ตอนที่ 8

อิงดาวนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลสามคืนสี่วัน อุณหภูมิของร่างกายก็ลดลงจนเหลือสามสิบแปดองศา แพทย์เจ้าของไข้จึงอนุญาติให้กลับบ้านได้ โดยที่ไร้เงาของสามีมาเยี่ยมและรับกลับบ้าน แม้แต่โทรมาถามไถ่อาการก็ไม่มีเลยสักครั้ง

“พี่ปิ่นกลับไปก่อนนะคะ พอดีฟ้ามีธุระ”

“เอ่อ จะดีเหรอคะ”

ปิ่นมีสีหน้าลำบากใจ เกรงว่าจะถูกมาเฟียหนุ่มตำหนิที่ปล่อยให้ภรรยาของเขากลับบ้านเอง

“ธุระจำเป็นจริง ๆ ค่ะ ฟ้าขอเวลาส่วนตัวหน่อยนะคะ”

“ก็ได้ค่ะ”

อิงดาวลงลิฟต์ไปชั้นหนึ่งพร้อมกับแม่บ้าน ก่อนจะแยกตัวไปยังหอผู้ป่วยศัลยแพทย์ระบบประสาท และเธอก็ได้เจอกับแพทย์คนหนึ่งซึ่งรับหน้าที่ผ่าตัดให้กับผู้เป็นแม่พอดี จึงเข้าไปทักทาย

“สวัสดีค่ะพี่หมอ”

“สวัสดีครับอิงดาว พี่กะว่าจะโทรไปหาหลังจากตรวจคนไข้เสร็จพอดี วันนี้คุณน้าได้ย้ายออกจากห้องไอซียูแล้วนะครับ ตอนนี้พักอยู่ที่วอร์ดศัลยกรรมประสาทชั้นสาม”

“งั้นดาวเข้าไปเยี่ยมท่านได้แล้วใช่ไหมคะ”

“ตอนนี้เลยบ่ายโมงแล้ว เข้าเยี่ยมได้อีกทีห้าโมงถึงสองทุ่มครับ ถ้าอิงดาวไม่มีธุระที่ไหน เข้าไปคุยกับพี่ที่ห้องทำงานเกี่ยวกับอาการของคุณน้าก่อนสิครับ”

“ได้ค่ะ”

อิงดาวเดินตามศัลยแพทย์หนุ่มไปยังห้องทำงานส่วนตัว ยูตะก็ผายมือให้เธอนั่งลงบนโซฟา แล้วเขาก็หย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาอีกตัว

ดวงตาคมของคนเป็นหมอได้สังเกตเห็นปลาสเตอร์ปิดแผล ที่ตำแหน่งเจาะให้น้ำเกลือบนหลังมือของหญิงสาว จึงเอ่ยถาม

“ไม่สบายเหรอครับ”

“ค่ะ ดาวมีไข้สูง อาการเพิ่งดีขึ้น พอหมอให้ออกจากโรงพยาบาลก็เลยแวะมาดูแม่ที่นี่”

ศัลยแพทย์หนุ่มหล่อได้ยินว่าเธอไม่สบาย จึงถือวิสาสะยื่นมือหนาขึ้นไปแตะบนหน้าผากด้วยความเป็นห่วงทันที ซึ่งอิงดาวก็เอนตัวหลบเล็กน้อย แต่อีกฝ่ายก็ยังใช้ฝ่ามือวัดอุณหภูมิได้สำเร็จ

“ขอโทษนะครับ ตัวไม่ร้อนแล้วค่อยวางใจหน่อย พอดีคุณน้าเพิ่งย้ายมาจากไอซียู พี่เลยเป็นห่วงเรื่องอาการแทรกซ้อน”

ยูตะผละมือออก พร้อมกับหาเหตุผลมารองรับกับกิริยาที่ไม่เหมาะสมของตัวเอง แม้ว่าจะเป็นห่วงอิงดาวมากแค่ไหน แต่เพราะอีกฝ่ายนั้นมีสามีแล้ว เขาจึงไม่สมควรทำแบบเมื่อครู่

“ไม่เป็นไรค่ะ ดาวสะเพร่าเองที่ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้”

“เดี๋ยวถึงเวลาเยี่ยมก็หยิบแมสบนโต๊ะพี่ไปด้วยนะครับ ป้องกันเอาไว้ก่อน”

