ตอนท่ี1-5

“ซื้อกินง่ายกว่า ทุกอย่างอยู่บนพื้นฐานธุรกิจ เวลาจะจบก็ง่าย ไม่ต้องมาปวดหัว” คีรินทร์ตอบเสียงราบเรียบ

“ระวังจะเจอดีเข้าสักวัน” เผ่าแค่นหัวเราะ

“กูป้องกันตัวเองอย่างดี เซฟตัวเองตลอด มึงไม่ต้องเป็นห่วง”

“กูหมายถึงหัวใจมึงอะ ระวังจะเจอดีเข้าสักวัน กูเห็นมาหลายรายแล้วไอ้พวกไร้หัวใจรักใครไม่เป็นนี่ พอมีความรักขึ้นมาเจ็บปางตายแทบทุกราย”

“คนอื่นอาจจะใช่ แต่สำหรับกูคงไม่มีวันนั้น” พ่อเลี้ยงหนุ่มยักไหล่ตอบด้วยความมั่นใจ

“เออ แล้วกูจะรอดู พ่อคนใจหิน” เผ่าส่ายหน้าอย่างระอา เขาไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างคีรินทร์ อัศวภิญโญ จะไร้หัวใจรักใครไม่เป็น แล้วเขาจะรอดูว่าเมื่อวันนั้นมาถึง เพื่อนตัวดีของเขาจะสภาพสะบักสะบอมแค่ไหน

“เห็นลุงอัตบอกว่าคุณท่านให้ไปรับเด็กสาวคนหนึ่งมาอยู่ด้วยที่ เรือนใหญ่” เผ่าเอ่ยถามเพราะได้ยินข่าวลือที่คนงานในไร่เล่าต่อ ๆ กันมา

คีรินทร์ชะงักมือที่หยิบผลส้มขึ้นมาตรวจตราอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างรำคาญ “ข่าวเร็วดีจริงแฮะ”

“ธรรมดา เรื่องของเจ้านาย เหล่าคนงานย่อมให้ความสนใจอยู่แล้ว ว่าแต่เรื่องจริงหรือแค่ข่าวลือวะ”

” เรื่องจริง”

“ใครวะ?”

“เด็กผู้หญิงอายุสิบห้าคนหนึ่ง เป็นหลานของคนรู้จักคุณย่าน่ะ” ตอบเพื่อนไปตามความจริง

“มาอยู่ในฐานะอะไรวะ” เผ่ายังถามอย่างสงสัย

“เด็กในอุปการะของคุณย่า ส่งเสียให้เรียนจบก็คงแยกย้ายกันไปมั้ง” ชายหนุ่มตอบเพียงแค่นั้น โดยไม่พูดต่อว่าแท้จริงแล้วตะวันคือคนที่ย่าของตนหมายมั่นปั้นมือให้เป็นว่าที่คู่หมั้นของเขา

“สวยไหมวะ” เผ่าเอ่ยถามทีเล่นทีจริง

“นั่นเด็กอายุสิบห้านะไอ้เผ่า!” คีรินทร์เสียงเข้มขึ้นมาทันที

“กูก็แค่ถามว่าสวยไหม กูยังไม่คิดจะทำอะไรน้องเขาเลย มึงจะ เสียงดังทำไมวะ” เผ่าตอบกลับด้วยท่าทางยียวน ยิ่งเห็นอีกฝ่ายหงุดหงิดก็ยิ่งชอบใจ

“ก็ลองมึงคิดจะทำอะไรดูสิ ระวังคุณย่าจะหักคอเอา” อีกฝ่ายได้ที ขู่เข้าให้ แค่เข้ามาอยู่ในบ้านวันแรกเด็กคนนั้นก็ตั้งท่าจะเป็นคนโปรดของคุณย่าเสียแล้ว

“อ้อ... คุณท่านหวงนี่เอง มึงไม่ได้หวงใช่ไหม”

“กูจะหวงทำพ่อมึงเหรอไอ้เผ่า!” ทำไมเพื่อนคนนี้มันต้องกวนโมโหแต่เช้าเลยวะ

“แล้วสรุปน้องเขาสวยไหม มึงยังไม่ตอบคำถามกูเลย เผื่อสวยกูจะได้จองไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ไง” เผ่ายังคาดคั้นคำตอบต่อ

