INICIAR SESIÓNCompartir
3
Fecha de publicación:
2026-04-29 13:57:50“เธอต้องการพบฉันงั้นเหรอ” เสียงห้าวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกร้าวกระด้าง มองดูหญิงสาวที่กำลังยืนมองรูปถ่ายที่ติดฝาผนังห้องรับแขก ทำเอาร่างบางไหวตัวเล็กน้อย รู้สึกสะดุ้งตกใจในน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรของอีกฝ่าย ค่อยหันขวับไปมอง จังหวะที่หันมาสบสายตาคมนั้น หัวใจดวงน้อยๆ ของเรณุกาเต้นแรงแทบจะทะลักออกมาจากอกเสียให้ได้
“เป็นใบ้หรือไง” เสียงเข้มเอ่ยถามติดเสียงขุ่น เพราะเห็นหญิงสาวเอาแต่จ้องหน้า
“เปล่าๆ ค่ะ ที่ฉันมาวันนี้ จะมาขอร้องให้คุณไปพบคุณพ่อ...เอ่อผู้พันสักครั้ง”
“เธอเป็นใคร หรือเป็นเมียใหม่พ่อฉันอีกคน แก่แล้วไม่เจียม ตัณหากลับ” พ่อเลี้ยงหนุ่มมิวายกล่าวเหน็บแนมบิดา กวาดสายตามองดวงหน้าหวานตรงหน้าด้วยสายตาที่เหยียดหยาม จนหญิงสาวรู้สึกหน้าชาดิกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่
“ไม่ใช่ค่ะ ฉันเป็นลูกของแม่จันทรา” แค่ได้ยินชื่อนั้นหลุดออกมาจากปากบาง พ่อเลี้ยงหนุ่มถึงกับตัวสั่นเทิ้มด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ สติขาดผึง ก้าวพรวดเข้าไปกระชากแขนเรียวสุดแรง เรณุกาสะดุ้งยวบไหวสะท้านไปทั้งตัว
“ลูกสาวนังผู้หญิงแพศยางั้นเหรอ ออกไป ออกไปจากไร่ฉันเดี๋ยวนี้” พ่อเลี้ยงหนุ่มตะโกนก้อง และผลักร่างบางล้มลงอย่างไม่ไยดีด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่มีต่อมารดาเธอ จนหญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ชัชดนัยเห็นแล้วก็รู้สึกสงสาร กำลังจะลงไปประคองร่าง แต่เสียงตวาดราวฟ้าผ่าทำให้หยุดชะงักมือไว้ข้างลำตัว
“ออกไปสิ มานั่งสำออยอยู่ได้ ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ”
“ไม่ค่ะ ฉันจะไม่กลับ จนกว่าคุณจะยอมกลับไปกับฉันด้วย” เรณุกากัดฟันลุกขึ้นด้วยท่าทางทุลักทุเล เธอจะยอมแพ้กลับไปง่ายๆ ไม่ได้ ในเมื่อได้รับปากพันตรีธนชาติ ผู้ที่มีบุญคุณกับเธอที่สุดในชีวิต เลี้ยงดูส่งเสียจนจบการศึกษา ทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด หนำซ้ำมารดาเธอเคยทำเรื่องไว้กับท่านอย่างเจ็บแสบ แต่พันตรีธนชาติกลับไม่โกรธเกลียด แถมเลี้ยงเธอประหนึ่งลูกคนหนึ่ง
“หน้าด้านเหมือนแม่เธอไม่มีผิด” คำพูดที่ร้ายกาจนั้น ทำเอาเรณุกาชะงักนิ่ง ไม่คิดว่าชายหนุ่มที่รูปงามราวเทพบุตรจะปากคอเราะรายแบบนี้
“ถึงคุณจะด่าฉันยังไง ฉันก็ไม่กลับ” หญิงสาวทำจมูกเชิดขึ้นตอบอย่างถือดี
“ฉันไล่ยังไงเธอก็ไม่ไปใช่มั้ย”
