๑๙ ดูตัวครั้งที่สาม

๑๙

ดูตัวครั้งที่สาม

ลี่จู…

เหตุการณ์เมื่อคืนนี้จบลงด้วยการที่องค์ชายรองเค้นถามนางรำในคุกใต้ดินของพรรคมารกุยหาน ก่อนที่เช้าวันต่อมาจะนำตัวนางกลับจวนเพื่อไปเค้นถามต่อ

หากไม่มีอะไรผิดพลาด ก็คงจะถึงที่หมายโดยมีปากคำพร้อม แต่หากระหว่างทางถูกก่อกวนเข้า ใครก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว แค่สะกดจิตนางรำมือสังหารให้บอกเทียบยาถอนพิษออกมา ข้าก็เหนื่อยจะแย่!

เดิมทีข้าคิดว่าจะกลับจวนทันทีเมื่อถึงยามรุ่ง แต่ก็โดนเจ้าบ้านรั้งให้อยู่ทานมื้อเช้าด้วยกันก่อน พอข้าจะเอ่ยปากขอตัว กุยฮั่นก็เสนอให้วันนี้เป็นเดตแรกระหว่างเรา

“วันนี้เราจะทำอะไรกันดีเจ้าคะ”

เดตแรกกับหลางยีระทึกขวัญ เดตต่อมากับหงซีเกอเกอก็สุขกายสบายใจ แล้วเดตครั้งนี้สุดท้ายจะจบลงเช่นไรหนอ

“ลี่กูเหนียงคงเคยได้ยินชื่อป่าสามฤดูใช่หรือไม่”

แน่นอนว่าข้าย่อมเคยได้ยิน นี่คืออีกหนึ่งในสถานที่ที่ข้าอยากไปเยือน

ว่ากันว่าเป็นป่าที่เหมือนเป็นการจำลองโลกขนาดย่อมเอาไว้ มีทั้งพื้นที่ป่าฝน หิมะและทะเลทราย ทำให้เหล่าลูกพรรคมีพื้นที่สำหรับฝึกวรยุุทธ์

ร่างกายของพวกเขาแข็งแกร่งมาก สามารถปรับตัวตามสภาพอากาศได้ง่าย ๆ

“ในเมื่อท่านกุยฮั่นให้เกียรติ ข้าย่อมไม่สะดวกใจจะปฏิเสธอยู่แล้วเจ้าค่ะ แต่ว่าอาชิ่ง…”

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะจัดสาวใช้ไว้ดูแลนางเอง ให้นางพักผ่อนให้เต็มที่ อย่างไรเสียวันนี้ข้าก็เป็นคนดูแลลี่กูเหนียงอยู่แล้ว”

เขาพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าน้ำเสียงนุ่มลึกน่าฟัง หากให้ตัดสินจากใบหน้าแล้ว นับว่ากุยฮั่นเป็นทรงที่แพ้เลย

แต่ชอบก็ส่วนชอบ ยังต้องดูองค์ประกอบอื่น ๆ กันอีกยาว

“ลี่กูเหนียงขี่ม้าเป็นหรือไม่”

“พอได้เจ้าค่ะ แต่ชุดในวันนี้ไม่ค่อยสันทัดเท่าไร”

เรื่องชุดก็เป็นเหตุผลหนึ่ง แต่อีกเหตุผลเลยคือข้าเหนื่อย เลือกได้ก็ไม่อยากบังคับม้าเอง

“เช่นนั้นสะดวกใจจะขึ้นม้าตัวเดียวกับข้าหรือไม่”

ข้ามองตาเขาเพื่อจะดูว่าอีกฝ่ายคิดเช่นไรอยู่ เมื่อไม่เห็นเจตนาแอบแฝงอื่นจึงเบาใจ

“ไม่ติดเจ้าค่ะ แต่หากท่านไม่สะดวกใจ ข้าสามารถกลับไปเปลี่ยนชุดใหม่ได้”

เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะในลำคอ

“ข้าเป็นบุรุษ ไม่เคยรู้สึกว่าการอยู่ใกล้สตรีแล้วตนเองจะโดนเอาเปรียบแต่อย่างใด ลี่กูเหนียงใส่ใจแล้ว”

เมื่อเขายิ้มเต็มใบหน้าแบบนี้จึงเห็นว่ามีลักยิ้มน้อย ๆ อยู่ตรงมุมปาก หากสตรีใดภูมิต้านทานต่ำคงได้เสียอาการเป็นแน่

