4

“ฉันกำลังเอาคืน คนที่ทำให้แม่ฉันกับน้องในท้องต้องตาย ครอบครัวนั้น ต้องได้รับการตอบแทนอย่างสาสม” พ่อเลี้ยงหนุ่มกล่าวด้วยแววตาเคียดแค้น

 “อ้อ...ห้ามบอกคุณแพรเรื่องนี้เด็ดขาด ถ้าเธอถามก็บอกว่าเรณุกาเป็นหลานสาวห่างๆ ของป้านงค์แล้วกัน” เขาเองก็ไม่อยากให้แฟนสาวต้องมารับรู้เรื่องนี้ด้วย

ด้านเรณุกาตามหญิงวัยกลางคนมายังเรือนคนรับใช้ ที่ถูกแยกออกห่างจากเจ้าของบ้านพอสมควร ซึ่งเป็นห้องพักที่แสนคับแคบ แต่เธอก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรกับเรื่องพวกนี้

“อยู่ได้มั้ย” ป้านงคราญเอ่ยถาม พลางมองเด็กสาวด้วยความสงสัย

“ได้ค่ะ” เรณุกาพยายามยิ้มอย่างผูกมิตร

“ฉันขอถามหน่อยนะ เธอมาที่นี่ เพื่อสมัครงานเป็นสาวใช้งั้นเหรอ แต่ตอนที่มาขอพบพ่อเลี้ยง ก็ไม่เห็นเธอบอกว่ามาสมัครงาน”

“เปล่าค่ะ เรย์ไม่ได้มาสมัครเป็นสาวใช้ ที่ต้องรับทำหน้าที่ เป็นเพียงข้อแลกเปลี่ยน ระหว่างเรย์กับพ่อเลี้ยง”

“หมายความว่ายังไง ข้อแลกเปลี่ยน” แม่บ้านวัยกลางคนรีบถามกลับ เพราะอยากรู้ว่าเด็กสาวคนนี้มาเพื่อวัตถุประสงค์อะไร

“เรย์ต้องทำงานเป็นสาวใช้เป็นเวลาสองเดือน เพื่อแลกกับการที่พ่อเลี้ยงยอมเดินทางไปเยี่ยม คุณพ่อ...พันตรีธนชาติ คุณพ่อของพ่อเลี้ยง” เรณุกาบอกถึงข้อแลกเปลี่ยน

 “นี่หมายความว่าเธอเป็นลูกของผู้หญิงคนใหม่ของผู้พันงั้นเหรอ” แม่บ้านใหญ่เอ่ยถามเสียงขุ่นเขียว

“เรย์เป็นลูกของแม่จันทราค่ะ” เรณุกาตอบรับเสียงอ้อมแอ้ม เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ตอนนั้นเธอยังเด็กนักยังไม่รู้เรื่องราวของผู้ใหญ่ เธอมารับรู้ความจริงทั้งหมด ตอนที่พันตรีธนชาติระบายความในใจกับความผิด ที่เคยทำไม่ดีไว้กับลูกและภรรยาอย่างไม่น่าให้อภัย

“หึ...แม่เธอคงสุขสบายดีสินะ ที่แย่งสามีคนอื่นไปอย่างหน้าด้านๆ” เพราะเจ็บแค้นแทนนายสาว ที่ตนรักประหนึ่งน้องสาว ต้องมาด่วนจากไปกะทันหัน จึงพาลลงกับเรณุกาบุตรสาวคนที่เคยสร้างความเจ็บปวดให้แก่นายสาวของตน

“เรย์ก็ไม่ทราบค่ะ”

“เอ๊ะ...จะไม่ทราบได้ยังไงกัน เอาล่ะเรื่องนี้ค่อยไว้คุยกันทีหลัง เดี๋ยวจัดเสื้อผ้าเสร็จก็รีบออกไปทำงานตามหน้าที่ ก่อนที่พ่อเลี้ยงจะโกรธ” ป้านงคราญไม่อยากจะพูดคุยกับเรณุกาให้เสียอารมณ์ จึงกล่าวตัดบท ก่อนเดินหายออกไปจากห้องพัก ตามด้วยเสียงถอนหายใจของหญิงสาว ที่เห็นความยุ่งยากที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในไร่แห่งนี้

“สองเดือนเท่านั้นยัยเรย์” เรณุกาพึมพำให้กำลังใจตนเอง ต้องอดทนเพื่อผู้มีพระคุณ เธอนั่งจมปลักอยู่ตรงนั้นชั่วครู่ ก็ลุกขึ้นนำเสื้อผ้าออกจากกระเป๋า ไปจัดใส่ตู้เสื้อผ้าเล็กจนเสร็จเรียบร้อย จึงเดินตรงมายังห้องครัว ที่ตนเดินผ่านมาเมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา

“มาแล้วเหรอ” ป้านงคราญปรายหางตามองอีกฝ่าย รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาทันทีที่ทราบว่าเรณุกาเป็นใคร เกี่ยวข้องอะไรกับจันทรา

“ทำกับข้าวเป็นหรือเปล่า”

“เป็นค่ะ”

“ดี งั้นทำตามเมนูนี่ แล้วเอาไปให้พ่อเลี้ยงที่ท้ายไร่” แม่บ้านวัยกลางคนยื่นกระดาษส่งให้ หญิงสาวจึงรับมาอ่าน ดอกแก้วหลานสาวป้านงคราญจึงรีบเข้ามาอาสาช่วยทำ

“ไม่ต้องนังแก้ว ปล่อยให้เรณุกาทำเอง ส่วนแกขึ้นไปทำความสะอาดบนตึกโน่น”

“แต่ว่า...”