“ใช่ จนกว่าคุณจะยอมไปกับฉัน” เรณุกายังดื้อดึง หยัดยืนตามความคิดเดิม
“ไม่มีวัน ฉันไม่มีวันไปพบหน้าผู้ชายคนนั้นอีก” พ่อเลี้ยงหนุ่มประกาศเสียงกร้าวฟ้าคำราม
“จะให้ฉันทำยังไงก็ได้ ฉันยอมได้ทั้งนั้น ขอแค่คุณยอมไปเยี่ยมท่านสักครั้ง ท่านคิดถึงคุณมากนะคะ เฝ้ารอคุณไปพบ”
“ยอมทำทุกอย่างนั้นเหรอ” พ่อเลี้ยงหนุ่มหรี่ตามอง พลางกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์สมเพช
“ค่ะ” หญิงสาวพยักหงึกหงักตอบโดยไม่คิดที่จะลังเล
“เธอต้องอยู่เป็นสาวใช้ประจำตัวฉันเป็นเวลาสองเดือน” ไม่รู้อะไรดลใจให้เขายื่นข้อเสนอบ้าๆ นี้ออกมา
“อะไรนะ!” หญิงสาวสวนกลับเสียงหลง
“เธอก็ได้ยินแล้วนี่”
“ให้ฉันทำอย่างอื่นแทนไม่ได้เหรอ” เรณุกาเอ่ยถามเสียงแผ่ว
“ถ้าทำไม่ได้ก็กลับไปซะ นัยส่งแขก” พ่อเลี้ยงหนุ่มกล่าวจบก็หมุนตัวเดินออกไปอย่างรวดเร็วราวพายุหมุน แต่ทว่าเสียงหวานตะโกนไล่หลัง ทำให้ลำขาที่แข็งแกร่งชะงักอยู่กับที่
“มีอะไรอีก” พ่อเลี้ยงหนุ่มหันมากระตุกยิ้มเหยียดให้หญิงสาวอย่างสาใจ
“ฉัน...เอ่อ...รับข้อเสนอของคุณทุกอย่าง แต่คุณต้องสัญญานะ ว่าครบกำหนดเมื่อไหร่ คุณจะต้องไปพบคุณพ่อ” หญิงสาวจำต้องรับข้อเสนอเพื่อตอบแทนบุญคุณพันตรีธนชาติที่มีต่อตน ซึ่งชดใช้ทั้งชาติก็คงไม่หมด โดยที่เธอไม่รู้หรอกว่าต้องทำหน้าที่บนเตียงด้วย
“เมื่อถึงเวลานั้น เราค่อยมาคุยกัน”
“ไม่ คุณต้องรับปากฉันก่อน ว่าคุณจะไม่โกหก” เรณุกาสวนกลับทันควัน เพราะกลัวอีกฝ่ายจะตุกติก
“ฉันเป็นลูกผู้ชายพอ” พ่อเลี้ยงหนุ่มพูดปัดๆ โดยไม่คิดที่จะทำตามอย่างที่พูด ก่อนตะโกนเรียกแม่บ้าน
“ขาพ่อเลี้ยง” แม่บ้านวัยกลางคน พาร่างท้วมของตนมาหยุดอยู่กลางห้องรับแขก
“ช่วยจัดห้องให้ผู้หญิงคนนี้ เออ...เธอชื่ออะไรนะ” อัคราหันมาถามหญิงสาว ทั้งที่คนสนิทรายงานแล้ว แต่เขาไม่ใส่ใจ
“เรณุกาค่ะ”
“จัดห้องให้เรณุกาด้วย เอาห้องว่างที่ติดกับป้านงค์ก็ได้ครับ”
“ห้องติดกับป้าเหรอคะ” แม่บ้านวัยกลางคนขมวดคิ้วมองเด็กสาว ซึ่งดูท่าทางไม่น่าจะมาสมัครงานเป็นสาวใช้
“ใช่ครับ ไม่ผิดหรอก เรณุกาเขาจะมาเป็นสาวใช้ประจำตัวของผม เขาจะต้องทำทุกอย่าง ทั้งเรื่องเสื้อผ้า กับข้าว ห้ามใครทำแทน มื้อกลางวัน ให้เขาจัดใส่ปิ่นโตไปให้ผมในไร่ อ้อ...ห้ามให้ใครขับรถไปส่ง ใช้จักรยานปั่นไป”
“ทำไมล่ะ ที่โรงครัวก็มี...” ป้านงคราญกล่าวไม่ทันจบ เจ้านายหนุ่มก็เอ่ยแทรก
“ผมไม่อยากเข้าไปยุ่มย่าม ให้เรณุกาเอาไปให้ผมที่กระท่อมท้ายไร่ แค่นี้แหละที่ผมจะสั่ง” พ่อเลี้ยงหนุ่มกล่าวตัดบท แม่บ้านจึงไม่กล้าถามเซ้าซี้ ดูท่าทางเจ้านายหนุ่มน่าจะอารมณ์ไม่ดี
