๗ หงซีเกอเกอ

๗

หงซีเกอเกอ

การเดินตลาดเมื่อวานกินพลังงานชีวิตข้าเป็นอย่างมาก หลางผิงไปจากหมู่บ้านป๋ายหลงแล้วก็กะว่าจะพักผ่อน นอนอยู่ในห้องสักสองวันให้เต็มอิ่ม

ไม่คิดว่าเช้าตรู่ของวันต่อมา หน้าพรรคมารป๋ายหลงจะมีขบวนรถม้าหรูหรามาเยือนถึงประตูพร้อมบอกยามหน้าประตูใหญ่ว่าประมุขพรรคมารเฟิ่งหงส่งคนมารับข้าไปเที่ยวเล่นที่พรรค

ผู้ที่ขี่ม้านำขบวนมาก็คือเฟิ่งหงซี!

พรรคมารป๋ายหลงต้อนรับพรรคมารเฟิ่งหงเป็นอย่างดี คนที่เดินทางมาในขบวนด้วยถูกเชิญไปพักผ่อนมีข้าวมีน้ำให้รับประทาน ที่พักหลับนอนพรั่งพร้อม

ส่วนเฟิ่งหงซีผู้เป็นคนสำคัญที่สุดในขบวนนี้ถูกเชิญขึ้นมาบนเรือนใหญ่ร่วมโต๊ะรับประทานอาหารเดียวกันกับเจ้าบ้าน

“เป็นอย่างไรหงซี อาหารของที่นี่ถูกปากหรือไม่”

คนถูกถามวางตะเกียบลง มือใหญ่เอื้อมไปหยิบจอกชามาดื่มด้วยท่วงท่าสง่างามดูเป็นธรรมชาติ จากนั้นก็หยิบผ้ามาเช็ดมุมปาก ทำเอาข้าและลี่หลานที่สนใจเพียงเรื่องการกินเท่านั้นเงยหน้ามองเขาเพราะไม่ได้ยินอีกฝ่ายตอบเสียที

ลุ้นไปกับคำตอบของเขาเลย!

“...แม้จะไม่ค่อยคุ้นลิ้น แต่นับว่าไม่เลวเลยขอรับท่านประมุข”

ข้าไม่ได้ตั้งใจจะจับผิดเขา ทว่าตั้งแต่ที่ข้าเห็นเขาจับตะเกียบลงมือทานข้าว มีเพียงเต้าหู้น้ำแดงเท่านั้นที่เขาแตะเกินสามครั้ง ที่เหลือเพียงอย่างละคำ!

เป็นองค์ชายพระราชวังต้องห้ามเกิน!

ตอนนี้ยังเหลือน้ำแกงไก่เท่านั้นที่เขายังไม่ได้ทาน คงไม่ใช่ว่าซดน้ำแกงหนึ่งคำก็อิ่มเลยกระมัง

“อ้อ เช่นนั้นก็ทานเยอะ ๆ”

เฟิ่งหงซีพยักหน้ารับคำท่านพ่อ จากนั้นก็ยื่นมือไปหยิบช้อนใหญ่ตักน้ำแกงใส่ถ้วย เมื่อซดน้ำแกงแล้วก็คีบอาหารอย่างอื่นทานต่อ

ข้าเห็นเช่นนั้นก็ส่ายหน้าให้ตัวเองเบา ๆ เขาไม่ได้ทานน้ำแกงปิดท้าย

เจ้าทายผิดแล้วลี่จูเอ๊ย!

“ข้าอิ่มแล้วขอรับท่านประมุข…ทุกคน”

ข้ายังไม่ทันได้กลืนอาหารที่เคี้ยวอยู่ก่อนหน้านี้ลงคอเลยด้วยซ้ำ เขาก็เอ่ยประโยคนี้ขึ้นมาแล้ว

ลี่หลานถึงกับหันหน้าขวับเร็ว ๆ สองครั้งจ้องเขา ก่อนที่จะส่งสายตาถามข้า เป็นสายตาที่ข้าอ่านได้ว่า

‘เขาอิ่มแล้วหรือเจี่ยเจีย’

เพราะว่าข้าวที่อยู่ในถ้วยของเฟิ่งหงซีพร่องลงไปแค่นิดเดียวเท่านั้น ตรงข้ามกับเด็กกำลังโตอย่างลี่หลานที่กำลังทานถ้วยที่สอง

นั่นทำให้ข้าสงสัยประโยคนี้ของเขา ‘แม้จะไม่ค่อยคุ้นลิ้นอยู่บ้าง แต่นับว่าไม่เลวเลยขอรับท่านประมุข’

ความจริงของประโยคนี้มีกี่ส่วนหรือ

“อ้อ เช่นนั้นให้คนยกของหวานมาเลยก็แล้วกัน”