คีรินทร์นิ่งไปเหมือนคนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ เด็กหญิงร่างเล็กที่สบตากับเขาก่อนออกจากบ้าน ถึงแม้จะสวมแค่เสื้อยืดสีหมองและกางเกงยีนส์สีซีดไม่มีราคา ทว่าใบหน้าจิ้มลิ้มที่เห็นก็ทำให้เขาอดชมในใจไม่ได้ ว่าโตขึ้นมาเจ้าหล่อนต้องเป็นผู้หญิงที่สวยจัดคนหนึ่งอย่างแน่นอน เพราะขนาดตอนนี้แค่อายุสิบห้าปี แต่ตอนสบตากับเจ้าหล่อนยังโดนดวงตาคู่หวานคู่นั้นดึงดูดไม่น้อย อดเสียดายในใจลึก ๆ ไม่ได้ที่ภายใต้ดวงตาคู่หวานนั้นซ่อนความร้ายลึกเอาไว้ข้างใน

“ก็งั้น ๆ” คีรินทร์ตอบออกมาในที่สุด

“เห็นทีคงต้องหาเวลาไปกินข้าวกับคุณท่านที่เรือนใหญ่ซะแล้ว เผื่อจะได้เจอน้องเขาบ้าง ชักน่าสนใจซะแล้วสิ ว่าเด็กคนนั้นเป็นยังไง ทำไมเวลามึงพูดถึงน้องเขา ถึงได้ทำหน้าตาเบื่อโลกแบบนี้” เผ่าพูดขึ้นพลางจ้องหน้าเพื่อนสนิทอย่างจับพิรุธ

ปกติเพื่อนเขาเป็นคนง่าย ๆ ออกติดใจดีด้วยซ้ำไป แต่แปลกที่พอพูดถึงเด็กในอุปการะของคุณย่าประไพ ชายหนุ่มกลับมีท่าทีเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่างอยู่

“พ่อเลี้ยงคะ มีลูกค้าจากญี่ปุ่นอยากสั่งออเดอร์จากไร่ของเราค่ะ ไม่ทราบว่าจะให้กัญตอบไปยังไงดีคะ” กัญญาซึ่งทำหน้าที่เป็นคนคอยประสานงานด้านลูกค้าเอ่ยขึ้น พร้อมกับเดินเข้ามาหาทำให้ชายหนุ่มทั้งคู่หยุดการสนทนาลง

คีรินทร์หันไปมองหน้าเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่อย่างขอคำปรึกษา

“ออเดอร์ปีนี้เต็มตั้งแต่ต้นปีแล้ว ตอนนี้ก็แค่ดูแลและเก็บส่งให้กับเจ้าที่ออเดอร์เข้ามาก่อน และก็พวกเจ้าประจำที่ดีลกันมาหลายปีก่อนหน้านี้” เผ่าตอบออกมา

“ตามที่เผ่าบอกครับคุณกัญ รบกวนบอกทางผู้ที่สั่งออเดอร์เข้ามาด้วย ฝากขอบคุณด้วยที่ไว้วางใจสินค้าจากไร่ของเรา หวังว่าคราวหน้าคงได้ร่วมธุรกิจกัน” ร่างสูงหันไปบอกกัญญาที่ยืนรอคำตอบอยู่

“ได้ค่ะ” กัญญาตอบรับเอียงอาย แก้มขึ้นรอยแดงเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป

เผ่าลอบหัวเราะในลำคอคนเดียวเงียบ ๆ เขาเคยบอกกัญญาไปหลายรอบแล้วเกี่ยวกับการสั่งออเดอร์ผลผลิตของที่ไร่ว่าเต็มไปจนถึงสิ้นปี เขามั่นใจว่าหล่อนเองก็รู้อยู่เต็มอกกับคำตอบที่ต้องให้ลูกค้า แต่ที่หล่อนเดินเข้ามาถามก็เพราะแค่อยากคุยกับคีรินทร์ เจ้านายสุดหล่อแค่นั้นเอง มองแค่แวบเดียวก็ดูออก ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าหล่อนให้ความสนใจเจ้านายหนุ่มอยู่