2

 “เอ่อ...ฉัตร ตาอัครมาได้ยังไง” พันตรีธนชาติกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ขณะที่หัวใจเต้นระส่ำ ไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายอย่างไรกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

“คุณพ่อทำแบบนี้กับคุณแม่ได้ยังไง” อัคราตะโกนใส่หน้าบิดาอันเป็นที่รักและภาคภูมิใจมาตลอด ขมวดคิ้วเครียดด้วยท่าทางโกรธจัด ซึ่งการกระทำนี้ เขาไม่เคยปฏิบัติต่อท่านมาก่อน แต่ในครั้งนี้สุดทนแล้วจริงๆ

“อัครออกไปก่อนนะลูก พ่อขอคุยกับแม่เราหน่อย เธอด้วยจันทรา” พันตรีธนชาติหันไปเอ่ยน้ำเสียงเครียดขรึมกับจันทราแม่ม่ายลูกติด ที่ตนรับเลี้ยงไว้เพียงสองเดือนเศษ

“ไม่! ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณอีก ไปเถอะอัคร ต่อไปนี้ เราจะมีกันแค่สามคนแม่ลูกเท่านั้น” ฉัตรชบาโต้กลับด้วยน้ำเสียงเจือเจ็บช้ำร้าวรานใจ พร้อมจับแขนบุตรชายไว้แน่น เพราะแทบจะไม่มีแรงพอที่จะหยัดยืนเองได้

“ฉัตรฟังพี่ก่อน” พันตรีธนชาติรีบผวาร่างตามออกไป แต่ไม่ทันได้แตะสัมผัสด้วยซ้ำ อีกฝ่ายเบี่ยงตัวออกไปอีกทางราวรังเกียจเดียดฉันท์

 “ฉันมันโง่เอง คุณพ่อเคยเตือนแล้ว แต่ฉันก็ไม่ยอมฟัง ดื้อที่ใช้หัวใจตัดสิน เลือกที่จะแต่งงานกับคนอย่างคุณ” ฉัตรชบากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื้น ริมฝีปากบางเหยียดออกหยันๆ สมเพชตัวเองยิ่งนัก

“พี่ขอโทษฉัตร เอ่อ...พี่ไม่ได้”

“หยุด! ฉันไม่อยากจะฟังคำแก้ตัวของคนเลวๆ อย่างคุณอีก เชิญพวกคุณเสพสุขกันตามสบาย ถ้าพร้อมเมื่อไหร่นัดวันหย่ามาเลย”

“ไม่นะ! ฉัตร พี่ไม่ยอมหย่าเด็ดขาด” พันตรีธนชาติสวนกลับทันควัน ไม่มีทางหรอกที่เขาจะหย่าขาดจากฉัตรชบา

“แล้วจันทรากับลูกล่ะคะผู้พัน” จันทรารีบเข้ามายื้อแขนพันตรีธนชาติไว้แน่น เมื่อคิดว่าเขานั้นกำลังเลือกภรรยาของเขา ซึ่งเธอยอมไม่ได้ อุตส่าห์ลงทุนลงแรงสารพัด กว่าจะมาเป็นภรรยาน้อยนายทหารใหญ่ได้

“ลูก เธอหมายถึงหนูเรย์งั้นเหรอ” หนูเรย์ที่พันตรีธนชาติเอ่ยถึงนั้น คือเรณุกาเด็กสาววัยแปดขวบลูกของจันทราที่เกิดจากอดีตพลทหารที่เคยรับใช้ตนมาก่อน และได้ทิ้งให้จันทรากับบุตรสาวไว้กับเขาที่บ้านพัก

“ไม่ใช่ค่ะ ลูกในท้อง ลูกของเราสองคนไงคะ” จันทราจับมือใหญ่มาแตะหน้าท้องแบนเรียบของตน ใช้ช่วงจังหวะที่พันตรีธนชาติก้มลงมอง แอบส่งสายตาเยาะเย้ยไปทางสองแม่ลูก

“ลูกของเราเหรอ” พันตรีธนชาติย้อนถามด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น ซึ่งการกระทำนั้นทำให้ฉัตรชบาตัดสินใจผละร่างออกจากอ้อมแขนบุตรชาย แล้ววิ่งหนีจากภาพบาดตาบาดใจ

“คุณแม่! อย่าวิ่ง คุณแม่กำลังท้องนะครับ” คำพูดของบุตรชาย ทำเอาพันตรีธนชาติตัวเย็นยะเยือก ก่อนจะดึงสติวิ่งตามภรรยาและบุตรชายลงไป แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว เมื่อเห็นภรรยานอนจมกองเลือดอยู่ที่กลางถนนกับรถคู่กรณี ซึ่งคนขับรถได้แต่พร่ำบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ในขณะนั้นเสียงร่ำไห้ของบุตรชายก็ดังลั่น

