บทที่ 7 ชายสองคนในชีวิตกะรัต

ชื่อบนหน้าจอยังกระพริบเตือนสายเข้า รตีกาลลังเล มือชะงักอยู่กลางอากาศก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปคว้ามือถือเพื่อรับสายอย่างเสียไม่ได้

“กะรัต...ที่รักของผม ในที่สุดคุณก็รับสาย”

เสียงทุ้มนั้นออดอ้อนเธอราวกับเด็กน้อย แต่กลับทำให้หัวใจของรตีกาลเต้นแรงด้วยประหม่าราวกับเสียงของเขามีบางอย่างที่เย็นเฉียบซ่อนอยู่ทุกอณูของความออดอ้อนอย่างอ่อนโยนนั้น

“คุณเงียบไป...รู้ไหม ผมรอคุณติดต่อมาทุกวันเลย” เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“ฉันไม่ค่อยสบายช่วงนี้ คุณก็เห็นอยู่...” มีความเงียบทางปลายสายก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วๆ จากเขา

“คุณไม่เคยเย็นชากับผมแบบนี้เลยที่รัก คุณโกรธผมเรื่องวันนั้นเหรอกะรัต” เธอกำมือถือแน่น ใจเต้นโครม

“ฉัน...อาจจะเปลี่ยนไปจริงๆ”

“แต่ผมก็ยังรักคุณนะ ถึงคุณจะเปลี่ยนไป ผมก็จะเอาคุณกลับมาเป็นของผมอีกครั้งให้ได้” รตีกาลตัวชาไปทั้งร่าง สายตากดต่ำมองจี้ที่ห้อยอยู่บนอก เหมือนมันร้อนวาบทันทีที่เขาพูดคำว่าจะเอาเธอกลับมาเป็นของเขา เธอรู้สึกกลัว...กลัวความรักจอมปลอมของเขาอย่างบอกไม่ถูก

“คุณมีอะไรอีกไหม พอดีฉันติดธุระอยู่”

“คืนนี้เจอกันนะ...ร้านเดิมของเรา โต๊ะริมหน้าต่าง ผมจองไว้แล้วตอนหนึ่งทุ่ม” เธอชะงักด้วยไม่คิดว่าเค้าจะโทรมาเพื่อนัดไปเจอ คำพูดที่ไม่ได้เอ่ยขออนุญาตหากแต่เป็นการประกาศให้เธอทราบว่าเธอต้องมาเจอเขาในวันนี้

“ถ้าฉันไม่สะดวกล่ะ...” คำพูดของเธอหลุดออกจากปากโดยอัตโนมัติ

“ที่รัก...คุณจะขัดใจคนอย่างผมจริงๆ เหรอ ฮ่าๆ“ เสียงหัวเราะของเขาทำให้เธอประหม่า คำพูดที่คล้ายคำหยอกล้อแต่มีความจริงจังในน้ำเสียงจนคนฟังรู้สึกได้

”งั้นมารับฉันแล้วกันค่ะ แผลฉันยังไม่ค่อยดีนัก...”

“ได้เลยครับ ผมจะดูแลคุณอย่างดี ไม่ให้คุณทำร้ายตัวเองแบบนี้อีก”

คำพูดที่แฝงความห่วงใยหลุดออกจากปากของปลายสาย มีบางขณะที่รตีกาลรู้สึกได้ถึงความรักบางๆ ที่ติดอยู่ในใจของร่างที่เธอมาอยู่คล้ายว่ากะรัตเองก็มีใจให้ชริณมากอยู่ไม่น้อยแต่หญิงสาวก็ไม่กล้าวางใจนัก เธอยังเชื่อในความรู้สึกแรกตอนที่พบชริณที่โรงพยาบาล ลึกๆ กะรัตยังรู้สึกหวาดกับผู้ชายคนนี้อยู่

รตีกาลนั่งลงที่โซฟาในห้องนั่งเล่นห้องโปรดของกะรัต เธอต้องการความเงียบเพื่อตามหาความจริงบางอย่างทั้งเรื่องของเธอในบทบาทรตีกาล รวมไปถึงบทบาทของกะรัตที่เธอจำใจต้องสวมรอยและใช้ชีวิตของเธอให้รอดจากการถูกฆาตกรรมซ้ำ รตีกาลเลื่อนฟีตในมือถือของกะรัตเพื่อเก็บข้อมูลเรื่องราวของหญิงสาว

ภายในมือถือมีภาพศิลปะต่างๆ และภาพสร้อยเพชรหลายต่อหลายเส้นจนเธอแอบอิจฉาในความสมบูรณ์แบบของกะรัต ชีวิตที่เธอเฝ้าฝันถึงแต่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง สร้อยเพชรประดับลายสวยงามมากมายอยู่ในมือถือเครื่องนั้นรตีกาลเพลิดเพลินกับเครื่องประดับเหล่านั้นจนไม่ทันสังเกตบุคคลที่เดินเข้ามายืนมองเธออยู่ใกล้ๆ

“งานเดินแบบการกุศลที่คุณจะเอาสร้อยของตระกูลไปเดินแบบด้วย ยังจะให้ผมเป็นผู้ดูแลไหมครับ...” เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง รตีกาลสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ เธอรีบหันกลับไปมองต้นเสียงที่บัดนี้ยืนมองเธอนิ่งอยู่

“คุณสารวัตร...” คำเรียกชื่อของรตีกาล ทำให้คิรากรกระตุกเล็กน้อย สายตาคมเข้มนั้นมองพิศใบหน้าของหยิงสาวอันเป็นที่รักซึ่งบัดนี้กลายเป็นคนอื่นในร่างนั้นเสียแล้ว

“เรียกซ๊ะห่างเหินเลยนะครับ”

“คุณรู้อยู่แล้วว่าฉันไม่ใช่กะรัต ตั้งแต่วันนั้นที่โรงพยาบาล” รตีกาลลุกขึ้นยืนและเดินมาเผชิญหน้ากับคิรากร ใบหน้าหญิงสาวยิ้มมุมปากนิดๆ และส่งสายตาเชื้อเชิญให้เขานั่ง เขาเดินเข้ามานั่งตรงโซฟารับแขกแต่ก็ยังไม่ละสายตาจากหญิงสาว รตีกาลเดินตามกลับมานั่งลงตรงโซฟาเดิมและจ้องมองใบหน้าหล่อเหลานั้นนิ่งๆ

“ผมยังไม่อยากเชื่อเท่าไร ผมกับกะรัตมีปากเสียงกัน กะรัตอาจจะแค่แกล้งเป็นคนอื่นเพื่อดูพฤติกรรมของผม”

“ถ้าคิดแบบนั้นแล้วคุณสบายใจก็สุดแล้วแต่ ความจริงฉันก็ไม่อยากเชื่อที่ตัวเองมาอยู่ในร่างของกะรัตแบบนี้หรอก ในฐานะพยาบาลเรื่องแบบนี้แทบเป็นไปไม่ได้สักนิด” เธอก้มลงเทชาอุ่นๆ ลงในแก้ว กลิ่นของชาเอิร์ลเกรย์หอมกรุ่นไปทั่วบริเวณห้องรับรองนั้น