๑๘ ระบำซ่อนพิษ

๑๘

ระบำซ่อนพิษ

หลางยี…

ทุกคนในห้องโถงเป็นผู้มีวรยุทธ์ขั้นสูง ประสาทสัมผัสย่อมดีเป็นพิเศษ

และยิ่งตอนนี้ข้าเพ่งไปที่นางเป็นการเฉพาะ ย่อมได้ยินสิ่งที่พวกนางสนทนากัน

เหอะ! คงมิใช่เจ้าเองหรอกกระมังที่อยากได้ชายงาม ดวงตาถึงได้แวววาวปานนั้น

“ข้าแค่เพียงเย้าม่านหนิงกูเหนียงเล่นเท่านั้น ท่านคิดจริงจังไปไยเจ้าคะ”

นางเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย สวนทางกับหางคิ้วที่เลิกขึ้นสูงดั่งคนที่กำลังยั่วยุโทสะผู้คน

ประโยคนี้ไม่เพียงแค่เป็นการบอกว่าข้าเสียมารยาทที่แอบฝังพวกนางคุยกันเท่านั้น แต่ยังหมายถึงว่าข้าคิดเล็กคิดน้อยอีก

“เอาละ ๆ การแสดงชุดต่อไปยังรออยู่”

กุยฮั่นคงไม่อยากให้เสียบรรยากาศจึงได้เป็นฝ่ายห้ามทัพแล้วส่งสัญญาณให้นางรำทำการแสดงชุดต่อไป

ข้าเองก็ไม่ได้ตั้งใจให้นางขุ่นเคืองใจอยู่แล้วจึงได้ยกจอกสุราขึ้นจิบ ทว่าสายตาก็ยังคงจับจ้องที่นางอยู่ตลอด

จนกระทั่งเห็นนางเริ่มขมวดคิ้ว ทำท่าทางคล้ายสูดดมกลิ่นบางอย่าง ข้าจึงได้กลับมาให้ความสนใจกับรอบกายอีกครั้งหนึ่ง

“คล้ายมีคล้ายไม่มี”

ข้าพึมพำเบา ๆ แต่เฟิ่งหงซีที่อยู่ด้านข้างได้ยินชัดเจน ท่าทางของเขายังคงวางท่าสูงส่งตามเคย

ทว่าสายตากลับฉายความระแวดระวังขึ้น พลางส่งสัญญาณให้กุยฮั่นที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ดูท่าแล้ว กลิ่นที่คล้ายมีคล้ายไม่มีจะมาจากนางรำที่ทำการร่ายรำสะบัดตัวไปมา แฝงมากับผ้าที่พวกนางนุ่งห่ม

พรรคมารกุยหานไม่ใช่ว่าเพิ่งจัดงานเลี้ยงเช่นนี้เป็นครั้งแรก เป้าหมายในวันนี้ไม่พ้นเป็นองค์ชายรองหย่งเหิง

หากว่าองค์ชายรองเป็นอะไรไปในวันนี้ พรรคมารกุยหานก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบไม่มากก็น้อย

(จบหลางยี)

กุยฮั่น…

หลังจากได้รับการส่งสัญญาณจากหลางยีและเฟิ่งหงซี ข้าก็ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุดทำการแสดง เสียงดนตรีหยุดบรรเลงกะทันหัน

ภายในห้องโถงเงียบสะงัด แม้แต่องค์ชายหย่งเหิงที่ดูรื่นเริงกับการแสดงก็ยังมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น

“อาชิ่ง!”

ทุกคนพลันตื่นตัวในทันทีเมื่ออยู่ ๆ สาวใช้คนสนิทของลี่จูก็สลบไป ส่วนตัวข้าก็รู้สึกว่าร่างกายเริ่มเกิดอาการชาขึ้นเรื่อย ๆ

ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากสั่งคนในพรรคให้มาคุมตัวนางรำและคณะไว้ก่อน พลันมีหนึ่งในนางรำปาเข็มเล่มเล็กกระจายไปทั่วห้องโถง ก่อนที่จะปามีดอันคมกริบเข้าใส่องค์ชายหย่งเหิง

“ลี่กูเหนียง เป็นอันใดหรือไม่!”

ข้าหลบเข็มขณะเดียวกันก็ใช้พลังทำลายเข็มที่พุ่งเป้ามายังลี่จูจนเข็มอันบางไม่ต่างจากขนวัวสลายกลายเป็นผุยผง

แม้มั่นใจว่าตนสะกัดเข็มได้หมดจด แต่ก็ยังปรี่เข้าไปใกล้นางพร้อมหมุนตัวนางสำรวจอย่างถี่ถ้วน

“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ขอบคุณท่าน”

แววตาใสกระจ่างฉายความตกใจไม่น้อย ดวงตากลมโตย้ายจากใบหน้าของข้าไปที่มือข้าซึ่งยังคงจับแขนนางเอาไว้เป็นการบอกให้ข้าปล่อยนางอยู่กลาย ๆ

“ล่วงเกินลี่กูเหนียงแล้ว ข้าแค่ร้อนใจเกินไป”

เมื่อข้าปล่อยมือ นางถึงได้เอ่ยประโยคนี้

“ข้าไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยถึงเพียงนั้น เพียงแต่จะไปดูอาชิ่งเจ้าค่ะ”

กล่าวอธิบายสั้น ๆ ก่อนที่ร่างบางจะเข้าไปหาสาวใช้คนสนิทที่สลบคาโต๊ะ

“ม่านหนิง ไปคุ้มกันองค์ชายสี่”

“เจ้าค่ะ”

ม่านหนิงรีบเคลื่อนกายเข้าไปหาองค์ชายสี่ แม้สถานการณ์จะไม่ได้รุนแรงนัก แต่ก็ยังต้องป้องกันไว้ก่อน

“คุกเข่า!”