“ค่ะพ่อเลี้ยง มาสิ ฉันจะพาไปที่ห้อง”
“ค่ะ” เรณุกาถือกระเป๋าใบย่อมที่ตนนำมาด้วย เดินตามแม่บ้านไปด้านหลังบ้าน
“พ่อเลี้ยงกำลังคิดจะทำอะไรครับ” ชัชดนัยอดที่จะเอ่ยถามไม่ได้
Último capítulo
เงื่อนร้ายปมอดีต 45
“ก็ต้องมีบ้างน่า แต่ถ้าแพรยอมแต่งงานกับพี่ พี่จะเลิกอบายมุขทุกอย่าง”“แพรไม่มีวันแต่งงานกับคนอย่างพี่ ที่แพรมาวันนี้ เพราะมีเรื่องให้พี่นนท์จัดการ” แพรทองล้วงบัตรให้กับชานนท์“อะไร” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงงไม่เข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวส่งให้“บัตรนี้มันไปตกที่โกดังของพี่อัคร คนของพี่ไปก่อเรื่องไว้ ช่วยจัดการหาตัวให้ด้วย”“พี่ใช้มันไปทำเอง” ชายหนุ่มยักไหล่แล้วเดินไปรินบรั่นดีใส่แก้ว หญิงสาวถึงกับเดือดจัดคว้าแก้วนั้นมาสาดใส่หน้าอีกฝ่าย“ทำแบบนี้กับพี่อัครทำไม พี่อัครเขาเป็นเพื่อนพี่นะ”“เพื่อนทรยศน่ะสิ นี่แค่สั่งสอนนะ ถ้าเธอยังไม่เลิกกับมัน พี่ก็จะทำแบบนี้เรื่อยๆ จนไร่มันพังพินาศคอยดูสิ” ชานนท์ไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่ทำลงไป“ไอ้คนเลว” สองมือเล็กเข้าไปทุบอกแกร่งด้วยความโมโห“ไอ้เลวคนนี้มันก็ผัวเธอ” ชายหนุ่มกระชากร่างบางเข้ามากอด“ไม่ใช่ คนที่จะเป็นสามีแพร มีพี่อัครคนเดียวเท่านั้น” หญิงสาวสวนกลับไปทันที
เงื่อนร้ายปมอดีต 44
“คุณพ่อเข้าไปนานหรือยังคะ” หญิงสาวเข้ามาสอบถามกับพ่อเลี้ยงหนุ่ม โดยไม่สนใจใบหน้าบอกบุญไม่รับของเขาซึ่งเห็นบ่อยจนเป็นเรื่องปกติ“เกือบชั่วโมงแล้วล่ะ” พ่อเลี้ยงหนุ่มตอบเพียงสั้นๆ ขณะเดียวกันเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาลุกขึ้นเดินเลี่ยงออกไปคุย“มีอะไรนัย” พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เดินมายืนตรงหัวมุมบันไดหนีไฟ“เมื่อคืนมีคนร้ายลักลอบเข้ามาวางเพลิงที่โรงงานครับพ่อเลี้ยง และเข้ามาทำลายต้นสตรอว์เบอร์รีเสียหายไปเกือบไร่” ชัชดนัยกล่าวรายงานเสียงขรึม“อะไรนะ!” พ่อเลี้ยงหนุ่มตะโกนก้องเสียงหลง เขาไม่อยู่เพียงวันเดียวทำไมถึงเกิดเรื่องใหญ่แบบนี้“ในโรงงานเสียหายไปเท่าไหร่ ถึงโกดังเก็บสินค้าหรือเปล่านัย” พ่อเลี้ยงหนุ่มถามกลับเสียงเข้มใบหน้าเครียดจัด“เกือบยี่สิบเปอร์เซ็นต์ครับ”“บัดซบ! มันเป็นใครมาลอบกัดแบบนี้วะ ไปสืบมาหรือยังนัย”“กำลังประสานงานกับทางเจ้าหน้าที่ตำรวจครับพ่อเลี้ยง แต่เท่าที่ดูกล้องวงจรปิดทางเข้าไร่ไม่พบพิ
เงื่อนร้ายปมอดีต 43
