๖ ไม่อยากให้นางไป

๖

ไม่อยากให้นางไป

ข้าลังเลว่าจะวางมือลงบนมือหลางยีดีหรือไม่ จนกระทั่งหางตาเหลือบไปเห็นว่าท่านพ่อกำลังเดินมาทางนี้ ข้าจึงรีบวางมือเรียวลงในทันที

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

หลางยีคิ้วกระตุก คงเพราะสงสัยที่ข้ามีท่าทีเร่งรีบ จนกระทั่งเห็นข้ายื่นมือรอรับหลางผิงที่กำลังลงจากรถม้าต่อหน้าท่านพ่อ เขาจึงแสดงสีหน้าเข้าใจ

“คารวะท่านประมุข”

หลังจากรับการคารวะจากหลางยี ท่านพ่อก็เป็นฝ่ายถามเขาแทนทุกคน

“หลางยีก็มาด้วย มารับหลางผิงกูเหนียงหรือ”

“มิใช่เสียทีเดียวขอรับ”

ว่าแล้วก็ตวัดสายตามามองข้าครู่หนึ่ง ให้รู้ว่าเหตุผลในการมาตลาดครั้งนี้เพราะใคร

การกระทำนี้เรียกรอยยิ้มมุมปากจากท่านพ่อและรอยยิ้มชอบใจจากหลางผิงได้ดียิ่ง

“ที่แท้หลางยีตี้ตี่ก็อยากมาพบหน้าคุณหนูลี่”

“ตี้ตี่” หลางยีทวนคำเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง “เสี่ยวกูกู่เรียกข้าแบบนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน”

ข้ายกผ้าเช็ดหน้าปิดมุมปากไว้ พยายามจะไม่หัวเราะออกมา

หลางผิงเรียกหลางยีว่าน้องชาย แต่โดนคนตัวโตเรียกกลับว่าอาเสียงั้น

“หลางยีตบหน้าเจี่ยเจียเสียยังดีกว่า…เอาเถอะ เสี่ยวกูกู่ก็เสี่ยวกูกู่”

คนโดยรอบให้การสนใจพวกเราเป็นอยากมาก นั่นจึงทำให้ท่านพ่อเอ่ยขึ้น

“คนมองกันเต็มแล้ว ในเมื่อวันนี้หลางยีก็มาด้วย เช่นนั้นก็ดี จะได้ถือโอกาสพาเยี่ยมชมหมู่บ้านของเรา”

เมื่อท่านพ่อเอ่ยเช่นนี้ ข้าจึงได้รีบเดินเข้าไปตีคู่ท่านพ่อ ไม่ใช่เพื่อกันหลางผิงจะมาเดินเคียงข้างท่านพ่อเท่านั้น แต่อีกเหตุผลคือ

ข้าไม่อยากเดินคู่หลางยี!

“จูเอ๋อร์ไม่ไปเดินข้างหลางยีเล่า จะได้อธิบายให้เขารู้เกี่ยวกับหมู่บ้านของเราด้วย มาเดินข้างอาเตียเช่นนี้แล้วยังปล่อยให้แขกเดินตามหลังอีก ใช้ได้หรือ”

ข้าเอี้ยวตัวไปมองคนที่เดินตามหลังจึงเห็นว่าหลางผิงหันไปสนใจของกินของใช้ต่าง ๆ ข้างทาง

ส่วนหลางยีนั้นจ้องข้าพร้อมเลิกคิ้วถามประมาณว่า ‘มองหน้าหา…’

นั่นแหละ! จะมองหน้าหาผู้ให้กำเนิดคนใดของข้าหรือไม่ก็ช่าง ข้าขอเดาเป็นอย่างนี้ตามรูปลักษณ์ภายนอกของเขาก็แล้วกัน

“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะอาเตีย ท่านหลางยีคงไม่ได้อยากฟังคำอธิบายของข้า”

“อย่าดื้อ”

ข้าลอบถอนหายใจ โดนท่านพ่อมองด้วยสายตาเช่นนี้ทีไร ขัดไม่ได้ทุกที

แขกสองคนระหว่างหลางผิงกับหลางยี ข้าย่อมตัดสินใจเลือกได้ไม่ยาก เดินเข้าไปหาหลางผิงพานางเดินไปร้านเครื่องประดับ

“หลางผิงกูเหนียง ข้าว่าปิ่นนี้เหมาะกับท่าน”

ท่านพ่อบอกแค่ว่าให้สนใจแขก ไม่ได้บอกว่าข้าต้องสนใจแขกคนใด

แบบนี้ดุข้าไม่ได้นะเจ้าคะ!

