ตอนที่ 7

“คุณอิงฟ้าตัวร้อนมาก หยกว่ารีบพาไปหาหมอเถอะค่ะ ถ้าปล่อยไว้อาจจะชักได้นะคะ”

“บอกให้แดนรีบเตรียมรถ”

“ค่ะ”

มาเฟียหนุ่มหยัดกายออกจากเก้าอี้ พร้อมกับสั่งให้สาวใช้ออกไปบอกลูกน้องคนสนิท แล้วรีบขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน

คิณมองหากระเป๋าสะพายใบเล็ก ซึ่งมีเอกสารสำคัญอยู่ในนั้นมาสะพายไว้บนบ่า แล้วเข้าไปอุ้มภรรยาที่ตัวร้อนอย่างกับเปลวไฟออกจากห้อง พาเธอเข้าไปนั่งในรถหรูที่ลูกน้องคนสนิทได้เปิดประตูรอ

อิงดาวถูกจับนั่งบนเบาะผู้โดยสารด้านหลัง สามีของเธอก็ดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดกลางลำตัวให้ ในขณะที่ดวงตาพร่าเบลอกระพริบอย่างช้า ๆ มองใบหน้าของคิณที่นั่งอยู่ข้างกัน แล้วเอนศีรษะซบลงที่บ่าของเขาอย่างคนหมดแรง

มาเฟียหนุ่มสั่งให้ลูกน้องคนสนิทขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ขณะที่อิงดาวถูกพาตัวเข้าไปในห้องฉุกเฉิน แดนก็เอ่ยกับผู้เป็นนาย

“คุณคิณมีประชุมตอนเก้าโมง จะให้เลื่อนออกไปก่อนไหมครับ”

“ไม่ต้อง”

คิณเอ่ยตอบเสียงเรียบ ราวกับว่างานของเขานั้นสำคัญกว่าภรรยาที่รอตรวจอยู่ด้านใน

เขานั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินประมาณสี่สิบนาที พยาบาลสาวคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามาหา

“ญาติของคุณอัญชิสาใช่ไหมคะ”

“ครับ”

“คุณอัญชิสามีไข้สูงถึงสี่สิบสององศา คุณหมอได้สั่งให้ตรวจเลือด และผลตรวจเบื้องต้นยังไม่พบเชื้ออะไร แต่คนไข้มีอาการอ่อนเพลียมาก คุณหมอเลยอยากให้แอดมิตเพื่อเฝ้าติดตามอาการค่ะ”

พยาบาลคนดังกล่าวได้ซักถามเรื่องสิทธิ์การรักษา และห้องที่จะให้ผู้ป่วยเข้าพัก จากนั้นก็ยื่นแฟ้มที่มีเอกสารสำคัญให้มาเฟียหนุ่มเซ็นยินยอม

อิงดาวได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดคนไข้ เธอก็ได้ถูกเคลื่อนย้ายขึ้นไปบนห้องพักพิเศษ ทว่ากลับไร้เงาของผู้เป็นสามีที่อยู่รอหน้าห้องฉุกเฉิน ส่งผลให้หัวใจดวงน้อยเจ็บแปลบอย่างบอกไม่ถูก และคนที่กำลังเดินตามเธอขึ้นไปบนห้องพักก็คือแม่บ้านที่ชื่อปิ่น

“พี่ปิ่นมาได้ยังไงคะ แล้วพี่คิณ...”

เธอถามเสียงแผ่วด้วยความอยากรู้ว่า คนที่พาเธอมาส่งโรงพยาบาลหายหน้าไปไหนแล้ว

“คุณคิณมีประชุมด่วน เลยสั่งให้พี่มาอยู่เฝ้าคุณอิงฟ้าที่นี่ค่ะ ถ้าคุณอิงฟ้าต้องการอะไร เรียกใช้พี่ได้เลยนะคะ”

.

