تسجيل الدخول“อ้าว ป้านงค์ยังไม่นอนอีกเหรอครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เพราะเวลานี้ก็เกือบจ
“ใช่ฉันหวงเธอมาก ฉันไม่ชอบเลยที่เธอไปตกลงเป็นแฟนกับนายปกรณ์นั่น” ชายหนุ่มกล่าวอย่างเอาแต่ใจทั้งที่ไม่มีสิทธิ์พูดคำนี้ออกมาด้วยซ้ำ“จะชอบหรือไม่ชอบก็เรื่องของคุณ ปล่อยให้ฉันได้ไปเริ่มต้นใหม่สักทีเถอะ แค่นี้ฉันก็เจ็บเจียนตายอยู่แล้ว จะให้ฉันกราบก็ได้” หญิงสาววิงวอนทั้งน้ำตา เจ็บปวดใจยิ่งนักจนต้องปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่“เรย์...คือฉัน” อัคราถึงกับจุกพูดไม่ออก“นะคะพ่อเลี้ยง ปล่อยฉันไปเถอะ คุณเองก็กำลังจะแต่งงาน คุณแพรเธอจะคิดยังไงที่คุณยังจะรั้งผู้หญิงคนอื่นไว้ข้างกาย เธอคงเสียใจ เหมือนกับที่แม่คุณเจ็บปวด”หญิงสาวจำต้องยกมารดาเขามาพูดเพื่อให้อีกฝ่ายได้สติ ซึ่งก็ได้ผล พ่อเลี้ยงหนุ่มนิ่งงันไปชั่วขณะแขนที่โอบกอดร่างบางถูกปล่อยลงข้างลำตัว หญิงสาวได้โอกาสรีบลุกขึ้นไปหยิบชุดที่ถูกถอดทิ้งเมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาด้วยมือไม้สั่นไหว แต่ไม่ทันได้สวมใส่ด้วยซ้ำ ชายหนุ่มก็ตามมาสวมกอดจากด้านหลังไว้แน่น“อยู่กับฉันคืนนี้ได้มั้ย หลังจากคืนนี้ไปฉันจะไม่มากวนใจเธออีกเลย” เสียงแหบพร่ากล่าวเว้าวอน พลิกร่
“มีสิทธิ์สิครับ ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ในเมื่อผมกับเรย์เราเป็นแฟนกัน” ปกรณ์ตอบเสียงเครียด ก่อนเปิดประตูลงมาเพื่อพาหญิงสาวไปส่งในบ้าน แต่เธอกลับนอนหลับไม่ได้สติ เขาตัดสินใจก้มลงจะช้อนร่างบาง แต่จู่ๆ พ่อเลี้ยงอัคราก็กระชากแขนเขาออกมาเสียก่อน“ผมดูแลน้องสาวผมเอง”“คุณเห็นเรย์เป็นน้องสาวด้วยเหรอพ่อเลี้ยง” ปกรณ์เอ่ยถามแกมประชด“ถามแปลกๆ ก็เรย์เป็นลูกบุญธรรมคุณพ่อก็เหมือนน้องสาวของผม ผมว่าคุณรีบกลับไปเถอะ ผมจะดูแลเรย์เอง” พ่อเลี้ยงหนุ่มก้มลงช้อนร่างบางขึ้นวงแขนแกร่ง“เดี๋ยว!” ปกรณ์จับแขนอีกฝ่ายไว้“ผมหวังว่าคุณคงเป็นลูกผู้ชายพอจะไม่ล่วงเกินเรย์อีก อย่าลืมว่าคุณกำลังจะแต่งงาน” ปกรณ์กล่าวย้ำเตือน“ไม่ต้องมาบอก ผมรู้ตัวเองดี” พ่อเลี้ยงหนุ่มกล่าวจบ ก็อุ้มร่างบางหายเข้าไปในบ้าน“พี่หวังว่าเขาจะไม่ทำอะไรเรย์” ปกรณ์พึมพำราวกับบอกตัวเองเบาๆ คิดว่าพ่อเลี้ยงอัคราคงไม่กล้าแตะต้องเรณุกาอีก ในเมื่ออีกไม่กี่เดือนเขาก็จะต้องเข้าพิธีวิวาห์กับแฟนสาวแล้ว เมื่อคิดได้ดังน
