5

เรณุกาปั่นจักรยานมาจอดที่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้ากระท่อมไม้หลังงามพร้อมกับปิ่นโตข้าว ซึ่งก็อดไม่ได้ ที่จะชื่นชมดอกกุหลาบสีขาวที่เจ้าของไร่หนุ่มนำมาปลูกรายล้อมกระท่อม หนำซ้ำยังเป็นดอกไม้ที่เธอโปรดปรานเสียด้วย แต่แล้วสุนทรียภาพก็หายวาบไป เมื่อคนภายในกระท่อมผลักประตูออกมา ด้วยสีหน้าถมึงทึง บ่งบอกถึงสถานะอารมณ์ได้เป็นอย่างดี

“ทำไมถึงเพิ่งมาฮะ นี่มันจะบ่ายโมงอยู่แล้ว” พ่อเลี้ยงหนุ่มตะเบ็งเสียงถามทันที โดยอีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว

“เอ่อ...ก็กว่าจะทำกับข้าวเสร็จก็เกือบจะเที่ยงแล้ว ไหนจะปั่นจักรยานมาอีก ระยะทางจากบ้านมา ไม่ใช่ใกล้ๆ เลยนะคะ” เรณุกาชี้แจงน้ำเสียงเคืองๆ

“นั่นมันปัญหาของเธอ ถ้าครั้งต่อไปมาช้าอีก แม้แต่วินาทีเดียว จากสองเดือนก็คงต้องเลื่อนออกไป” ชายหนุ่มบอกอย่างดุดัน

“ค่ะ ต่อไปฉันจะพยายามไม่มาสายอีก” หญิงสาวรีบรับปากแข็งขัน มองอีกฝ่ายตาปริบๆ ราวจะรอคำตอบ

“ยืนมองหน้าอยู่นั่นแหละ ไปเตรียมอาหารใส่จานให้ฉันสิ ฉันหิวจนจะกินคนได้ทั้งตัวอยู่แล้ว” พ่อเลี้ยงหนุ่มตวาดใส่ เท่านั้นร่างบางถึงกับไหวตัว กระวีกระวาดถือปิ่นโตเข้าไปในกระท่อม กลัวใครบางคนจะฆ่าเพราะความหิว มิวายแอบกระหมุบกระหมิบปากบ่นเบาๆ กลัวเขานั้นได้ยิน เดี๋ยวจะถูกเล่นงาน ยิ่งอารมณ์ขึ้นลงราวผู้หญิงหมดประจำเดือน ก่อนจัดเตรียมอาหารวางบนโต๊ะอาหารขนาดย่อมให้แก่พ่อเลี้ยงหนุ่ม โดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายยืนกอดอกมองอยู่

“เสร็จเรียบร้อย” หญิงสาวพึมพำกับผลงานของตนเองด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะถอยร่างไปชนกับร่างใหญ่โดยไม่ได้ตั้งใจ และเผลอเหยียบเท้าใหญ่เข้าอย่างจัง ใบหน้านวลถอดสีด้วยความกลัว

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะพ่อเลี้ยง ฉันไม่ทันได้มอง” หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้ด้วยท่าทางลนลาน คิดว่าอีกฝ่ายคงโกรธจนหน้าดำหน้าแดง แต่เปล่า ชายหนุ่มกลับตีหน้าเรียบเฉย พาร่างสูงทรุดตัวลงที่โต๊ะอาหาร นั่งรับประทานอยู่เงียบๆ

“พ่อเลี้ยงชอบทานผัดเต้าหู้หมูสับเหรอคะ” หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมา ทำให้ชายหนุ่มชะงักแล้วพยักหน้าเบาๆ

“เหมือนคุณพ่อเลยค่ะ ท่านก็ชอบให้ฉันทำให้ทานบ่อยๆ” หญิงสาวเจื้อยแจ้วหวังให้อีกฝ่ายระลึกความหลังถึงผู้เป็นบิดาผู้ให้กำเนิดบ้าง แต่กลับตาลปัตร ชายหนุ่มลุกคว่ำโต๊ะจนจานอาหารตกกระจายเกลื่อนพื้น ตามด้วยเสียงหวีดร้องตกใจของเรณุกา ไม่คิดว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มจะอารมณ์ร้ายแบบนี้

“หยุดพูดถึงผู้ชายใจร้ายคนนั้นสักที! ถ้าฉันได้ยินอีก ฉันจะจับเธอโยนออกจากไร่ ข้อตกลงทั้งหมดถือว่ายุติ” พ่อเลี้ยงอัคราชักเท้าเข้ามาประกาศกร้าว จนหญิงสาวสะดุ้ง ถอยร่างออกห่าง

“ได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่า” ชายหนุ่มตะคอกถามซ้ำ เมื่อเธอเอาแต่ก้มหน้างุด

