บทที่ 1.3

“ข้าไม่มีจริงๆ นะ ไม่มีจริงๆ ขอรับอาจารย์ วันๆ เอาแต่เข้าๆ ออกๆ ร้านกับออกไปรักษาคนไข้คนเจ็บ ข้าไหนเลยจะมีเวลาไปมาหาสู่สตรีจวนใด” จวินเซียวปฏิเสธแข็งขัน

นางเชื่อพี่ชายของตน จากท่าทีนางมั่นใจว่าเขาไม่ได้โกหก “แล้วนางเป็นใคร เขา...เป็นใคร” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองด้วยความหวาดหวั่น

“บุญคุณ ความแค้น บางครั้งก็มิใช่ว่าเราจะตั้งใจ” เจียงซานขมวดคิ้ว “ในเมื่อเป็นฝันบอกเหตุเช่นนั้นก็รู้แล้วว่าต้องหลบเลี่ยง ช่วงนี้ก็พยายามอย่าพาตัวเองไปยุ่งเกี่ยวกับสตรีจวนใด จริงสิ...” เจียงซานเดินกลับไปที่ห้องพักจากนั้นเดินออกมาพร้อมเทียบเชิญ

“คราแรกข้าคิดว่าคงไม่ไปเพราะไม่ชอบความครึกครื้นวุ่นวาย ถือโอกาสนี้ข้าจะพาหรั่นเอ๋อร์ไปงานเลี้ยงในจวนของใต้เท้าซวี คิดว่าในงานเลี้ยงต้องมีคุณหนูจากจวนต่างๆ ได้รับเชิญเช่นกัน หรั่นเอ๋อร์เป็นเพียงคนเดียวที่รู้ว่าสตรีนางนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร หากเรารู้ว่านางเป็นสตรีจากจวนใดย่อมหลีกเลี่ยงง่ายกว่า”

จวินเซียวเลิกคิ้ว “ท่านอาจารย์ช่างปราดเปรื่อง!!”

ในงานเลี้ยง...ไม่ว่าจะกวาดสายตามองไปทางใดนางก็หาสตรีนางนั้นไม่พบ จวินหรั่นหนิงที่ปลอมตัวเป็นเด็กรับใช้ของเจียงซานขอตัวไปสุขา ในสวนนางบังเอิญเดินชนเด็กหนุ่มคนหนึ่งเข้า

“ขออภัยขอรับ” นางรีบก้มหน้าลงกล่าวขออภัยอีกฝ่าย

“ไม่เป็นไร คราวหลังระวังด้วย”

“ข้าน้อยจะระวัง” พูดจบก็รีบเดินต่อไปโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเขา เห็นเพียงชายชุดสีขาวที่ปักลายหมู่เมฆ

...เด็กหนุ่มผู้นั้นมองตามร่างเล็กในชุดบุรุษ เขามองไปยังทิศทางที่อีกฝ่ายเดินมา นั่นเป็นทิศทางไปยังสุขาของแขกฝั่งสตรี??

“คุณชาย นั่นมิใช่เด็กรับใช้ของท่านหมอเจียงหรอกหรือขอรับ”

“อ้อ” เขาพยักหน้าและก้าวเท้าออกเดิน ก้มลงมองบนพื้นถุงหอมใบหนึ่งตกอยู่ ถุงหอมปักลายดอกอวี้หลานหอมกรุ่นบางเบา เป็นกลิ่นเดียวที่อยู่บนตัวของเด็กรับใช้ผู้นั้น

“กลิ่นหอมนี้...” เด็กรับใช้คนหนึ่งกลับมีถุงหอมที่ทำจากผ้าราคาสูง อีกทั้งกลิ่นนี้ก็ไม่เหมือนกับกลิ่นของเครื่องหอมอื่นๆ เป็นกลิ่นหอมเย็นทั้งบางเบาไม่ฉุนแรง

“คุณชายต้องกลับเข้างานเลี้ยงแล้วขอรับ หาไม่นายท่านกับฮูหยินจะกังวลเอาได้”

“อืม” เขาพยักหน้าจากนั้นสอดถุงหอมใบนั้นเข้าไปในอกเสื้อ เดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยง

งานเลี้ยงครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าก็ยังหาสตรีนางนั้นไม่พบ อีกทั้งบุรุษในความฝันก็ยังเห็นหน้าไม่ชัดเจน ความกังวลในใจทำให้จวินหรั่นหนิงไม่อาจสงบลงได้ เมื่อดูบัญชีไม่รู้เรื่องสาวใช้จึงชวนนางตามบิดาไปไหว้พระที่อารามไห่หวงนอกเมืองหลวง

จวินหลิวได้สนทนาธรรมกับไต้ซือหยวนไห่ก็จิตใจสงบลงมาก ดังนั้นสองสามวันจึงมักจะมาที่อารามนอกเมืองแห่งนี้เสมอ ชายวัยกลางคนที่ต้องแสร้งป่วย เคยต้องดูแลกิจการไม่เคยว่างเว้น บัดนี้บุตรสาวบุตรชายล้วนเก่งกาจสามารถพึ่งพา แน่นอนเขาที่มองว่าตัวเองนั้นไร้ประโยชน์ย่อมคิดมาก ทว่าเมื่อหันหน้าเข้าสู่ทางธรรม ได้สนทนากับไต้ซือที่สามารถชี้แนะให้จิตใจสงบ ในที่สุดเขาก็สามารถปรับตัวเข้ากับเมืองหลวงได้

จวินหรั่นหนิงมาถึงอารามก็พบว่าบิดากลับจวนไปแล้ว นางเข้าไปไหว้พระจากนั้นก็กลับออกมาด้วยจิตใจที่สงบลง ตอนนั่งรถม้าลงเขาสายตาก็มองเห็นหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ดูคล้ายเป็นหมู่บ้านของชาวประมง

“ข้าไม่เคยสังเกตว่าที่นั่นมีหมู่บ้าน”

“อาจเพราะต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นโค่นลงเจ้าค่ะเราจึงมองไม่เห็น”

หลายวันมานี้ฝนตกทำให้ดินทรุดตัว ต้นไม้ใหญ่บนเขาโค่นลงเป็นแนวหลายต้น ทิวทัศน์ที่สามารถมองทะลุออกไปทำให้สามารถมองได้ไกลขึ้น “วันหน้าเราไปตั้งโรงทานแจกของในหมู่บ้านนั้นกันเถิด”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

แม้ไม่ได้ใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยเช่นตระกูลคหบดี แต่เงินทองที่บิดาสั่งสมก็มีไม่น้อย เพื่อให้ตัวเองสบายใจหลังเปลี่ยนชะตาเลวร้ายของคนตระกูลจวิน แต่ชะตาเลวร้ายนั้นกลับตกไปเป็นของตระกูลอื่น ในใจของนางย่อมรู้สึกผิดเป็นธรรมดา

ดังนั้นจวินหรั่นหนิงจึงได้แต่ออกไปแจกข้าวของด้วยการเปิดโรงทาน แม้ไม่อาจทดแทนแต่ก็ช่วยบรรเทาความทุกข์จากความรู้สึกผิดได้บ้าง