บทที่ 6 ตารางชีวิต

รตีกาลหยิบชุดเดรสผ้าไหมสีลูกกวาดขึ้นมาลองแนบตัวพลางหมุนตัวไปมาอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่ขอบประดับด้วยทองและคริสตัลแวววาว แต่ในกระจกนั้น เธอกลับไม่เห็นแค่ตัวเอง เงาเรือนลางของผู้หญิงอีกคนยืนซ้อนด้านหลัง เงาที่มองเธอเงียบๆ ด้วยสายตาที่เศร้าและวิงวอน

“จงจำไว้...ชีวิตหรูหราแบบนี้ไม่ได้มาพร้อมกับความสุข”

รตีกาลยืนนิ่งแววตาจับจ้องเงาในกระจก หยาดเหงื่อผุดที่หลังคอเธอจ้องมองเงาของกะรัตในกระจกด้วยคำถามที่มากมายที่พรั่งพรูเข้ามาไม่หยุด ชีวิตที่สมบูรณ์แบบงดงาม หรูหราในคฤหาสน์ล้ำค่า แต่บรรยากาศกลับเย็นยะเยือกจับใจ เธอรู้แล้วว่า

“ชีวิตในร่างนี้...คือความฝันที่แฝงไปด้วยเงาดำมืด”

แกร๊กกกก

เสียงอะไรบางอย่างตกลงที่พื้นดึงสติหญิงสาวให้กลับมาอยู่กับปัจจุบันอีกครั้ง เธอหันมาตามเสียงก็พบกับกล่องกำมะหยี่สีแดงที่หล่นอยู่ที่พื้นห้อง เธอเดินเข้าไปดูด้วยความสนใจแม้จะลังเลใจที่จะเปิดดูแต่ร่างกายของเธอกลับเปิดมันออกเองเหมือนไม่ใช่เธอที่ต้องการเปิดออก

ภายในกล่องกำมะหยี่นั้นมีแหวนเพชรเม็ดงาม แต่ข้างในกลับซ่อนรูปถ่ายขนาดพกพาไว้หนึ่งใบ รูปของกะรัตกำลังหัวเราะอย่างมีความสุข ดวงตาเศร้าที่เคยเห็นจนคุ้นตาแต่ในภาพกลับยิ้มชัดราวกับความสุขจุกอก เคียงข้างเธอมีชายคนหนึ่งสีหน้าของเขาจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่ปกปิดความรักเต็มเปี่ยมไว้ไม่มิด

แต่ที่น่าแปลกใจคือ ไม่ใช่ชริณ

แต่คือ ‘คิรากร’ ตำรวจหนุ่มที่เคยมาเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาล

“เธอรักเขา...ทั้งที่เธอมีคนรักเป็นชริณอยู่แล้งงั้นเหรอกะรัต” แม้จะพอรู้ถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่แต่...รตีกาลไม่เคยคิดเลยว่ากะรัตจะยังรักคิรากรหมดหัวใจขนาดนี้

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านสีงาช้างลงมายังผ้านวมไหมเนื้อดี รตีกาลลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางกลิ่นหอมยั่วยวนของกุหลาบแดงแห้ง ความเงียบยังคงอบอวนไปทั่วบริเวณราวกับในบ้านหลังใหญ่นี้ไม่มีใครอยู่ แต่ในความเงียบนั้นมีบางอย่างผิดปกติ

เธอลุกขึ้นนั่งมองกวาดรอบไปทั่วห้อง ถ้าใช้ชีวิตเดิมของรตีกาลเวลานี้เธอคงวิ่งวุ่นอยู่ในห้องผู้ป่วยแล้ว แต่เพียงข้ามคืนชีวิตเธอในร่างกะรัตกลับแปรเปลี่ยนไปแบบหน้ามือเป็นหลังมือ หญิงสาวเดินไปที่โต๊ะทำงานที่ตกแต่งด้วยเครื่องหนังฝรั่งเศสคลาสสิค ข้างในลิ้นชักมีสมุดโน้ตหรูสีขาวไข่มุกวางอยู่ เป็นสมุดปกแข็งที่มีชื่อ “กะรัต” ปั้มไว้ด้วยทองคำแท้

เธอบรรจงเปิดมันอย่างเบามือ

7.00 น. ตื่น ออกกำลังกายเบาๆ กับเทรนเนอร์ (ห้องออกกำลังกายชั้น 3)

8.30 น. อาหารเช้า/กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล

9.00 น. ประชุมออนไลน์กับ “พี่วิษณุ” (เรื่องหุ้น/ทรัพย์สิน)

11.00 น. เข้าสปา/ทำเล็บที่ห้องดูแลส่วนตัว

13.00 น. ทานอาหารกลางวัน/หากมีนัดพบแขกจะย้ายไปห้องอาหารหลัก

14.00 น. เช็คงานศิลปะจากแกลเลอรี่ หรืออ่านต้นฉบับนิยาย

16.00 น. นั่งผ่อนคลาย/นั่งสมาธิ/จิบชา/เขียนสิ่งที่คิด

18.00 น. ออกไปพบ “ชริณ”

22.00 น. กลับเข้าบ้าน พักผ่อน ห้ามใช้มือถือหลัง 22.30 น.

รตีกาลเลิกคิ้วกับรายละเอียดที่เป๊ะทุกตัวอักษรและเป๊ะทุกวินาทีของเจ้าของร่างนี้ เหมือนกะรัตกำลังบังคับตัวเอง ควบคุมชีวิตตัวเองอย่างเคร่งครัดและเธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่คนที่ดูหรูหราและมั่งคั่งขนาดนี้ กลับต้องวางแผนชีวิตแบบแน่นเอียดราวกับกลัวว่าถ้าไม่ทำ ชีวิตจะพังลงตรงหน้า

ข้างๆ สมุดยังมีสมุดอีกเล่มหนึ่ง สมุดบันทึกที่ปกแข็งทำด้วยหนังงู มีเพียงวันที่เขียนไว้ด้านบนและข้อความเขียนไว้ว่า “ ทุกวันพฤหัส... เขามาหาฉัน...แต่บางครั้งก็ไม่ใช่เขาคนเดิม คนที่ฉันเคยรู้จัก”

รตีกาลกดริมฝีปากแน่น เธอเริ่มรู้แล้วว่าการใช้ชีวิตเป็นกะรัตอาจจะไม่ใช่แค่เรื่องของการสวมรอย แต่คือการตามรอยไปยังหัวใจที่แตกสลายของหญิงสาวคนหนึ่งที่แม้แต่ตารางเวลาชีวิตยังซ่อนเสียงร้องขอความช่วยเหลือไว้

เสียงริงโทนจากมือถือหรูวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องกว้าง หน้าจอสว่างขึ้น เผยชื่อเด่นชัด รตีกาลใจหายวูบ สะดุ้งเล็กน้อย มือเย็นเฉียบทันทีที่เธอเห็นชื่อ ชายคนที่ฝังอยู่ในความทรงจำของกะรัต คล้ายคนรักแต่ในฝันของเธอกลับเป็นเงาที่ใช้มีดแทงกะรัต

“ชริณ”