(จบลี่จู)

หลางยี…

ตลอดการเดินตลาดในวันนี้ ลี่จูแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการเดินคู่กับข้า ทั้งยังถือโอกาสกันท่าบิดาของนางกับท่านอาเล็กของข้าด้วย

นั่นทำให้ข้ารู้สึกสนุกไม่น้อย การทำให้คนอื่นเดือดเนื้อร้อนใจได้คือสิ่งที่ข้าชอบที่สุด

ณ ร้านตำราแห่งหนึ่ง

ในขณะที่ทุกคนกำลังเลือกตำราที่ตนเองสนใจอยู่นั้น ข้าก็ถือโอกาสนี้เดินเข้าไปใกล้ลี่จู

“เป็นอย่างไรบ้าง ของฝากที่ข้าส่งมาให้ถูกใจลี่กูเหนียงหรือไม่”

นางพับตำราในมือลงดังฉับ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองข้านิ่ง ๆ ระยะที่อยู่ใกล้ถึงเพียงนี้ กอปรกับที่นางสบตาข้าโดยตรง ข้าจึงพิศดูเครื่องหน้านางได้ละเอียดมากขึ้น

ดวงตานางกลมโตมาก ขนตาหนาเป็นแพงอนยาว

ยามที่กะพริบขึ้นลงแต่ละทีคล้ายผีเสื้อกระพือปีก ปากนิดจมูกหน่อย ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือไม่เกินจริง

พูดถึงเรื่องรูปร่าง นางสูงเพียงแค่อกของข้าเท่านั้น ไม่ได้ความสูงจากพ่อมาเหมือนน้องชายเลย

“อารมณ์เดียวกันเหมือนตอนที่ท่านเห็นหน้าข้าเจ้าค่ะ ข้าดูออกว่าท่านไม่ได้ต้องการแต่งงานกับข้า แล้วเหตุใดต้องใช้วิธีเดียวกับผู้ใหญ่มาใช้กับข้าด้วย”

“เช่นนั้นลี่กูเหนียงก็ต้องปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้เองแล้ว เป็นบุรุษด้วยกันดูออก ข้ารู้ว่าท่านประมุขดูแลท่านอาของข้าเป็นอย่างดีเพราะมองไกลไปถึงความสัมพันธ์ของเราสองคน”

นางเงียบไป เดาว่าคงตระหนักได้ถึงเหตุผลนี้แล้ว ข้าจึงรีบใส่ไฟเพิ่ม

“ข้าเองก็ไม่คิดจะแต่งงานในตอนนี้ แน่นอนว่าข้าเคยปฏิเสธกับท่านพ่อไปตามตรงแล้ว”

นางปฏิเสธแล้วเช่นนั้นหรือ ช่างกล้าหาญยิ่ง!

“ปฏิเสธแล้วก็ดี เพราะสตรีที่ตามหวงได้แม้กระทั่งบิดาของตนเอง บุรุษที่ใดเขาคิดจะแต่งเป็นฮูหยินกัน”

“ข้ารักอาเตียมาก ผิดหรือที่จะหวง ผิดด้วยหรือที่จะช่วยคัดสรรให้”

อาการตอนนี้ของนางปั้นปึ่งอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวกำเข้าหากันแน่น ราวกับพยายามสะกดกลั้นอารมณ์เดือดดาลไว้ ทำให้ข้าคิดอยากแกล้งนางต่อ

“ผิดสิ สามีจวนใดอยากได้ฮูหยินที่มีนิสัยแบบนี้กัน ถ้าในอนาคตข้าต้องแต่งลี่กูเหนียงอย่างเลี่ยงไม่ได้แล้วล่ะก็ เฮ้อ~ชีวิตข้าคงไร้ความสุขแน่”

แววตานางแข็งกร้าวขึ้นก่อนที่จะพูดเสียงแข็งใส่ข้า

“เช่นนั้นก็สบายใจได้เลยเจ้าค่ะ ถ้าในอนาคตข้าตกล่องปล่องชิ้นกับท่านขึ้นมา ข้าคงไม่ตามสืบตามหวงท่านหรอก”

สายตาเอาจริงด้วย!

“ไม่ตามหวงข้าเช่นนั้นหรือ เหตุใดกัน หรือเพราะว่าข้าดูเป็นคนดีแลไว้ใจได้”

นางยกยิ้มมุมปากแล้วตอบด้วยความมั่นใจเกินสิบส่วน “เปล่าเจ้าค่ะ เพราะข้าคงไม่รักท่านมากพอจะทำเช่นนั้นได้ต่างหาก”

ฟังแล้วเจ็บ!

“ลี่กูเหนียงแน่วแน่เพียงนี้เลย”

“เลยเจ้าค่ะ”

นางเน้นเสียงคำว่า ‘เลย’ ใส่ข้า จากนั้นก็ตวัดสายตาไปยังตำราพลิกหาสิ่งที่ตนเองอยากอ่านต่อไปจึงพลาดได้เห็นว่าตอนนี้แววตาของข้าได้เปลี่ยนไปแล้ว

ข้ารู้ว่านางต้องมีนัดดูตัวกับว่าที่ประมุขพรรคมารอีกสองคน และข้าก็รู้ตัวว่าความตั้งใจที่ไม่คิดจะแต่งงานในตอนนี้ยังเหมือนเดิมไม่แปรเปลี่ยน

แต่เหตุใดข้าจึงไม่อยากให้นางไปดูตัวกับสองคนนั้น

(จบหลางยี)