7

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่เรณุกามาอยู่ที่ไร่แห่งนี้ในฐานะคนรับใช้ส่วนตัวของอัครา เธอไม่เคยได้ยินถ้อยคำที่ดีๆ จากพ่อเลี้ยงหนุ่ม ทุกคำที่เปล่งออกมามีแต่การดูถูกเหยียดหยาม แถมถูกใช้งานสารพัด ราวกับเป็นทาสในเรือนเบี้ย จนไม่มีเวลาได้พักผ่อน และวันนี้ก็เช่นกันเหมือนกับทุกๆ วัน กว่างานจะเสร็จ เธอก็แทบลากขาเข้ามาในห้อง ป้านงคราญก็คอยจ้องจะเล่นงานเธอทุกวินาที คอยพูดจาเหน็บแนมต่างๆ นานา แต่เธอก็ต้องอดทนเพื่อผู้มีพระคุณกับเธอ

หากไม่มีดอกแก้วคอยช่วยเหลือ ไม่มีชัชดนัยคอยให้กำลังใจ และที่สำคัญถ้าไม่มีพ่อที่รอการไปเยี่ยมของลูกชาย เธอก็คงเก็บกระเป๋ากลับบ้านไปแล้ว จะไม่ขอทนให้คนอื่นมาคอยดูถูกและพูดจาถากถางแม่ของเธอให้เจ็บช้ำแบบนี้หรอก

วันนี้ชัชดนัยมาชวนไปเดินชมไร่ฟ้าเคียงดิน เธออยากปฏิเสธแต่ก็ทนเสียงรบเร้าของชายหนุ่มไม่ได้ พอกลับเข้ามาในบ้าน ป้านงคราญก็มิวายพูดจาแดกดันว่าเธอหนีเที่ยวและคิดจะอ่อยผู้จัดการไร่ให้ตกหลุมพรางเหมือนแม่ของเธอที่เคยทำมาแล้ว เรณุกาไม่อยากต่อปากต่อคำก็เอาแต่ก้มหน้ายอมรับผิดและรับปากว่าจะไม่ไปอีก โดยไม่รู้ว่ามีสายตาของอัคราคอยมองเธออยู่ตลอดเวลาที่อยู่กับชัชดนัย

“พรุ่งนี้จะเจออะไรบ้างนะ เฮ้อ!” เรณุกาบ่นกับตัวเองก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าไปอาบน้ำอาบท่าให้สดชื่น จากนั้นก็กลับออกมาล้มตัวลงนอนบนเตียงเล็ก เมื่อใบหน้าคมเข้มของผู้ชายปากร้ายลอยมาก็นึกค่อนขอดเขาในใจอย่างหมั่นไส้กับท่าทางอวดดีของเขา แต่มาคิดดูอีกทีก็เป็นโชคดีของเธอแค่ไหนที่ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาเขาไม่เรียกให้เธอไปทำงานบนเตียง อย่างน้อยเขาก็ให้เธอมีเวลาทำใจกับเรื่องดังกล่าว

“จริงสิ วุ่นทั้งวัน ลืมโทร.ถามอาการคุณพ่อ ว่าเป็นยังไงบ้าง” เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงรีบเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แต่ทว่าเสียงเคาะประตูดังรัวโดยไม่เกรงใจดังขึ้นเสียก่อน จนหญิงสาวรีบวิ่งออกไปเปิดประตู เพราะกลัวว่ามันจะพัง

“ทำไมถึงเปิดประตูช้านัก” ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกไป พ่อเลี้ยงก็ตะคอกถามด้วยท่าทางโกรธจัด เหลือบสายตามองเห็นมือถือเครื่องเล็กอยู่ในมือหญิงสาว จึงคว้าขึ้นมาดู ถึงกับนิ่งไปเมื่อเห็นเบอร์ใครที่เรณุกากำลังจะกดโทร.หา

“อยู่ที่นี่ ห้ามติดต่อใครเด็ดขาด ส่วนมือถือฉันจะเก็บเอาไว้ก่อน จนกว่าจะถึงกำหนดที่เธอออกจากไร่นี้ ฉันถึงจะคืนให้” ชายหนุ่มกล่าวจบก็หย่อนโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กลงกระเป๋ากางเกง

