ตอนที่2-5

ร่างบางของตะวันในชุดนักเรียนที่ตอนนี้ดูกระเซอะกระเซิง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ยืนถือถุงผลไม้อยู่หน้าบ้านหลังใหญ่อย่างคนคิดไม่ตก ว่าจะเดินเข้าบ้านไปอย่างไรไม่ให้คนในบ้านเห็นสภาพของตัวเองในเวลานี้

ร่างเล็กค่อย ๆ เดินเลียบ ๆ เคียง ๆ พลางกวาดสายตามองไป รอบ ๆ เมื่อเห็นว่าทุกคนคงอยู่ที่โต๊ะอาหารซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของโถงบ้าน จึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกพร้อมกับเดินเข้าบ้านมาด้วยความโล่งใจ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างที่คิดเมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“อ้าว... หนูตะวัน กลับมาแล้วจริง ๆ ด้วย เมื่อกี้คุณคีย์บอกว่าเห็นข้างหลังไว ๆ ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่า ป้าก็เลยเดินออกมาดู” เสียงป้าพิกุลเอ่ยบอก

ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นึกโมโหคนตาดีนัก อยู่ร่วมบ้านกันมาพักใหญ่ไม่เคยเห็นจะสนใจว่าเธอจะไปหรือจะมา ขนาดเดินผ่านกันยังทำเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ แต่ทำไมอยู่ ๆ วันนี้ถึงตาดีเห็นเธอขึ้นมาซะงั้น

“ค่ะ” เด็กสาวตอบพร้อมกับหันหน้ามาหาป้าพิกุล

“ว้าย! ตาเถร อกอีแป้นจะแตก ไปทำอะไรมาคะ ทำไมถึงกลับมาในสภาพนี้” ป้าพิกุลยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจ

“หนู...” ตะวันอึกอัก

“ป้าพิกุลครับ ขอแกงเพิ่มด้วย มีอะไรมาคุยในนี้สิ ทำไมยืนคุยกันอยู่ตรงนั้น” เสียงทุ้มเข้มดังมาแต่ไกล ซึ่งผู้ฟังรู้ดีว่าเป็นเสียงของใคร

ตะวันจำต้องก้มหน้าเดินตามป้าพิกุลเข้ามาในห้องอาหารอย่าง เสียไม่ได้ และแน่นอนว่าทันทีที่เธอปรากฏตัวทุกสายตาบนโต๊ะอาหาร ต่างจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว

“ตะวัน! ไปทำอะไรมาลูก ทำไมสภาพยับเยินดูไม่ได้แบบนี้” ภัสดาถามออกมาด้วยความตกใจ

“อย่าบอกนะว่าไปเข้าแถวตบตีแย่งกันซื้อผลไม้มา” คีรินทร์ตีหน้าซื่อถามเหมือนคนไม่รู้เรื่องอะไรมาก่อนเมื่อเห็นถุงผลไม้ในมือเธอ

“คือ... หนูมีเรื่องกับเพื่อนนิดหน่อยค่ะ” เธอตอบออกไปตามตรง

“หลานสาวคนโปรดของคุณย่านี่ยังไงครับ ให้ไปเรียนหนังสือกลับไปมีเรื่องเสียได้ หวังว่าคงไม่ได้มีเรื่องเพราะตบตีแย่งผู้ชายกันหรอกนะ”

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ พลางทำสีหน้าเหนื่อยหน่าย

“ฟังน้องพูดให้จบก่อนสิ เรานี่ยังไงชอบคิดเองเออเอง ตัดสินคนอื่นไปก่อนอยู่เรื่อย” ผู้เป็นย่าเอ่ยปราม เพราะรู้ดีว่าหลานชายมีอคติกับ สาวน้อยตรงหน้าอยู่แล้ว

ตะวันมั่นใจว่าคีรินทร์ไม่ชอบขี้หน้าเธออยู่ เธอรับรู้ได้ถึงความเย็นชาและห่างเหินที่เขามอบให้ตั้งแต่วันแรกที่มาถึง แต่มาวันนี้เมื่อได้ยินคำพูดของเขาเธอก็ยิ่งมั่นใจกว่าเดิม แต่เขาจะไม่ชอบใจเธอด้วยเหตุผลอะไรก็สุดจะรู้ได้

“มีปัญหาอะไรกับเพื่อนที่โรงเรียนเหรอลูก ให้ลุงเข้าไปคุยให้ไหม” พ่อเลี้ยงจักษ์เอ่ยถาม

ตะวันส่ายหน้าพร้อมกับเอ่ยบอก “ไม่ใช่เพื่อนที่โรงเรียนหรอกค่ะ”

“แล้วหนูไปมีเรื่องกับใครมา?” คราวนี้เป็นคุณย่าประไพที่เป็นฝ่ายเอ่ยถามออกมาบ้าง

“จันทร์เจ้าค่ะ” ตอบเสียงเบาหวิว

“จันทร์เจ้า? ใครเหรอจ๊ะ” ภัสดาเอ่ยถามอีกรอบ

“ลูกสาวคุณป้าหนูเองค่ะ พอดีหนูเจอที่ตลาดตอนไปหาซื้อผลไม้”

ว่าพลางก้มมองดูถุงผลไม้ในมือตนเอง คำตอบของร่างเล็กทำให้ทั้งโต๊ะอาหารตกอยู่ในความเงียบ ไม่เว้นแม้กระทั่งคีรินทร์ที่นั่งกอดอกฟังอยู่

“ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไป แล้วค่อยลงมาหาอะไรทาน พิกุลเอายาขึ้นไปทำแผลให้หนูตะวันด้วย” คุณย่าประไพเอ่ยสั่ง

“ค่ะ ได้ค่ะ” ร่างท้วมเดินออกไปทางห้องโถงเพื่อจะไปหยิบกล่องยา

“อันนี้หนูซื้อมาฝากคุณย่าค่ะ” ว่าพร้อมกับเดินไปวางถุงผลไม้ลง บนโต๊ะ

“เมื่อกี้พี่คีย์จะเอาแกงอีกใช่ไหมคะ ป้าพิกุลเดินไปหยิบกล่องยาแล้ว เดี๋ยวตะวันเดินไปตักให้ค่ะ” ร่างบางพูดขึ้นเมื่อเห็นเขายังนั่งนิ่งอยู่ ก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เข้าเรียกหาป้าพิกุลเพราะอะไร

“ไม่ต้อง ฉันอิ่มแล้ว” ร่างสูงว่าพลางลุกเดินออกไปจากโต๊ะอาหาร

ตะวันเดินออกไปจากโต๊ะอาหารบ้างเมื่อเห็นว่าคีรินทร์ออกไปแล้ว จนเมื่อร่างสูงลับประตูไปผู้เป็นบิดาก็ส่ายหน้าอย่างระอาพร้อมกับเอ่ยขึ้น

“เมื่อไรเจ้าคีย์จะเลิกพูดจาร้าย ๆ ใส่หนูตะวันเสียที”

“จะโทษใครได้ล่ะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อเลี้ยงจักษ์ตามใจตั้งแต่เด็ก จนลูกจะเสียผู้เสียคนหมดแล้ว” ภัสดาตอบกลับผู้เป็นสามี