“ในเรื่องนี้ชายหญิงล้วนเท่าเทียมกัน เสี่ยวตี้ท่องคำนี้ได้ขึ้นใจ จะไม่ยอมให้สตรีอื่นใดเอาเปรียบเป็นอันขาด”

“มิน่าเล่า ลี่หลานจึงได้ดูหวงตัวนัก ที่แท้ก็ยึดหลักนี้ไว้ในใจนั่นเอง”

ไม่ผิดจากที่เขาพูดนัก ลี่หลานของข้านอกจากจะเก่งเรื่องวรยุทธ์แล้วยังรู้เท่าทันสตรี อยู่ห่างจากสตรีประหนึ่งว่าเป็นไอดอลกลัวการเป็นข่าว

“เอาเถิดเจ้าค่ะ เวลาไม่เช้าแล้ว เอาเป็นว่าข้าไปในชุดนี้เลยก็แล้วกัน รบกวนท่านด้วย”

กุยฮั่นพยักหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะให้คนจูงม้ามาให้ เขาเอ่ยขออนุญาตข้าแล้วอุ้มข้าขึ้นนั่งบนม้าด้วยความอ่อนโยน ส่วนตนเองก็ขึ้นตามมาติด ๆ

ป่าสามฤดูอยู่ทางด้านหลังพรรค ม้าวิ่งเหยาะ ๆ ไปตามทางถนนลูกรังอันมีรอยรถม้า รอยเท้าม้า บ่งบอกว่าพื้นที่ตรงนี้มีคนเข้าออกอยู่ตลอดเวลา

บรรยากาศในวันนี้ไม่หนาวมาก การนั่งม้าชมทิวทัศน์ระหว่างทางนับว่าสร้างความสุนทรีย์ได้ ทั้งยังมีกุยฮั่นอธิบายนั่นนี่ให้ฟังตลอดทางโดยที่ข้าไม่ได้เอ่ยถามก่อน

เพียงแค่ปรายตามองเขาก็อธิบายให้ฟังแล้ว กระตือรือร้นมากทีเดียว

หลางยีเป็นอันดับสามอย่างไม่ต้องสงสัย!

(จบลี่จู)

กุยฮั่น…

ในที่สุดก็ถึงป่าสามฤดูเสียที เป็นการขี่ม้าที่ข้ารู้สึกทรมานที่สุดตั้งแต่เป็นมา!

ด้วยความที่นั่งม้าตัวเดียวกัน ย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงการโดนเนื้อโดนตัวกันโดยไม่ได้ตั้งใจ

เพราะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจจึงทำให้ข้ารู้สึกจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

กลิ่นหอมเย็น ๆ ที่ลอยมาแตะจมูกเป็นกลิ่นที่ข้าชื่นชอบนัก ซึ่งมันเป็นกลิ่นประจำตัวของข้าเช่นกัน

แต่ด้วยเหตุใดพอได้กลิ่นจากกายนางแล้วถึงทำให้รู้สึกปั่นป่วนเช่นนี้

“ต่อจากนี้ต้องเดินเท้าต่อหรือเจ้าคะ”

เสียงหวานเอ่ยถามข้าจึงหลุดจากภวังค์ความคิด ยื่นสองมือไปอุ้มนางลงจากหลังม้าก่อนจะตอบว่า

“ใช่” สั้น ๆ

“เป็นอันใดไปเจ้าคะ”

คล้ายว่านางจะจับสังเกตความเปลี่ยนแปลงของข้าได้ หว่างคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันน้อย ๆ ก่อนจะยื่นมือมาทาบใบหน้าของข้าโดยที่ข้าไม่ทันได้ปัดป้อง

ไม่สิ! ใจมันไม่คิดจะปัดป้องมากกว่า

“อุณหภูมิสูงขึ้นจนใบหน้าร้อนเช่นนั้นหรือ”

นางใช้มือทาบใบหน้าตนเองเพื่อหาความแตกต่าง การกระทำนี้ทำให้ใบหน้าข้าร้อนฉ่ายิ่งกว่าเดิม

ข้าฝึกซ้อมที่ป่าสามฤดูทุกวัน มีหรือจะเป็นเช่นนี้เพราะอากาศ

ข้าโดนนางทำให้เสียอาการแล้ว!

(จบกุยฮั่น)