“ตอนนี้ผมยังไม่พร้อม ขอเวลาหน่อยแล้วกัน” ชายหนุ่มบอกปัดออกไป เพราะเขายังไม่สามารถเรียกบิดาได้สนิทใจ เวลาเท่านั้นที่จะช่วยได้“ก็ได้ พ่อจะรอวันนั้น” พันตรีธนชาติกล่าวอย่างมีความหวัง ขณะที่พ่อเลี้ยงหนุ่มเข้ามาห่มผ้าให้ ก่อนปิดไฟห้อง แล้วเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าโซฟาตรงหญิงสาวนอนอยู่“ลุกขึ้นมาเรณุกา”“อะไรของคุณอีก ฉันเหนื่อยอยากนอนพัก” หญิงสาวพึมพำเบาๆ กลัวพันตรีธนชาติได้ยิน“ลุกขึ้นมาอย่าเรื่องมาก” ชายหนุ่มดึงแขนเล็กขึ้นมา จากนั้นตนก็ล้มตัวลงนอนจนหญิงสาวอ้าปากค้าง แต่ยังไม่ทันได้ต่อว่าอะไรร่างเล็กก็ถูกดึงให้ล้มตัวลงนอน“ปล่อยนะพ่อเลี้ยง ฉันจะไปนอนด้านล่าง ขืนนอนแบบนี้ตกโซฟาแน่” หญิงสาวกลัวลูกในท้องจะเกิดอันตรายหากเธอนอนตกโซฟา ถึงพื้นจะห่างกันไม่มาก แต่ป้องกันไว้ดีที่สุด“ไม่หรอก ฉันจะกอดเธอไว้ไม่ให้ตก นอนเถอะดึกมากแล้ว” ชายหนุ่มพึมพำแล้วหลับตาลง แต่คนในอ้อมกอดกลับหลับตาไม่ลง ใจเต้นแรงทุกครั้งยามอยู่ในอ้อมกอดของเขา และคิดว่าต่อไปคงไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว หลังจากพร
เงื่อนร้ายปมอดีต 42
หลังจากจัดการเคลียร์ปัญหาเรื่องจันทราเสร็จเรียบร้อยแล้ว พ่อเลี้ยงอัคราก็เดินกลับมาที่รถอีกครั้ง ถึงกับขมวดคิ้วเมื่อไม่พบเรณุกานั่งรออยู่ในรถ ชายหนุ่มบ่นงึมงำสีหน้าหงุดหงิดที่อีกฝ่ายไม่ยอมทำตามคำสั่ง ก่อนจะเคลื่อนรถเข้าไปจอดยังลานจอดรถของโรงพยาบาล จากนั้นก็ขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพักฟื้นที่บิดาพักรักษาตัวอยู่ ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาสายตาคมกริบกวาดมองหาร่างบางไปรอบๆ พร้อมก้าวเท้าเดินมาทรุดตัวนั่งลงข้างเตียง ซึ่งบิดากำลังมองมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม“อัคร พ่อคิดว่าลูกนอนพักผ่อนอยู่ที่บ้านเสียอีก”“ก็ตั้งใจว่าจะนอนพัก แต่เห็นเรณุกาลืมถุงยาไว้ ก็เลยขับรถเอามาให้ครับ”“เอ... หนูเรย์ไม่สบายเหรอ ทำไมหนูเรย์ไม่ยอมบอกพ่อเลย”พันตรีธนชาติเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบายใจ“เขาคงไม่อยากให้คุณเป็นห่วง ว่าแต่ตอนนี้ลูกสาวคนโปรดของคุณไปไหนเสียล่ะครับ”“มีเพื่อนโทร.มาให้ลงไปพบข้างล่างเป็นชั่วโมงแล้ว
เงื่อนร้ายปมอดีต 41