“ไปสิ” ป้านงคราญตวาดไล่ จนดอกแก้วยอมเดินออกไปจากห้องครัว นางจึงเหลือบสายตามองเรณุกาที่หยิบจับของมาหั่นอย่างคล่องแคล่ว จนอดชื่นชมไม่ได้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายตาที่แข็งกร้าว ยามนึกถึงสิ่งที่มารดาเรณุกาทำกับเจ้านายตนอย่างแสนสาหัส

เวลาสิบเอ็ดนาฬิกาสี่สิบห้านาที

            เรณุการีบจัดเตรียมอาหารใส่ปิ่นโต เพื่อนำไปให้พ่อเลี้ยงอัคราให้ทันเวลารับประทานอาหารเที่ยง โดยใช้จักรยานเป็นพาหนะ เพื่อปั่นไปที่กระท่อมท้ายไร่ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน ส่วนไหนของไร่อันกว้างใหญ่ไพศาล

“คุณเรณุกาครับ” ชัชดนัยเห็นหญิงสาวปั่นจักรยานผ่านไป จึงรีบควบม้าตามหลัง

“มีอะไรหรือเปล่าคะ ฉันรีบเอาข้าวไปให้เจ้านายคุณ” เรณุกาทำหน้ายุ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเหงื่อ จากอากาศที่ร้อนจัดยามเที่ยง

“แล้วคุณทราบแล้วเหรอครับ ว่าเจ้านายผมอยู่ตรงไหน” ชัชดนัยย้อนถามไปเท่านั้น อีกฝ่ายถึงกับยิ้มเจื่อนซีด

“ไม่รู้หรอกค่ะ ฉันก็ถามๆ คนงานในไร่ มีคนบอกว่าไกลมาก” หญิงสาวลากเสียงยาวตอบ

“งั้นคุณจอดจักรยานไว้ตรงนี้ เดี๋ยวผมพาไปเอง” ชายหนุ่มกล่าวอาสา เพราะสงสารหญิงสาว ดูท่าทางบอบบาง คงไม่เคยทำงานหนักมาก่อน

“ไม่ได้หรอกค่ะ เจ้านายคุณให้ฉันปั่นจักรยานไปเอง เดี๋ยวเกิดเขาตุกติก ไม่ยอมทำตามข้อตกลงละแย่เลย”

“อืม...งั้นคุณเรณุกาปั่นจักรยานตามผมมานะครับ ผมจะขี่ม้านำทางไปที่กระท่อม”

“เรียกเรย์เฉยๆ ก็ได้ค่ะ” เรณุกายิ้มรับไมตรีของอีกฝ่าย ก็ยังดี อย่างน้อยก็มีคนพอจะเป็นมิตรกับเธอบ้าง

“ครับ รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวไปถึงช้าจะถูกพ่อเลี้ยงเล่นงานเอา” ชายหนุ่มกล่าวจบก็ควบม้าออกไป แต่ไม่เร็วนัก เพราะกลัวหญิงสาวปั่นจักรยานตามไม่ทัน แต่แล้วจู่ๆ ชายหนุ่มก็หยุด

“ถึงแล้วเหรอคะ” หญิงสาวถามด้วยความแปลกใจ พลางส่ายตามองไปรอบบริเวณ แต่ไม่เห็นกระท่อมสักหลัง

“ยังครับ คุณต้องปั่นไปอีกนิด ถ้าพ่อเลี้ยงเห็นผมเข้า จะมีปัญหา รีบไปเถอะครับ นี่ก็เที่ยงจะครึ่งแล้ว”

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ คุณ...” หญิงสาวกล่าวค้างไว้ เพราะไม่เคยทราบชื่อของอีกฝ่ายมาก่อน

“ผมชื่อชัชดนัย เรียกนัยก็ได้ครับ เป็นผู้จัดการไร่นี้”

“ค่ะคุณนัย ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” หญิงสาวกล่าวจบ ก็รีบปั่นจักรยานออกไปทันที

“ขอให้โชคดีนะครับคุณเรย์” ผู้จัดการหนุ่มพึมพำตามหลังหญิงสาวออกไป รู้สึกสงสารจับใจ แต่ไม่สามารถที่จะช่วยอะไรได้ เพราะไฟแค้นในใจของเจ้านายหนุ่มร้อนแรงนัก มันยากนักที่จะมอดไหม้ลงง่ายๆ