ช่วงเย็นของวันเดียวกัน แดนก็ได้เดินตามหลังผู้เป็นนายลงมาขึ้นรถที่จอดอยู่ในโซนของผู้บริหาร และเขาก็ได้เอ่ยถามถึงจุดหมายปลายทางที่มาเฟียหนุ่มจะให้ขับรถไปส่ง

“ไปโรงพยาบาลใช่ไหมครับ”

“กลับบ้าน”

คิณเอ่ยตอบเสียงเรียบ ขณะกวาดสายตาดูไฟล์งานในแท็บเล็ต

ลูกน้องคนสนิททำตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ขับรถมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ และพอมาเฟียหนุ่มเดินเข้าไปในบ้าน ป้าอิ่มก็เดินเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“อาการของคุณอิงฟ้าเป็นยังไงบ้างคะ”

“ถึงมือหมอแล้วก็ไม่น่าจะเป็นอะไร ถ้าป้าอิ่มอยากรู้ก็โทรไปถามปิ่นได้เลย”

“ป้าก็นึกว่าเลิกงานแล้วจะแวะไปหาคุณอิงฟ้าซะอีก แล้วคืนนี้คุณคิณจะไปนอนเฝ้าเธอไหมคะ”

“มีปิ่นอยู่เฝ้าทั้งคน แล้วผมจะไปทำไมอีก ถ้าอาหารเย็นทำเสร็จแล้ว เอาขึ้นไปส่งให้ผมที่ห้อง”

“ค่ะ”

ป้าอิ่มขานรับคำสั่งของมาเฟียหนุ่ม พลันรู้สึกสงสารคนนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลขึ้นมา

.

คิณลงมากินมื้อเช้า ทว่าอาหารของวันนี้ดูเหมือนจะเป็นเมนูบำรุงร่างกายเสียมากกว่า

“ป้าทำซุปไก่เอาไว้หม้อใหญ่เลยค่ะ ก่อนเข้าบริษัทคุณคิณแวะเอาไปให้คุณอิงฟ้าไหมคะ เดี๋ยวป้าไปเตรียมให้”

“ป้าเอาไปให้เองแล้วกัน ผมต้องรีบเข้าบริษัท”

ป้าอิ่มยิ้มเจื่อนก่อนจะเดินถอนหายใจออกมาจากห้องรับประทานอาหาร แม้แต่เช้านี้ก็ยังไม่แวะไปเยี่ยม เธอล่ะเห็นใจนายหญิงของคฤหาสน์หลังนี้จริง ๆ

ทางด้านคนที่นอนซมอยู่ในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ในช่วงสายของวันอิงดาวได้ยินเสียงเคาะประตูเบา ๆ จากนั้นปิ่นก็เดินไปเปิดประตู

ใจดวงน้อยของเธอเริ่มเต้นแรง ดวงตาเปล่งประกายพร้อมกับริมฝีปากที่มีรอยยิ้มบางเบา คาดว่าคงเป็นสามีของเธอที่แวะมาเยี่ยมก่อนไปทำงาน

แต่ทว่าเพียงแค่เห็นใบหน้าของคนมาเยี่ยม รอยยิ้มของเธอก็เจื่อนลงเล็กน้อย

“คุณอิงฟ้าเป็นยังไงบ้างคะ ป้าเอาทำซุปไก่มาให้บำรุงค่ะ”

“เริ่มดีขึ้นแล้วค่ะป้าอิ่ม ขอบคุณนะคะที่แวะมาเยี่ยม”

“ป้าเทซุปไก่ให้มาทานนะคะ กำลังอุ่น ๆ อยู่เลย”

“ค่ะ”

อิงดาวเอ่ยตอบแม่บ้านวัยกลางคน พลันรู้สึกจุกขึ้นตรงกลางอก เพราะแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าคิณจะรู้สึกเป็นห่วง แต่นี่ก็ข้ามคืนแล้ว เขาไม่คิดจะมาหาเธอเลยจริง ๆ หรือ