“งั้นรอสักครู่นะคะ” ป้าแจ่มจันทร์กุลีกุจอรีบเดินไปบอกให้เด็กในปกครองมาจัดโต๊ะอาหาร“ทานเยอะๆ นะคะ”“ครับป้า รับรองไม่เหลือ” ชายหนุ่มกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ต่างจากที่พบกันครั้งแรกโดยสิ้นเชิง แค่คุณหนูยิ้มให้นางก็ดีใจมากแล้ว แต่ก็ยังเชื่อว่าสักวันคุณหนูของนางต้องกลับมาน่ารักเหมือนเดิม ดังเช่นวันวาน“เอ...คุณหนูไม่สบายเหรอคะ”“ไม่ใช่หรอกครับ ของเรณุกา ว่าจะเอาไปให้ที่โรงพยาบาล”“ตายจริง คุณหนูเรย์เป็นอะไรคะ” แม่บ้านเอ่ยถามสุ้มเสียงตกใจ“ไม่สบายนิดหน่อยครับ รถที่บ้านมีว่างสักคันมั้ยครับป้าแจ่ม ผมว่าจะขับไปที่โรงพยาบาลสักหน่อย”“มีอีกสองคันที่โรงจอดรถค่ะ เดี๋ยวป้าไปหยิบกุญแจให้นะคะ” นางบอกก่อนเดินไปหยิบกุญแจที่แขวนอยู่ใต้บันไดมาให้เจ้านายหนุ่ม“ขอบคุณครับป้าแจ่ม ผมอิ่มแล้ว” ชายหนุ่มรวบช้อนแล้วยกน้ำดื่ม“แล้วคุณหนูจะไปถูกเหรอคะ” หญิงสาวสูงวัยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ผมเดินทางมาประชุมที่กรุงเทพฯ
เงื่อนร้ายปมอดีต 40
อัครากดยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ความจริงห้องนี้ก็ไม่ได้สกปรกอะไร เพราะมีสาวใช้เข้ามาทำความสะอาดเป็นประจำทุกวัน แต่ที่เรียกเรณุกามาทำเพื่อต้องการสั่งสอนเท่านั้น ที่ทำตัวเหมือนเจ้าของบ้าน เขาไม่มีทางให้เธออยู่อย่างสุขสบายแน่ บ้านนี้เป็นบ้านบิดาเขา เธอไม่มีสิทธิ์มาผยองหลังจากทำความสะอาดห้องเสร็จเรียบร้อยแล้ว เรณุกากำลังเก็บอุปกรณ์ออกจากห้อง แต่ชายหนุ่มกลับเรียกให้หญิงสาวช่วยผสมน้ำให้อาบ ซึ่งเธอก็ไม่มีทางปฏิเสธได้ในเมื่อเป็นแค่ผู้อาศัย เขาสั่งอะไรก็ต้องทำ เพราะเธอไม่มีสิทธิ์อะไรในบ้านหลังนี้ ที่อยู่อย่างสุขสบายก็มาจากความเมตตาของพันตรีธนชาติทั้งนั้น“เสร็จแล้วค่ะ” หญิงสาวเดินออกมาบอก ซึ่งเป็นจังหวะที่พ่อเลี้ยงหนุ่มกำลังถอดกางเกงพอดี ทำเอาร่างบางเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน ดวงหน้าหวานร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู“หึๆ ทำเหมือนไม่เคยเห็น” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมเดินเข้ามาซ้อนอยู่ด้านหลังอันบอบบาง แล้วโน้มใบหน้าลง ซุกไซ้กับซอกคอขาวนวลจนเจ้าของร่างสะดุ้งตกใจ จะเบี่ยงตัวหนีก็ถูกลำแขนแกร่งรั้งไว้“ปล่อยนะพ่อเลี้ยง” หญิงสาวพยายามแกะลำแขนแกร
También te puede gustar
ยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก70.7K vistasนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย64.9K vistasบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn90.9K vistasลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข60.9K vistasเรือนลับคุณหลวง
กาสะลอง371 vistasภพลิขิตรัก
อักษรปรุงรัก75 vistasเสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80
ยอดกวีสี่ฤดู90 vistasพลาด(ทาสกาม)
เย้ายวน22 vistas