“ฉัตร! อย่าเป็นอะไรนะ พี่ขอโทษ” พันตรีธนชาติแทบสิ้นสติ ถลาร่างเข้าไปหาภรรยา ด้วยความเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“อย่ามาแตะต้องแม่ผม ผมเกลียดพ่อ!!” อัคราตะโกนก้องใส่หน้าผู้เป็นบิดา ทำเอาใจคนฟังแทบใจสลาย เป็นความผิดของเขาเอง จะโทษใครได้ เพราะความมักมาก ไม่ยับยั้งชั่งใจ จนต้องสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไปตลอดกาล

สิบแปดปีผ่านไป

            อัครา นุกูลไพศาล พ่อเลี้ยงหนุ่มวัยสามสิบหกปี กำลังนั่งอยู่บนหลังอาชาสีขาวคู่ใจ อยู่บนหน้าผาสูงชัน กวาดสายตามองไปรอบๆ อาณาเขตไร่ฟ้าเคียงดิน ที่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่กี่ปี หลังจากที่เขาได้มาสานต่อจากผู้เป็นตาที่ล่วงลับไปเมื่อห้าปีก่อน หากมารดาและตายังอยู่ ก็คงภูมิใจในตัวเขาไม่น้อย โดยเฉพาะมารดา ที่วาดฝันว่าจะพัฒนาไร่แห่งนี้ให้ยิ่งใหญ่

“ผมทำสำเร็จแล้วครับคุณแม่” อัคราพึมพำแล้วหลับตาลงช้าๆ เมื่อสิบแปดปีก่อน หลังจากมารดาได้เสียชีวิตพร้อมกับน้องในท้อง คุณตาก็ได้ส่งเขาไปศึกษาต่อยังต่างประเทศ จากนั้นก็ไม่ได้รับรู้อะไรอีกเลย ว่าคนที่พรากชีวิตแม่และน้องของตนนั้น อยู่ดีมีความสุขอย่างไร และไม่แน่ป่านนี้คงลืมไปแล้ว ว่ายังมีเขาเป็นลูกอีกคน คิดแค่นั้น ชายหนุ่มก็กระตุกยิ้มอย่างปวดใจ

เสียงม้าอีกตัววิ่งเข้ามาใกล้ๆ ทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มดึงสติตัวเองออกจากห้วงความคิดที่แสนเจ็บปวด หันขวับไปมอง ปรากฏว่าเป็นชัชดนัยลูกน้องคนสนิทของเขานั่นเอง

“มีอะไรนัย” พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบ ทันทีที่คนสนิทขี่ม้าเข้ามาใกล้

“มีผู้หญิงคนหนึ่งมาขอพบพ่อเลี้ยงครับ” ชัชดนัยบอกเท่านั้น คิ้วเข้มของคนฟังขมวดมุ่น แววตาเต็มไปด้วยคำถาม ผู้หญิงที่ไหนกันมาหาตนที่ไร่

“ใคร”

“เธอบอกว่าชื่อเรณุกา  เอ่อ  มาขอพบพ่อเลี้ยงด้วยเรื่อง...”        ชัชดนัยอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่กล้าเอ่ยชื่อพันตรีธนชาติ เพราะพ่อเลี้ยงหนุ่มสั่งห้ามทุกคนในไร่เอ่ยถึงชื่อนี้อีกเด็ดขาด

“อะไรวะนัย พูดอึกๆ อักๆ แล้วเมื่อไหร่จะรู้เรื่อง” พ่อเลี้ยงหนุ่มตวาดกลับ รู้สึกโมโหกับท่าทางนั้น

“คุณเรณุกาเธอมาขอพบพ่อเลี้ยงเรื่องผู้พันครับ” คนสนิทกล่าวรายงานจบ นัยน์ตาคมของพ่อเลี้ยงหนุ่มฉายชัดออกมาด้วยแววตาปวดร้าว แต่เพียงแวบเดียวเท่านั้น

“เธออยู่ไหน” พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด บ่งบอกถึงอารมณ์ได้เป็นอย่างดี

“เธอรออยู่ที่ห้องรับแขกของบ้านพักครับ” ชัชดนัยตอบด้วยเสียงหนักใจ เท่านั้นแหละพ่อเลี้ยงหนุ่มก็ควบม้ากลับไปยังบ้านพัก โดยใช้เวลาไม่นานก็มาถึงที่คอกม้า ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เดินตรงไปยังบ้านหลังใหญ่ของตน โดยมีคนสนิทวิ่งตามหลังไปติดๆ