“อีกไม่นานท่านก็ต้องกลับมาเดินได้ค่ะ พี่อัครชวนท่านมาพักผ่อนที่เชียงใหม่สิคะ ได้รับอากาศบริสุทธิ์จะทำให้ท่านมีกำลังใจขึ้น” หญิงสาวอยากมีโอกาสดูแลบิดาคนรักบ้าง“แพรโทร.มาชวนท่านสิ พี่ชวนท่านก็ไม่ยอมไป”“ได้ค่ะพี่อัคร” หญิงสาวตอบรับด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ทั้งคู่คุยกันต่อไม่ถึงสิบนาที หญิงสาวก็ขอตัววางสาย เพราะมีลูกค้ารายใหญ่ขอคุยงานด้วยเรณุกาเก็บตัวอยู่ในห้องตลอดเกือบบ่าย เพราะยังไม่อยากพบพ่อเลี้ยงอัครา จวบจนถึงเวลานัดซึ่งปกรณ์โทร.มาย้ำกลัวอีกฝ่ายจะลืม เธอจึงลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวลงมาชั้นล่าง เห็นบิดาบุญธรรมกำลังนั่งคุยอยู่กับปกรณ์ เรียวเท้าเล็กจึงสาวเท้าก้าวเข้าไปภายในห้องรับแขก แต่แล้วต้องชะงักเมื่อสบสายตาคมเข้มของคนที่เธอพยายามหลบหน้ามาตั้งแต่ตอนบ่าย“หนูเรย์มาแล้ว” พันตรีธนชาติเอ่ยขึ้นเท่านั้น ปกรณ์ลุกขึ้นมองนางฟ้าของเขาในชุดเดรสสีฟ้าด้วยสายตาที่ชื่นชมอย่างเปิดเผย จนพ่อเลี้ยงหนุ่มต้องกระแอมเสียงไม่พอใจขึ้นมา“ไปกันเลยมั้ยคะพี่กรณ์” เรณุกากลับไม่สนใจเสียงนั้น แต่หันไปเอ่ยกับแฟนหนุ่มแทน“ครับ จะได้ไม่เสียเวลา งั้นผมขอตัวก่อนนะ
หญิงสาวตัดสินใจยื่นริมฝีปากเรียวของตนมาแนบกับริมฝีปากอุ่นของชานนท์ เพียงเท่านั้นแหละราวกับคลื่นแม่เหล็กที่ถูกดูดดึงเข้าหากัน จากนั้นเพียงไม่นานเสียงครวญครางเสียงหอบกระเส่าของทั้งคู่ดังก้องไปทั่วห้อง ทุกการกระทำของทั้งสองถูกบันทึกไว้ในมือถือของสายใจ จนพอใจแล้วจึงรีบหมุนตัวเดินลงไป ก่อนจะมีใครมาเห็นเข้า เมื่อแพรทองแย่งคนที่เธอรัก เธอจะทำให้แพรทองอับอายคนทั้งจังหวัดเลยคอยดู สายใจคิดในใจอย่างเคียดแค้นกรุงเทพฯ เรณุกาช่วยทำกายภาพบำบัดให้กับพันตรีธนชาติแทนพยาบาลพิเศษที่ลากลับบ้าน โดยมีพ่อเลี้ยงอัคราคอยช่วยอีกแรง ทำให้เขาได้เห็นความอดทนของผู้หญิงคนหนึ่งที่ทุ่มเทให้กับบิดาของตน จึงรู้สึกละอายใจยิ่งนักกับสิ่งที่เคยทำเรื่องเลวร้ายลงไปกับผู้หญิงตัวเล็กๆ ตรงหน้า“ขอบใจนะ” ชายหนุ่มพึมพำบอกหญิงสาว หลังจากพาบิดาลงไปนั่งเรียบร้อยแล้ว“ไม่ต้องขอบใจหรอกค่ะ เพราะฉันเองก็อยากให้คุณพ่อกลับมาเดินได้โดยเร็ว” จบคำพูดหญิงสาวก็ทรุดตัวลงน