“ไม่ได้นะคะ ฉันต้องโทร.กลับไปที่บ้าน” หญิงสาวร้องห้ามเสียงหลง

“แค่สองเดือนคงไม่ตายหรอก แล้วทำไมถึงไม่ไปรอฉันที่ห้อง”

“ก็ฉันคิดว่าพ่อเลี้ยงกลับมาดึกนี่คะ”

“ฉันจะกลับดึกหรือไม่กลับมา เธอก็ต้องรอเข้าใจมั้ย ตามมา ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ ไล่เธอออกจากไร่ตอนนี้” พ่อเลี้ยงหนุ่มกล่าวจบ ก็เดินหมุนตัวกลับเข้าไปในบ้านราวพายุ เรณุกาไม่มีเวลาคิดทบทวน รีบสาวเท้าตามหลังคนขี้โมโหไปทันที โดยมีสายตาคู่หนึ่งแอบมองตามหลังไป ด้วยความไม่สบายใจ

เมื่อเรณุกาตามชายหนุ่มมาถึงที่ห้องนอน ก็ยืนหันรีหันขวางอยู่กลางห้อง ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ช่างขัดหูขัดตาเจ้าของห้องยิ่งนัก

“ยืนเซ่ออยู่นั่นแหละ ไปเตรียมน้ำให้ฉันอาบสิ” พ่อเลี้ยงหนุ่มหันไปตะคอกเสียงใส่ จนอีกฝ่ายไหวร่าง รีบสาวเท้าเข้าไปในห้องน้ำทันควัน พลางพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเหน็ดเหนื่อยใจ ที่ต้องมาเจอกับอารมณ์ร้ายๆ ราวกับพายุของบุตรชายผู้มีพระคุณ เพียงไม่นานหญิงสาวก็จัดแจงเตรียมน้ำอุ่นเสร็จ กำลังหมุนตัวเดินออกไปตามคนเจ้าอารมณ์ ถึงกับผงะ แทบกรี๊ดออกมา กับสภาพชีเปลือยของอีกฝ่าย รีบหันหลังให้พร้อมกุมหัวใจที่เต้นระรัว

“หึ! อย่าทำเหมือนไม่เคยเห็น” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเย็นเยียบ สมเพชกับท่าทางเนียมอายของเรณุกา ที่แสดงตัวราวกับไร้เดียงสาในเรื่องเพศ ซึ่งทำใจเชื่อไม่ลงจริงๆ แม่อย่างไร ลูกก็คงไม่ต่างกัน

“ก็ไม่เคยเห็นน่ะสิ ฉันเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว ขอตัวออกไปรอข้างนอกนะคะ” หญิงสาวรีบขยับปลายเท้าถอยหนี แต่ชายหนุ่มคว้าแขนเอาไว้ จนเกือบกระชาก ทำเอาร่างบางเซถลาปะทะอกแกร่ง ก่อนถูกผลักออกอย่างไม่ไยดี

“ถ้าฉันไม่สั่ง ห้ามไปไหนทั้งนั้น” ชายหนุ่มพูด ขณะที่สาวเท้าลงไปนั่งในอ่างน้ำขนาดใหญ่ เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับเขยื้อนร่างไปไหน

“จะต้องให้บอกทุกอย่างเลยใช่มั้ย เป็นนางบำเรอประสาอะไร มาถูหลังสิ” เขาเริ่มชักสีหน้าหงุดหงิดอีกครั้ง

“ค่า” เรณุกากระแทกเสียงขานรับ แล้วเดินมานั่งที่ขอบอ่างอย่างจำใจ จัดการถูหลังให้คนตัวโตมือไม้สั่น เพราะตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยอยู่กับเพศตรงข้ามในสภาพล่อแหลมเช่นนี้มาก่อน

“เธอต้องขึ้นมาอาบน้ำให้ฉันทุกวัน อย่าให้ต้องลงไปตามอีก เพราะฉันอาจจะล้มเลิกสัญญาได้ทุกเมื่อ” ชายหนุ่มพึมพำบอก แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับของคู่สนทนา จนเขาต้องลืมตาขึ้นมา