“ค่ะ”

จากนั้นเขาก็เอ่ยถึงอาการผู้เป็นแม่ของหญิงสาว

“ผลตรวจร่างกายของคุณน้าพบว่ามีอาการอัมพาตครึ่งซีก ทำให้ร่างกายอ่อนแรง สูญเสียการควบคุมและการเคลื่อนไหวร่างกายทางซีกขวา และมีปัญหาเรื่องการพูดและการสื่อสาร”

หัวใจของลูกสาวอย่างเธอหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่ม ดวงตาเห่อร้อนและมีน้ำสีใสเอ่อคลอด้วยความรู้สึกเจ็บปวดแทนผู้เป็นแม่ ก่อนจะเอ่ยถามยูตะเสียงสั่นเครือ

“แล้วแม่จะมีโอกาสหายไหมคะ”

“ยังพอมีโอกาสครับ ในช่วงสามถึงหกเดือนแรกคุณน้าจะได้รับการทำกายภาพบำบัดเพื่อป้องกันข้อติดและกล้ามเนื้อลีบ ซึ่งกำลังใจจากญาติเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ถ้าอิงดาวมีเวลา พี่อยากให้มาเยี่ยมคุณน้าทุกวันนะครับ”

“ค่ะ ดาวจะหาเวลามาหาแม่ให้ได้ทุกวัน แล้วมีอะไรที่ดาวพอจะทำได้อีกไหมคะ”

“ถ้าให้พี่แนะนำ หลังจากคุณน้าเริ่มช่วยตัวเองได้บ้างแล้ว พี่อยากขออนุญาตส่งตัวคุณน้าไปที่ศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพทางร่างกายของโรงพยาบาลชิเร็นกะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นโรงพยาบาลแม่ของสยาม พรินซ์ โตเกียว”

“ถ้าส่งตัวแม่ไป แม่ของดาวจะหายดีใช่ไหมคะ”

“ทางการแพทย์ไม่มีอะไรการันตีได้ว่าจะหายดีร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่พี่เชื่อว่าทีมแพทย์และนักกายภาพบำบัดของที่นั่น จะต้องฟื้นฟูร่างกายของคุณน้าให้กลับมาช่วยเหลือตัวเองได้มากที่สุด”

“แล้วเรื่องค่าใช้จ่ายล่ะคะ”

“โปรแกรมแบบพักค้างคืน ถ้าตีเป็นเงินไทยก็ประมาณเจ็ดพันถึงสองหมื่นสามพันบาทต่อคืน ขึ้นอยู่กับว่าเลือกห้องพักแบบไหน แต่ว่าอิงดาวไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้นะครับ การรักษาคุณน้าเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ส่วนเรื่องเงินถ้ามีเมื่อไหร่ก็ค่อยทยอยคืน”

“ขอบคุณพี่หมอมากเลยนะคะ ตอนนี้ดาวยังพอมีค่ะ ขอแค่อาการของแม่กลับมาดีขึ้นและใช้ชีวิตปกติได้ ไม่ว่าค่ารักษาจะสูงแค่ไหน ดาวก็พร้อมจ่ายค่ะ”

“โอเคครับ งั้นพี่จะเร่งประสานเรื่องกับทางนั้นให้ รวมถึงทำพาสปอร์ตให้คุณน้าด้วย ถ้าคุณน้าพอจะเดินทางได้แล้ว จะได้รีบส่งตัวไปทันที ถ้าอิงดาวไม่สะดวกตามไปด้วย พี่จะขอให้พ่อจัดหาพยาบาลพิเศษมาช่วยดูแลคุณน้า ถึงเวลาเยี่ยมก็วิดีโอคอลไปให้กำลังใจคุณน้าได้ตลอด เพราะยังไงญาติก็ไปนอนเฝ้าไม่ได้อยู่แล้วครับ”

“ดาวเอาตามที่พี่หมอแนะนำทุกอย่างเลยค่ะ”

“งั้นอิงดาวนั่งพักที่ห้องนี้ไปก่อนนะครับ พี่ยังมีตรวจคนไข้ต่อ”

“ค่ะ ขอบคุณพี่หมออีกครั้งนะคะ”