เพียงครู่เดียวเท่านั้นนักฆ่าสาวก็ไม่รอดเงื้อมมือของลูกพรรคมากฝีมือของทั้งสามพรรคไปได้ ตอนเข้ามาอาจจะง่าย แต่ออกไปไม่ง่ายอย่างที่ใจคิดหรอก

“คุกเข่า!”

เมื่อนางไม่ยอมคุกเข่า คนของพรรคข้าจึงใช้เท้าเตะข้อพับนักฆ่าสาวให้คุกเข่าลงกลางห้องโถง ส่วนนางรำรวมถึงนักดนตรีคนอื่น ๆ ได้ถูกนำตัวแยกไปไว้อีกที่หนึ่งแล้ว

“ช่างกล้านัก ตัวคนเดียวแท้ ๆ ยังกล้าบุกเข้ามายังพรรคมารได้ ใครสั่งเจ้าให้ลอบสังหารเปิ่นหวาง!”

องค์ชายรองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือโทสะ ร่างสูงย่างกายเข้ามาใกล้นางมากขึ้นแล้วย่อกายลงตรงหน้านาง

“ไม่ต้องพร่ำ อยากฆ่าก็ฆ่า!”

องค์ชายรองผุดรอยยิ้มเย้ยหยัน

“โอหัง! ได้…ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะตาย เช่นนั้นก็ไปตายที่จวนเปิ่นหวางก็แล้วกัน!!”

ในห้องโถงไม่มีใครค้าน หากองค์ชายรองจะนำมือสังหารกลับไปสอบสวนด้วยตนเอง

อย่างไรเสียเป้าหมายก็ชัดเจนว่าเป็นองค์ชายรอง เพียงแต่ทำให้ผู้อื่นติดร่างแหไปด้วยก็เท่านั้น

“แล้วอาชิ่งของข้าเล่า จะทำอย่างไร”

นักฆ่าสาวเบือนหน้ามามองลี่จู จับจ้องนางนิ่งอยู่เพียงครู่ก่อนที่จะยิ้มด้วยความได้ใจ

“ยาพิษไร้สีไร้กลิ่นสูตรนี้ เมื่อผู้ที่ไร้วรยุทธ์ต้องพิษจะทำให้สลบไป แต่ไม่ทำอันตรายถึงชีวิต ตรงกันห้าม หากผู้ที่มีวรยุทธ์ได้รับพิษ มันจะค่อย ๆ ทำให้ร่างกายไม่อาจเคลื่อนไหว หากไม่ได้รับการถอนพิษภายในสามวัน ทั้งชีวิตจะไม่อาจฝึกวรยุทธ์ได้อีกต่อไป ยาถอนพิษมีเพียงข้าผู้เดียวเท่านั้นที่ทราบ”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ใครเล่าจะฆ่าเจ้าได้ลง คำพูดว่าอยากฆ่าก็ฆ่าคงเป็นแค่การผายลมที่นักฆ่าเช่นพวกเจ้านิยมกล่าวกัน”

ลี่จูเอ่ยขึ้นมา ดวงตากลมโตจ้องนักฆ่าสาวนิ่ง ราวกับจะมองนักฆ่าสาวให้ทะลุไปถึงในจิตใจ

“แรงใช้ได้”

หลางยีเอ่ยด้วยน้ำเสียงข่มกลั้น บนหน้าผากเริ่มมีเหงื่อผุดขึ้น

โชคดีที่ในห้องโถงก่อนหน้านี้มีแค่พวกเราที่มีวรยุทธ์ขั้นสูงอยู่ หากลูกพรรคคนอื่น ๆ อยู่ด้วย อาการอาจจะสาหัสกว่านี้

แล้วเหตุใดลี่จูที่เป็นเพียงคุณหนูบอบบางผู้หนึ่งถึงยังอยู่ในสภาพปกติได้ ทั้ง ๆ ที่ตัวนางหาได้มีวรยุทธ์สูงส่งถึงเพียงนั้น แต่ไม่ใช่ไม่มีเลย

ระหว่างที่ข้ากำลังขบคิดอยู่ จู่ ๆ นักฆ่าสาวก็เอ่ยถึงยาถอนพิษขึ้นมา ดวงตาของนางดูเหม่อลอยชอบกล จับจ้องเพียงใบหน้าของลี่จูเท่านั้น

“ยาถอนพิษสามารถหาตัวยาได้ตามร้านทั่วไปเช่นนั้นหรือ ฮึ่ม! ที่แท้ก็ตั้งใจหลอกพวกเราเพื่อหาทางรอดให้ตนเอง”

องค์ชายหย่งเหิงยิ่งเดือดดาลขึ้นกว่าเดิม

นักฆ่าสาวเป็นผู้บอกสูตรยาถอนพิษด้วยตนเองทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้มีการเค้นความ

หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับการที่ลี่จูจ้องตานางเมื่อตอนก่อนหน้านี้

(จบกุยฮั่น)