“ค่ะๆ” เรณุกาตอบกลับเสียงสั่น

“เก็บกวาดทำความสะอาดเศษอาหารให้เรียบร้อย แล้วกลับไปที่บ้านซะ คืนนี้สามทุ่มไปรอพบฉันที่ห้องด้วย”

“ไปรอพบทำไมคะ” หญิงสาวเอ่ยถามกลับ ทำหน้างงๆ

“อ้าว เธอไม่รู้หรือไง ว่าการเป็นสาวใช้ส่วนตัวต้องทำงานบนเตียงด้วย” ชายหนุ่มบอกพร้อมรอยยิ้มที่เหยียดหยัน อยากเห็นหน้าบิดากับผู้หญิงร้ายกาจคนนั้น จะทำหน้าอย่างไร เมื่อรู้ว่าเรณุกาต้องมาเป็นทาสรักนางบำเรอของเขาอยู่ที่ไร่นี้ คิดแล้วก็สาแก่ใจนัก

“ไม่มีทาง ไม่มีในข้อตกลง คุณบอกให้ฉันเป็นแค่สาวใช้ ไม่ได้บอกว่าต้องทำอย่างอื่นด้วยนี่” หญิงสาวกล่าวอ้อมแอ้มท้ายประโยค ใบหน้าแดงซ่านด้วยความอับอาย

“ถ้าเธอไม่ยอม ก็เชิญเก็บเสื้อผ้าออกไปจากไร่ฉันซะ สิ่งที่ฉันรับปากขอให้เป็นโมฆะ” พ่อเลี้ยงหนุ่มกล่าวจบก็หมุนตัวเดินออกไปจากกระท่อม ทำให้หญิงสาวต้องถลาร่างไปขวางตรงหน้า และกางแขนออก ไม่ให้เขาเดินหนีไป

“มีอะไรอีก” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเข้ม จ้องมองร่างเล็กที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นราวกับครุ่นคิดหนัก

“ก็ได้ ฉันยอมทุกอย่าง ขอแค่คุณทำตามข้อตกลง”

“เรื่องนั้นไว้ค่อยคุยกัน ฉันเสียเวลากับเรื่องไร้สาระมานานแล้ว เก็บกวาดให้สะอาด แล้วกลับไปทำหน้าที่ของเธอที่บ้าน” ชายหนุ่มบอกเท่านั้นก็เดินไปยังรถของตนที่จอดอยู่ ก่อนเร่งเครื่องออกไปในเวลาต่อมา

เรณุกาถึงกับถอนหายใจดังเฮือก แค่เธอมาอยู่ที่นี่ไม่ถึงวัน ยังได้รับศึกหนักขนาดนี้ แล้วต่อจากนี้จะเป็นอย่างไรบ้างหนอ หญิงสาวโอดครวญกับตัวเองอยู่ในใจ

“จะเจอศึกหนักแค่ไหน เรย์ก็ยอมได้ทั้งนั้น เรย์จะต้องพาพ่อเลี้ยงไปพบกับคุณพ่อให้ได้ค่ะ” เรณุกาพึมพำให้กำลังใจกับตนเองอย่างไม่ยอมแพ้ จากนั้นลุกขึ้นเก็บกวาดเศษอาหาร และเก็บจานชามไปล้างเก็บไว้ที่เดิม แล้วถึงปั่นจักรยานไปที่บ้านพัก ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องครัว ก็ต้องชะงักตรึงกับคำถามราวหาเรื่องของแม่บ้าน

“ไปเถลไถลที่ไหนมา”

“เปล่าค่ะ เรย์ไม่ได้เถลไถลที่ไหนเลยค่ะ” หญิงสาวส่ายหน้าไปมา

“ไม่เถลไถลได้ยังไง ไปส่งข้าวให้พ่อเลี้ยงยังไงตั้งสองชั่วโมง” ป้านงคราญไม่ลดละ เค้นเอาความจริงให้ได้ นางกลัวว่าเรณุกาจะเข้ามาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพ่อเลี้ยงหนุ่มกับแฟนสาว ซึ่งนางยอมไม่ได้

“เรย์ต้องเก็บกวาด ทำความสะอาดกระท่อม และล้างชามเก็บให้เรียบร้อย เสร็จแล้วก็รีบกลับมาที่นี่เลยค่ะ” หญิงสาวรีบชี้แจงเหตุผล หวังแม่บ้านวัยกลางคนจะเข้าใจ

“งั้นก็แล้วไป อย่าคิดมายุ่งกับพ่อเลี้ยงเด็ดขาดรู้มั้ย เพราะพ่อเลี้ยงมีคนรักอยู่แล้ว และสองคนนั้นเขาวางแผนจะแต่งงานกันปีหน้าแล้วด้วย ฉันไม่อยากให้เธอมาทำลายความรักของคุณทั้งสอง ที่มีต่อกันมายาวนาน เหมือนที่แม่เธอเคยทำกับคุณฉัตรของฉัน” นงคราญเอ่ยขึ้น เพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีก