6

“ค่ะ” เรณุกาขานรับเสียงแผ่วๆ รู้สึกหน่วงตรงหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ที่รู้ว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มมีคนรัก และกำลังจะแต่งงานกันในไม่ช้า

“เข้าใจแล้วก็ขึ้นไปทำความสะอาดห้องของพ่อเลี้ยง เดี๋ยวฉันจะให้ดอกแก้วพาเธอขึ้นไป” นางบอก แล้วหันไปกวักมือเรียกหลานสาว ให้ช่วยพาเรณุกาขึ้นไปทำความสะอาดห้องนอนของเจ้าของไร่หนุ่ม

“ตามมาค่ะพี่เรย์” ดอกแก้วหันมาพูดกับเรณุกาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พร้อมกับจูงมือเดินออกไปจากห้องครัว ตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของพ่อเลี้ยงหนุ่ม และช่วยเก็บของภายในห้องนอน

“ไม่ต้องหรอกจ้ะดอกแก้ว พี่ทำเองได้” เรณุกาดึงงานจากมือดอกแก้วออก กลัวป้านงคราญจะหาว่าตนเอาเปรียบอีกฝ่าย ยิ่งไม่ค่อยชอบหน้าเธอด้วย

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ช่วยๆ กัน จะได้เสร็จไวๆ ไงคะ”

“พี่ไม่อยากถูกป้าของดอกแก้วมาตำหนิน่ะ”

“ไม่หรอกค่ะ ถ้ามีอะไรดอกแก้วจัดการเองค่ะ มาค่ะพี่เรย์ รีบมาทำความสะอาดห้องกัน”

จากนั้นสองสาวต่างช่วยกันทำความสะอาดห้องจนเสร็จ จึงกลับลงไปที่ห้องครัวอีกครั้ง เพื่อเตรียมอาหารค่ำ แต่เมื่อมาถึงดอกแก้วถูกผู้เป็นป้าดุหาว่าอู้งาน เรณุกาเห็นดังนั้นกำลังจะอ้าปากช่วยอธิบาย แต่ดอกแก้วส่ายหน้าไม่ให้พูดอะไรออกมา เพราะสถานการณ์จะแย่ไปกว่านี้

“แก้วขอโทษจ้ะป้า” ดอกแก้วตีหน้าเศร้ากล่าวเสียงอ่อยๆ ซบใบหน้ากับต้นแขนอวบๆ ของผู้เป็นป้า จนนางพยักหน้าใจอ่อนตามเดิม

“ต่อไปอย่าทำอีกก็แล้วกัน เดี๋ยวพ่อเลี้ยงรู้เข้าจะตำหนิเอา ท่านอุตส่าห์ออกทุนการศึกษาให้เราเรียนถึงมหาวิทยาลัย ถ้าพอมีอะไรช่วยได้ ก็ช่วยๆ กันไป ท่านจะได้เอ็นดู” นางกล่าวหวังให้ดอกแก้วได้สำนึกบุญคุณ ที่พ่อเลี้ยงมีต่อตนและหลานสาว

“จ้ะป้า” ดอกแก้วพยักหน้ารับคำ ด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม

“ถ้าเข้าใจก็ดีแล้ว ไปรดน้ำต้นไม้ด้านหลังบ้านเถอะ”

“ค่ะป้า” ดอกแก้วขานรับคำสั่ง แล้วรีบพาร่างออกไป ภายในห้องครัวจึงเหลือแต่ป้านงคราญกับเรณุกา

“รีบๆ ไปทำอาหารสิ ขืนชักช้า พ่อเลี้ยงมาคงได้โวยแน่ นี่เมนูอาหารที่ต้องทำเย็นนี้” แม่บ้านยื่นเมนูอาหารให้แก่หญิงสาว ก่อนสะบัดหน้าเดินออกไป

เรณุกาถอนใจ ไม่รู้สองเดือนที่อยู่ที่นี่  จะต้องพบอะไรบ้าง จากนั้นก็ปัดความคิดที่ฟุ้งซ่านออกไป    เตรียมอาหารค่ำให้แก่พ่อเลี้ยงอัครา แต่ปรากฏว่าเจ้าของไร่ไม่ได้กลับมารับประทานอาหารค่ำ ท่ามกลางความโล่งอกของเรณุกา เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ หญิงสาวก็รีบกลับเข้าห้องพัก เพื่ออาบน้ำนอน เพราะเหน็ดเหนื่อยกับสิ่งที่พบเจอมาทั้งวัน ซึ่งไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะพบศึกหนักอะไรบ้าง ขณะที่กำลังจะล้มตัวลง จู่ๆ ก็คิดถึงพันตรีธนชาติขึ้นมาจึงเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายเข้าบ้านนุกูลไพศาล เพียงไม่นานก็มีคนมารับสาย

“สวัสดีค่ะ บ้านนุกูลไพศาลค่ะ ไม่ทราบจะเรียนสายกับใครคะ” เมื่อได้ยินเสียงละมุนของปลายสายเอ่ยทักทายขึ้นมาเท่านั้น หญิงสาวก็เปิดยิ้มกว้างจำได้ดีว่าเป็นเสียงใคร

