ตอนที่ 6

“พอก่อนได้ไหมคะ ฉันไม่ไหว”

“อย่ามาสำออย”

“พี่ก็รู้ว่าฉันไม่สบาย”

มาเฟียหนุ่มถลึงตาใส่อิงดาวเพราะเธอกำลังเลือกที่จะขัดใจ พร้อมกับคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงบีบจนเธอนิ่วหน้า

“ฉันอยากได้ตอนไหนก็ต้องได้ แม้แต่ป่วยใกล้จะตาย เธอก็ต้องลุกขึ้นมาทำหน้าที่เมีย”

ดวงตาของอิงดาวร้อนผ่าวยิ่งกว่าร่างกายที่ยังมีอาการของพิษไข้ เธอกัดกรามแน่น ข่มกลั้นไม่ให้น้ำสีใสเอ่อคลอออกมาในดวงตาทั้งสองข้าง เพราะประโยคที่ดังออกมาจากปากของคิณ เป็นเหมือนประกาศิตที่ใครก็ห้ามต่อต้าน

ร่างเล็กขยับขึ้นไปนั่งควบบนหน้าขาของอีกฝ่าย ขณะจับแก่นกายของเขาตั้งขึ้นจ่อปากทางรัก เธอก็กดสะโพกลงเพื่อให้ท่อนเอ็นแทงเข้าไปในร่องสาวอย่างช้า ๆ

“อึก”

หญิงสาวสะดุ้งหลับตาแน่น เมื่อถูกอีกฝ่ายกระแทกแท่งสีเนื้อสวนขึ้นมา ทำให้ปลายหัวบานหยักชนเข้ากับปากมดลูก พลันรู้สึกจุกเสียดและเจ็บแปลบในเวลาเดียวกัน

“ขย่มสิ ขย่มฉันแรง ๆ”

คิณเอ่ยเสียงพร่าอย่างมีความต้องการ อิงดาวรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีทำตามคำสั่ง ทว่าเวลาผ่านไปไม่ถึงห้านาที อีกฝ่ายก็บ่นออกมาด้วยสีหน้ารำคาญ

“เรี่ยวแรงไปไหนหมด ทำแบบนี้แล้วเมื่อไหร่ฉันจะเสร็จ”

“พี่คิณคะ คือฉัน”

เนื้อตัวของอิงดาวแผ่ไอร้อน ทว่าคิณกลับไม่ได้รู้สึกเห็นใจกับอุณหภูมิที่สัมผัสได้ เพราะอารมณ์สวาทในกายกำลังปะทุขึ้นอย่างหนัก และต้องการหาที่ระบายน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนพึงพอใจ

มาเฟียหนุ่มจับคนตัวเล็กให้พลิกตัวหันหลังให้เขาในท่าคลานเข่า โดยที่ส่วนนั้นยังไม่หลุดออกจากกัน แล้วเป็นฝ่ายคุมเกมนี้เอง

“อ๊ะ อ๊ะ อึก พะ พี่คิณ”

เสียงครางของเธอแผ่วเบาต่างจากเมื่อครู่ คิณก็ยังไม่ได้สนใจ กระแทกลำกายใหญ่เข้าใส่ร่องสาวอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งน้ำที่สองได้หลั่งออกมาจากปลายหัวบานหยัก หลังจากพาตัวเองแตะขอบสวรรค์โดยไม่สนว่าเธอจะสุขสมหรือไม่

ขณะที่ผู้เป็นสามีผละตัวลุกออกจากเตียง อิงดาวก็ทรุดตัวลงในท่านอนคว่ำ เอียงใบหน้าแนบกับที่นอน เปลือกตาทั้งสองข้างรู้สึกหนักจนแทบจะลืมไม่ขึ้น ทว่าต้องฝืนลุกเพราะได้ยินคำเอ่ยไล่ของคิณ

“กลับห้องไปได้ละ”

มือเล็กดันที่นอนเพื่อลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า คิณเห็นแล้วก็พลันหงุดหงิด ก้มตัวลงหยิบเสื้อผ้าของอิงดาวแล้วโยนลงบนเตียง

“รีบ ๆ ไสหัวออกไปสักทีสิ อย่าคิดว่าทำท่าเหมือนคนจะตาย แล้วฉันจะอนุญาตให้เธอนอนที่ในห้องนี้ได้”

อิงดาวยื่นมือที่สั่นเทาหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ ในขณะที่ใบหน้าของเธอเริ่มซีดลงเรื่อย ๆ ลมหายใจเริ่มติดขัด แต่ก็ต้องประคองสติเพื่อออกไปจากห้องนี้ให้ได้เสียก่อน

พอเธอพาร่างกายที่อ่อนแรงกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ดวงตาพร่าเบลอมองหาเตียงนอน แล้วล้มตัวลงนอนหนุนหมอน เปลือกตาของเธอก็ปิดสนิทและไม่รู้สึกตัวอีก

.

อาหารมื้อเช้าได้ถูกจัดเตรียมไว้บนโต๊ะ ทว่าพอคิณเข้ามาในห้องรับประทานอาหารกลับไม่พบภรรยาอีกตามเคย เขาถอนหายใจแรง ใบหน้าเข้มแสดงความหงุดหงิด

“ใครก็ได้ ไปเรียกคุณอิงฟ้าลงมากินข้าว”

น้ำเสียงกร้าวที่ตะโกนออกมาจากห้องรับประทานอาหารดังเข้าหูของสาวใช้ที่อยู่ในครัว ทั้งสามคนหันหน้ามองกัน ก่อนป้าอิ่มจะใช้สายตาบอกให้หยกเป็นคนรับหน้าที่นี้

หยกได้ขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน เธอเคาะประตูและเรียกผู้เป็นนายหญิงอยู่หลายครั้ง แต่ภายในห้องกลับเงียบเชียบราวกับไม่มีคนอยู่

“หยกขออนุญาตเข้าไปนะคะคุณอิงฟ้า”

สาวใช้ได้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง ทว่าคนในห้องก็ยังไม่ตอบกลับ เธอจึงหมุนลูกบิดเปิดประตูเข้าไป

“คุณอิงฟ้ายังไม่ตื่นเหรอคะ คุณคิณเรียกให้ไปทานข้าวค่ะ”

อิงดาวนอนตะแคงข้างขดตัวอยู่บนเตียง โดยที่ร่างเล็กนอนทับผ้าห่มตลอดทั้งคืน

“คุณอิงฟ้าคะ”

หยกเอ่ยเรียกพลางเลื่อนมือที่สั่นเทาไปแตะที่แขนของนายหญิง ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจนน่าตกใจ

อิงดาวปรือดวงตาขึ้นอย่างยากลำบาก เห็นสาวใช้จึงเอ่ยเสียงแผ่ว

“พี่หยก”

ทว่าหยกไม่ได้ยินเสียงของเธอ รีบจ้ำอ้าวออกจากห้อง เพื่อไปแจ้งให้มาเฟียหนุ่มรับทราบ

“คุณคิณคะ คุณอิงฟ้าเธอ…”

สาวใช้เอ่ยด้วยเสียงหอบเหนื่อยและหยุดพูดไป ทำให้มาเฟียหนุ่มต้องถามกลับ

“คุณอิงฟ้าทำไม”