บทที่ 1.2

...รออะไรน่ะหรือ??

…รอความตายของนายอำเภอหนานเฉาอย่างไรเล่า!!!

ในความฝันบอกเหตุครานั้น นายอำเภอคนเก่าจะสิ้นใจด้วยโรคเก่า ทางการจะส่งนายอำเภอคนใหม่มาประจำการ ซึ่ง นายอำเภอคนใหม่นี้ก็คือสาเหตุการล่มสลายอันน่าอนาจของคนตระกูลจวิน!!

ระหว่างรอนางให้บิดาแอบใช้เงินซื้อจวนหลังหนึ่งเอาไว้ในเมืองอู่ซวงไม่ไกลจากหนานเฉานัก จากนั้นก็ค่อยๆทยอยซื้อจวนหลังเล็กๆ เอาไว้ในเมืองต่างๆ ให้บิดาลอบใช้เงินที่มีซื้อทองหลอมเป็นแท่ง จากนั้นแอบเอาไปฝังเอาไว้ใต้พื้นกระเบื้องของจวนหลังที่ซื้อเอาไว้ในเมืองต่างๆ พร้อมๆ กันนั้นก็ให้คนไปหาซื้อสมุนไพรหายาก กระจายข่าวไปว่าตระกูลจวินหมดเงินไปกับสมุนไพรนั้นไม่น้อย

เรื่องของเรื่องก็คือ...กิจการท่าเรือตระกูลจวินจะถูกนายอำเภอคนใหม่หมายตา เขาวางแผนใส่ร้ายจวินหลิวบิดาของหญิงสาว หาว่าท่าเรือตระกูลจวินมีการลักลอบค้าเกลือเถื่อน โทษนั้นหนักหนาถึงขั้นประหารชีวิตทั้งตระกูล!!!

โชคยังดีที่แม้จวินเซียวพี่ชายของนางไม่เชื่อเสียทีเดียว แต่พอนายอำเภอคนเก่าสิ้นใจไปจริงๆ เขาก็ยอมให้บิดาถ่ายโอนยักย้ายทรัพย์สินที่มี จากนั้นก็ส่งคนตระกูลจวินสายรองให้แยกย้ายกันออกจากเมืองหนานเฉา ท้ายที่สุดก็ประกาศว่าบิดาป่วยหนักต้องการขายท่าเรือตระกูลจวิน

หญิงสาวให้บิดาแกล้งป่วย จากนั้นก็ขายกิจการท่าเรือตระกูลจวิน ย้ายออกมาจากเมืองหนานเฉา แอบไปปักหลักที่เมืองอู่ซวง

ทุกอย่างเกิดขึ้นก่อนที่นายอำเภอคนใหม่จะเข้ามารับตำแหน่ง ดังนั้นหกเดือนต่อมาตอนข่าวถูกส่งออกมาว่าเจ้าของคนใหม่ของท่าเรือเมืองหนานเฉาถูกประหาร จวินเซียวจึงเชื่อในสิ่งที่หญิงสาวพูดอย่างสนิทใจ

ที่เมืองอู่ซวงพวกเขาอยู่อย่างเรียบง่าย บิดาแสร้งล้มป่วย ไม่ออกไปไหน ไม่ไปมาหาสู่กับผู้ใด ไม่พยายามทำตัวโดดเด่น ปักหลักรอ...

รออะไรน่ะหรือ??

จวินหรั่นหนิงในชุดสีเขียวมรกตก้าวเข้าไปยังร้านหมอและสมุนไพรตระกูลจวินที่มีพี่ชายกำลังคุมบ่าวไพร่ตากสมุนไพรบางส่วน ชายชราผู้หนึ่งกำลังคัดลอกตำราอยู่เงียบๆ ภายใต้เพิงที่มีสายลมเย็นสบายพัดผ่าน เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว

“หรั่นเอ๋อร์มาแล้ว??”

นางยอบกายให้ชายชรา “อาจารย์”

“หรั่นเอ๋อร์เหตุใดมาแต่เช้า” จวินเซียวเองก็หันมามองนาง เขาเดินเข้ามาจากนั้นก็ให้คนนำชาเข้ามา

“ตำราแพทย์เล่มใหม่หรือเจ้าคะ” นางยิ้มมองตำราที่ชายชรากำลังเขียน เขาก็คือ...เจียงซาน หรือฐานะที่แท้จริงก็คือหมอเทวดาเจี่ยงลั่ว

ปีนั้นที่ตระกูลจวินรั้งอยู่ที่เมืองอู่ซวงแท้ที่จริงก็เพื่อรอเขา จวินหรั่นหนิงให้บิดาช่วยชีวิตหมอเทวดาผู้นี้เอาไว้ หลังอีกฝ่ายเสียฮูหยินไปเพราะถูกคู่แค้นสังหาร เกลี้ยกล่อมให้เขายอมถ่ายทอดความรู้ทางการแพทย์ทั้งหมดให้คนรุ่นหลัง กระทั่งยอมย้ายตามคนตระกูลจวินมายังเมืองหยวนเฉิง เมืองหลวงแคว้นจ้าว

ลู่ทางการเปิดร้านหมอนั้นจะว่ายากก็ยาก จะว่าง่ายก็ง่าย ใช้เวลาสามปีจากเมืองอู่ซวงขยับขยายมายังเมืองหลวง จากนั้นตระกูลจวินก็เปิดร้านหมอและร้านสมุนไพรอย่างเป็นทางการ

ล่วงเข้าปีที่สี่ซึ่งก็คือปีนี้จวินหรั่นหนิงอายุครบสิบเอ็ดขวบปี นางร่ำเรียนจากท่านหมอเทวดา ทั้งยังสามารถช่วยงานบัญชีในร้านค้า กระทั่งจวินเซียวเองก็เฝ้าถามนางมาตลอด นางทำอย่างไรจึงสามารถคำนวณได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ

แม้จะบอกว่าบิดาสอน แต่การคำนวณของนางนั้นแตกต่างและไม่เหมือนผู้ใดในแคว้น เมื่อถามแล้วไม่ได้คำตอบ จวินเซียวก็ได้แต่ถอดใจไม่ถามอีก กระทั่งปล่อยทุกอย่างให้กลายเป็นปริศนาเช่นทุกวันนี้

“เป็นอะไรไปหรือเหตุใดสีหน้าไม่ใคร่จะดีเลย” แน่นอนพี่ชายของนางสังเกตุเห็นถึงความผิดปกติ

“พี่ใหญ่ อาจารย์ ข้า...ฝัน”

ทั้งสองเลิกคิ้วมองไปรอบๆ จวินเซียวโบกมือไล่สาวใช้และบ่าวไพร่รอบๆ ให้ถอยออกไป เขารอจนทุกอย่างเงียบสงบ “ครั้งนี้เกิดอะไรขึ้น”

“พี่ใหญ่ท่านมีสตรีที่พึงใจหรือไม่”

เขาเลิกคิ้วมองนาง “เจ้าหมายความว่าอย่างไร ปีนี้ข้าเพิ่งสิบแปดเองนะ สตรีที่พึงใจอะไรกัน!”

“ข้าฝันเห็นท่านสวมชุดเจ้าบ่าว ฝันเห็นสตรีที่ท่านจะแต่งเป็นฮูหยิน ทว่า...” นางเล่าสิ่งที่จนพอจะจดจำได้ในความฝัน มั่นใจว่านั่นเป็นงานแต่งงานของจวินเซียว ทว่าบุรุษที่สังหารเขานั้นก็แต่งกายเช่นเจ้าบ่าว นางทั้งลังเลแต่ก็หวาดหวั่นมากกว่า