ”

“เราเป็นหลานลุงจักษ์น่ะ” ตะวันตอบออกไป เพราะคุณย่าประไพเป็นคนบอกเองว่าถ้าใครถามให้เธอตอบแบบนี้

“เห็นไหมฉันบอกแล้วว่าตะวันต้องไม่ธรรมดา สมกับที่จะเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับพวกเราแน่นอน” อีกคนเอ่ยขึ้นอย่างยินดี

“ยายคนนั้นชื่อต้องตา เลี่ยงได้ก็เลี่ยงนะอย่าไปคบด้วยล่ะ เพราะนอกจากเรียนเก่งจนสอบติดได้เข้ามาเรียนที่นี่แล้ว ก็ไม่เห็นจะมีอะไรดีเลยสักอย่าง ดูสิทั้งห้องแทบจะไม่มีใครอยากนั่งด้วยเลย” อีกคนรีบพูดเสริมขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วไปทางหลังห้อง ไม่ได้บอกต่อว่าพวกตนได้เข้ามาโดยการบริจาคเงิน

เป็นอีกครั้งที่ตะวันอดเหลือบตามองไปยังเพื่อนที่ชื่อต้องตาไม่ได้ เธอทันสังเกตเห็นแววตาที่วูบไหวแฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจของเพื่อนคนนั้น ตะวันทำได้เพียงแค่นั่งนิ่งไม่พูดอะไรออกมาอีก ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับการเรียนเมื่อครูประจำชั้นเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง จนหมดคาบเรียนในตอนเช้า

เมื่อถึงเวลาพักเที่ยงเพื่อน ๆ ในห้องต่างพากันเดินไปยังโรงอาหาร ตะวันมองไปทางหลังห้องก็ไม่พบเพื่อนที่ชื่อต้องตาแล้ว ไม่แน่ใจว่าเจ้าหล่อนลุกออกจากห้องไปตอนไหน แต่ระหว่างทางที่เดินไปโรงอาหารสายตาของตะวันก็เหลือบไปเห็นต้องตานั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนตรงมุมหนึ่งใต้ต้นไม้ใหญ่เพียงลำพัง

ตะวันเดินมาถึงโรงอาหารก็เดินไปสั่งข้าวใส่กล่องพร้อมกับน้ำเปล่าสองขวด พลางหันไปเอ่ยบอกกับเพื่อน ๆ กลุ่มที่เธอเดินมาด้วย

“พวกเธอกินข้าวกันไปเลยนะ เราขอตัวก่อน”

“อ้าว! จะไปไหนล่ะ”

“ไปกินข้าวกับคนรู้จักน่ะ”

“ใครเหรอ” หนึ่งในกลุ่มเอ่ยถามขึ้น

ตะวันไม่ตอบแต่เดินเลี่ยงออกไป ก่อนจะเดินไปหาใครบางคนที่เธอเพิ่งเดินผ่านมาก่อนหน้านี้