๕ เขามาทำอะไรที่นี่

๕

เขามาทำอะไรที่นี่

หลางผิงอาของหลางยีกล่าวว่านางมาเยี่ยมญาติที่เมืองของข้าสามวัน

ที่พักหลับนอนตอนกลางคืนของนางก็คือบ้านญาติ แต่ว่าช่วงกลางวันนางกลับมาเยือนพรรคมารป๋ายหลงทุกวัน จนกระทั่งถึงวันนี้

“ท่านประมุขจะพาข้าไปเดินชมตลาด คุณหนูลี่จะไปด้วยกันหรือไม่”

พูดให้ครบถ้วนได้หรือไม่ ท่านพ่อจะพาเจ้าไปเพราะเจ้าขอให้ท่านพ่อพาไป แล้วคำชวนนี่อะไร เหมือนข้าเป็นคนนอกที่เจ้าชวนตามมารยาท

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ อย่าหวังว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปกับท่านพ่อเพียงลำพัง

“ไปเจ้าค่ะ”

ข้าตอบรับหลางผิงก่อนที่จะหันมามองสาวใช้คนสนิท ให้มันรู้เสียบ้างว่าใครต้องพาใครไปกันแน่

“อาชิ่งเตรียมตัวเร็ว เราจะพาหลางผิงกูเหนียงไปเดินเที่ยวตลาดกัน”

หลางผิงเรียกข้าว่าคุณหนู แต่ข้าเรียกนางว่าแม่นาง เช่นเดียวกับที่หลางยีเรียกข้า

ไม่ว่าจะเรื่องคำเรียกหรือเรื่องที่ข้าตั้งใจจะไปขัดขวางนางกับท่านพ่อ นางไม่ได้แสดงอารมณ์ใดนอกจากยิ้มรับ ไม่แสดงความหงุดหงิดให้เห็นแม้แต่น้อย

…เก็บอารมณ์ได้เก่งสมอายุ!

“เช่นนั้นไปรอท่านประมุขที่รถม้าดีหรือไม่ เดินทางด้วยรถม้าของข้าก็ได้ ด้านในพรั่งพร้อมไปด้วยขนมน้ำชา”

หลางผิงเอ่ยด้วยท่าทางเป็นมิตรราวกับกำลังทำคะแนนกับข้า

“รถม้าหลางผิงกูเหนียงหรือเจ้าคะ”

“ใช่ อยากไปรถม้าข้าหรือไม่”

“ขึ้นรถม้าของพรรคเราก็ได้นะเจ้าคะ หมู่บ้านป๋ายหลงมีของกินมากมาย ไม่เหมือนหมู่บ้านเฮยหลาง”

พรรคมารทั้งสี่ตั้งอยู่ในแคว้นจุน เมืองหนานหยาที่ใครต่างก็รู้ว่าเป็นถิ่นของชาวยุทธภพ โดยเมืองหนานหยานี้มีอยู่สี่หมู่บ้านใหญ่ ชื่อหมู่บ้านและชื่อพรรคมารเป็นชื่อเดียวกัน ข้าอยู่หมู่บ้านป๋ายหลง ส่วนหลางยีและหลางผิงก็อยู่หมู่บ้านเฮยหลาง

ชาวบ้านในแต่ละหมู่บ้านนับถือฮ่องเต้เป็นอันดับหนึ่งในใจ ส่วนอันดับสองคือประมุขพรรคมารที่ให้การคุ้มครองชาวบ้านจากอันธพาลต่างถิ่น สัตว์อสูรหรือแม้แต่ภูตผีปีศาจ

“ไปกันเถอะ”

ข้าชวนอาชิ่งไปยังรถม้า หลางผิงเดินตามมาติด ๆ รอที่รถม้าไม่นานท่านพ่อก็เดินเข้ามาหาเราสองคน ด้านหลังท่านพ่อมีคนช่วยจูงม้าสีขาวมาด้วย

“มาแล้ว รอนานหรือไม่”

ท่านพ่อส่งยิ้มให้ข้าทั้งยังเผื่อแผ่ไปยังหลางผิงด้วย ข้ารู้สึกดีหน่อยที่ท่านพ่อยิ้มให้ข้าอย่างอบอุ่น ต่างจากตอนยิ้มให้หลางผิงที่เพียงยิ้มตามมารยาทเท่านั้น

“ไม่นานเจ้าค่ะอาเตีย”

“จริงอย่างที่คุณหนูลี่กล่าวเจ้าค่ะ ขอบคุณที่สละเวลาพาข้าไปเที่ยวชมตลาดนะเจ้าคะ”

พูดอย่างกับว่าข้าไม่ได้ไปด้วย!