“ค่ะคุณพ่อ” เรณุกาขานรับแล้วขยับตัวลุกขึ้น เดินออกไปพร้อมกับปกรณ์ โดยมีสายตาของพ่อเลี้ยงอัครามองตามไปจนสุดสายตา“อัครพ่อขอล่ะเรื่องหนูเรย์” พันตรีธนชาติเอ่ยขึ้นหลังจากบุตรบุญธรรมเดินหายออกไปจากประตู“ผมก็ไม่ได้ทำอะไรนี่ครับ มีแต่เรย์เท่านั้น ที่คอยทำร้ายจิตใจผม ไม่แคร์ผมเลยสักนิด” ชายหนุ่มตัดพ้อต่อว่าด้วยความน้อยใจ“คุณหนูไม่ได้รักคุณหนูเรย์จะมาแคร์ทำไมล่ะคะ” ป้าแจ่มจันทร์เอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจ“รักสิครับ ผมรักเธอ แต่เรย์เขาไม่ยอมเชื่อ”“จริงเหรอคะเนี่ย ป้าไม่เคยทราบมาก่อน” นางยกมืออวบๆ ขึ้นทาบอกด้วยอารามดีใจ จนลืมไปว่าเรณุกาไม่ใช่สาวโสดเหมือนก่อน“ครับ เรย์ก็ทราบ แต่เขาไม่ยอมเชื่อ” ชายหนุ่มกล่าวด้วยแววตาวิตกกังวล“จะให้เขาเชื่อได้ยังไง ในเมื่ออัครไปทำร้ายเขาซะขนาดนั้น และอัครก็เคยรักกับหนูแพรมาก่อน แน่นอนที่เขาจะไม่มั่นใจ”“ผมกำลังพิสูจน์ครับ พิสูจน์ให้เขาเห็นว่าผมมีความรักให้อย่างแท้จริง และไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”&
เช้ามืดของวันต่อมา พ่อเลี้ยงอัครารู้สึกตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าด้วยใบหน้าที่ไม่แจ่มใสนัก เพราะมีเรื่องให้ต้องครุ่นคิดตลอดทั้งคืน ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินออกมายืนที่ระเบียงห้องเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าให้รู้สึกผ่อนคลายบ้าง จึงเหลือบเห็นเรณุกากับป้าแจ่มจันทร์กำลังช่วยกันยกของขึ้นท้ายรถ ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว ลงมาด้านล่าง หวังว่าหญิงสาวจะยังไม่ขับรถออกไปเสียก่อน“คุณหนูตื่นแต่เช้าเลยนะคะ” ป้าแจ่มจันทร์กล่าวทักทายชายหนุ่มด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ครับ ว่าแต่กำลังจะไปไหนกันแต่เช้าครับ” ชายหนุ่มแกล้งถามกลับไป ทั้งที่รู้แก่ใจว่ากำลังเตรียมตัวไปที่วัด“ไปวัดค่ะ คุณหนูเรย์จะไปทำบุญเลี้ยงพระเนื่องในวันเกิดค่ะ เอ่อ...คุณหนูจะไปด้วยกันมั้ยคะ”“ไปครับ ผมก็อยากจะทำบุญให้คุณแม่เหมือนกัน” ชายหนุ่มรีบตอบรับทันที พลางส่งสายตาให้ร่างบางราวกับขออนุญาต เขาอยากมีโอกาสได้ทำบุญร่วมกับเรณุกาสักครั้ง