“ป้าแจ่ม นี่เรย์เองนะคะ” เรณุกาขานเรียกเสียงใส ทำให้อีกฟากรีบเอ่ยถามกลับมาเสียงสั่นด้วยความดีใจ

“คุณหนูเรย์เป็นยังไงบ้างคะ ได้พบกับคุณหนูหรือเปล่าคะ” คุณหนูที่หญิงสูงวัยเอ่ยถึงคือพ่อเลี้ยงอัครา ซึ่งนางเคยรับหน้าที่เป็นแม่นมให้ตั้งแต่แรกเกิด

“พบค่ะป้าแจ่ม ว่าแต่คุณพ่อนอนหรือยังคะ”

“ยังค่ะ นั่งดูข่าวอยู่ ป้ากับคุณพยาบาลบอกให้ขึ้นนอน คุณท่านก็ไม่ยอม บอกว่ารอโทรศัพท์จากคุณหนูก่อนค่ะ” นางกล่าวราวกับฟ้องไปกลายๆ

“งั้นเรย์ขอคุยกับคุณพ่อหน่อยสิคะ”

“ค่ะคุณหนูเรย์” ป้าแจ่มจันทร์กล่าวจบ ถือโทรศัพท์ไร้สายไปให้เจ้านายของตน  โดยพยาบาลพิเศษที่จ้างมาดูแลถือแนบใบหูให้ เพราะพันตรีธนชาติไม่สามารถหยิบจับสิ่งของได้เอง เนื่องจากเป็นอัมพาต ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้

“หนูเรย์ได้พบตาอัครแล้วใช่มั้ยลูก เขายอมมาพบพ่อหรือเปล่าลูก” ชายสูงวัยเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ

“พบแล้วค่ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ เรย์จะพยายามพาเขาไปพบกับคุณพ่อค่ะ” หญิงสาวเลี่ยงตอบคำถามว่าจะยอมมาพบท่านหรือไม่

“อืม...ขอบใจมากลูก ที่อุตส่าห์สละเวลาไปทำธุระให้พ่อ” นายทหารนอกราชการกล่าวเสียงแผ่วเบาๆ รู้ดีว่าบุตรชายคงไม่ยอมมาพบตนง่ายๆ แน่

“เรย์ยินดีและเต็มใจค่ะ แต่คุณพ่อต้องสัญญานะคะ ว่าจะเข้ารักษาตัวตามที่แพทย์สั่ง หลังจากที่พ่อเลี้ยงอัครายอมไปพบคุณพ่อ”   เรณุกาทวงคำมั่นสัญญาที่พันตรีธนชาติเคยให้ไว้กับตนก่อนเดินทางไปเชียงใหม่ ว่าจะยอมเข้ารับการรักษาทันที หลังจากได้พบหน้าบุตรชาย

“เรื่องนี้เอาไว้คุยกันตอนที่กลับมาดีกว่าหนูเรย์” พันตรีธนชาติบอกปัดออกไป เพราะไม่เคยคิดที่จะเข้ารับการรักษาอย่างที่เคยรับปากเรณุกาไว้ และขอปฏิเสธทุกทาง เมื่อคิดว่าคงไม่มีประโยชน์ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

ทุกวันนี้อยู่ก็เหมือนตาย เป็นอัมพาตช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ หนำซ้ำยังเพิ่งตรวจพบว่าเป็นมะเร็งปอด นี่คงผลจากเวรกรรมที่เขาเคยทำไม่ดีไว้กับภรรยาและลูก ชีวิตนี้เขาคงไม่ต้องการอะไรแล้ว ขอเพียงแค่ได้พบหน้าบุตรชายเป็นครั้งสุดท้ายก็พอใจแล้ว

ขณะคนที่พันตรีธนชาติอยากพบหน้า กำลังเดินตรงดิ่งมายังเรือนคนรับใช้ แต่ทว่าเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

“แพร” ชายหนุ่มรีบกดรับสายทันทีเมื่อเห็นเบอร์สาวคนรัก

“ครับแพรโทร.มามีอะไรหรือเปล่าครับ”

“พี่อัครทำอะไรอยู่คะนั่น” เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมล้มตัวลงนอนกับเตียงใหญ่

“เอ่อ...พี่กำลังจะขึ้นนอนครับ” ใบหน้าคมเจื่อนซีดรู้สึกผิดต่อคนรักขึ้นมาครามครัน ตัดสินใจหมุนตัวเดินกลับขึ้นห้องไป

“อ้าวเหรอคะ แพรโทร.มารบกวนหรือเปล่าคะ”

“ไม่ครับคุยได้ ทั้งคืนก็ยังได้” ชายหนุ่มกล่าวเอาใจเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดในใจ ที่เขากำลังคิดจะนอกใจเธอ

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่เห็นพี่อัครหายหน้าไป ก็เลยโทร.มาถามเท่านั้น”

“ช่วงนี้งานที่ไร่ยุ่งน่ะครับ” พ่อเลี้ยงหนุ่มก็แจกแจงเกี่ยวกับงานในไร่ให้แฟนสาวฟัง จากนั้นทั้งคู่คุยต่อกันได้ไม่นาน พ่อเลี้ยงหนุ่มก็ขอตัววางสายเพื่อจะเข้าไปอาบน้ำพักผ่อน ล้มเลิกความตั้งใจที่จะพาเรณุกาขึ้นมาสำเร็จโทษ