“หลางผิงกูเหนียงอย่าได้เกรงใจ ท่านเป็นแขก อย่างไรก็ต้องให้การต้อนรับอย่างดี”

ท่านพ่อสบตาผู้สนทนาด้วยเสมอ หลางผิงก็ไม่เว้น นางคงคิดว่าท่านพ่อปฏิบัติกับนางเป็นพิเศษกระมัง เพราะข้าสัมผัสละอองสีทองจากนางได้

เพราะไม่อยากให้ดวงตาสัมผัสละอองสีทองจากนางจึงได้เดินเอาตัวไปคั่นกลางคนทั้งคู่ไว้

“ไปกันเถอะเจ้าค่ะอาเตีย…หลางผิงกูเหนียง”

ตอนแรกข้าจะไม่ชวนนาง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าท่านพ่อ จะแสดงอาการต่อต้านอย่างชัดเจนไม่ได้ ดังนั้นจึงได้เอ่ยชวนนางด้วยอีกคน

บนรถม้า…

“ของซื้อของขายเยอะจริงด้วย”

หลางผิงเลิกม่านขึ้นเล็กน้อยเพื่อดูบรรยากาศภายในหมู่บ้านป๋ายหลง

“เจ้าค่ะ”

ข้าตอบรับสั้น ๆ เพราะในหัวกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่ เป็นเรื่องที่รู้สึกกังวลมาก

รถม้าที่ข้าและหลางผิงโดยสารมาคือรถม้าของพรรคมารป๋ายหลง ตราสัญลักษณ์ที่ติดอยู่บนรถม้าเป็นที่คุ้นตาชาวเมืองเป็นอย่างดี

โดยปกติเพียงแค่ข้าก้าวลงมาจากรถม้า ศูนย์รวมสายตาของผู้คนที่อยู่ละแวกนี้คือข้า เวลาที่ท่านพ่อมาด้วย ท่านพ่อจะเป็นคนประคองข้าลงจากรถม้า

แต่ครั้งนี้หลางผิงมาด้วย เช่นนั้นวันนี้คนที่ลงตามหลังข้ามาก็คือหลางผิง จะเลี่ยงไม่ช่วยนางลงมาก็ดูน่าเกียจเกินไป ฉะนั้นเพื่อเลี่ยงการแตะเนื้อต้องตัวกันของพวกเขา ข้าต้องรีบลงให้เร็วแล้วเป็นผู้ยื่นมือช่วยหลางผิงเอง

เมื่อมีแผนการตั้งรับไว้แล้วข้าถึงค่อยคลายใจ เผลอพยักหน้าขึ้นลงเบา ๆ จนหลางผิงที่หันมาเห็นพอดีเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย

“ดูท่าคุณหนูลี่จะมีเรื่องให้คิดในใจ”

ข้าหลุดจากโลกความคิดตนเองพร้อมทั้งส่ายหน้าน้อย ๆ เป็นการปฏิเสธ

“ไม่ใช่เรื่องน่าหนักใจอันใดเจ้าค่ะ แค่กำลังคิดว่าจะซื้ออันใดดี”

“อ้อ ที่แท้ก็เรื่องนี้ ข้านึกว่าคิดถึงข้าอยู่”

สัญชาตญาณดีไม่เบา!

“ตอนที่ถึงตลาดแล้วขอข้าลงจากรถม้าก่อนนะเจ้าคะ” ข้าเลี่ยงไม่พูดถึงเรื่องเมื่อครู่เพราะไม่อยากพูดโกหก

คิดเรื่องของนางอยู่จริง ๆ จะบอกว่าไม่ได้คิดก็กระไร

“ข้าตามใจคุณหนู”

หลางผิงพยักหน้ารับอย่างไม่คิดอะไรมาก เป็นข้าเสียอีกที่คิดไปไกลอย่างเช่นว่า…

ถ้าทุกคนเห็นหลางผิงมาพร้อมข้าจะสงสัยในความสัมพันธ์ของเราหรือไม่ จะตั้งคำถามไหมว่านางเป็นว่าที่แม่คนใหม่ข้าหรือเปล่า แล้วก็…

โอ๊ย! เยอะแยะไปหมด

“หยุด~”

เสียงหยุดม้าของคนบังคับรถม้าเรียกสติข้า เมื่อรถม้าหยุดนิ่งแล้วข้าก็แหวกม่านประตูเตรียมลงก่อน

ข้าใจหายวาบเมื่อเห็นมือที่ยื่นมารับเป็นมือของบุรุษที่ไม่คุ้นเคย จนกระทั่งช้อนตาขึ้นมองเขา ความตกใจเมื่อครู่ก็กลายเป็นความสงสัย

“ท่านหลางยี”

เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!