ท่านพ่อหันไปมองพ่อบ้านเหมา เพียงไม่นานของหวานพร้อมทานก็ตั้งโต๊ะ

ตามธรรมเนียมเฉพาะบ้านเราแล้ว หากว่าแขกอิ่ม เจ้าบ้านก็ต้องอิ่มตามด้วย หมายความว่าแม้เจ้าบ้านจะยังไม่อิ่ม ก็ต้องไปทานเมนูของหวานต่อแล้ว

ผลของการมีธรรมเนียมแบบนี้ก็คือลี่หลานรีบโกยข้าวเข้าปากเป็นการใหญ่

ส่วนข้าแม้จะไม่รีบเท่าน้องชาย แต่จังหวะการเคี้ยวที่ปกติต้องเคี้ยวสิบห้าครั้งแล้วกลืน เหลือเพียงแค่ห้าครั้งก็กลืนลงคอในทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าทานอาหารเร็วที่สุด!

หนึ่งเค่อต่อมา…

“จุก!”

ลี่หลานหันมาทำหน้าเหยเกใส่ข้าในตอนที่ข้ากำลังจะไปเตรียมตัวเดินทางไปหมู่บ้านเฟิ่งหง

กำปั้นใหญ่ทุบลงเบา ๆ ที่หน้าอกของตัวเอง สีหน้าย่ำแย่เหลือจะกล่าว

“อย่าว่าแต่เสี่ยวตี้เลย” ข้ายกมือกดลงที่กระเพาะของตัวเอง “เจี่ยเจียก็ปวดท้องหน่อย ๆ แล้วเช่นกัน ครั้งต่อไปเราไม่ตะกละกันแบบนี้แล้วนะ ถ้าหิวค่อยไปหาอย่างอื่นทานเอาทีหลัง”

“ขอรับเจี่ยเจีย”

ข้าใช้เวลาเตรียมตัวไม่นาน รถม้าคันหรูหราตระการตาขบวนนี้ก็เคลื่อนตัวออกจากพรรคมารป๋ายหลงมุ่งสู่พรรคมารเฟิ่งหงในยามซื่อ^[1]

ตั้งแต่ข้าเจอหน้าเฟิ่งหงซีเรายังไม่ได้พูดคุยกันเลยแม้แต่คำเดียว มีสบตากันอยู่บ้างบางครั้ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

มีบางครั้งที่ข้ารู้สึกว่าเขาลอบมองข้าอยู่ แต่พอมองกลับไปก็เห็นว่าเขาไม่ได้มองข้าเลย

หรือข้าจะคิดเข้าข้างตนเองมากเกินไป…แต่ก็ช่างเถอะ!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

รถม้ายังคงวิ่งอยู่ช้า ๆ ในจังหวะเดิม แต่อยู่ ๆ ข้างผนังรถม้าก็มีเสียงเคาะไม้ดังขึ้น

ข้าจึงได้แง้มผ้าม่านออกมองเล็กน้อยจึงเห็นว่าคนที่เคาะคือบุรุษผู้มีใบหน้าสะอาดสะอ้าน หน้าตาหล่อเหลา ดูมีความเป็นผู้ดีตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“เจ้าคะท่านเฟิ่งหงซี”

“คุณหนูลี่สามารถเรียกข้าว่าหงซีได้ หรือจะเรียกว่าหงซีเกอเกอ ข้าก็ไม่ติด”

ให้เรียกพี่ชายได้ มาทางพี่น้องแล้ว!

“เช่นนั้นหงซีเกอเกอก็เรียกข้าว่าลี่จูเม่ยเม่ยเถิดเจ้าค่ะ เพื่อความเสมอภาค”

“ลี่จูเม่ยเม่ย เพียงหนึ่งเค่อเราก็จะถึงแล้ว แต่ก่อนที่จะถึงนั้นเรามาปรับการแต่งกายของเม่ยเม่ยดีหรือไม่”

ข้าปิดม่านลงแล้วรีบก้มสำรวจเสื้อผ้าของตนเองในทันที ทั้งยังเอื้อมมือไปหยิบกระจกทองเหลืองที่มีติดรถม้ามาด้วย พอสำรวจอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วข้าก็เลิกม่านขึ้นออกกว้างกว่าเดิม

ยังดีที่เขาควบม้าอยู่ข้าง ๆ ข้าจึงได้ถามข้อสงสัยของตนเองได้โดยไม่ต้องตะเบ็งเสียง

“การแต่งกายของข้ามีปัญหาหรือเจ้าคะ”

ข้าก็ลูกท่านประมุขพรรคนะ ด้อยจุดใดกัน เสื้อผ้าหรือว่าเครื่องประดับ

เขายิ้มให้ข้า ยังไม่ตอบข้าในทันที จนกระทั่งรถม้าแล่นเข้าสู่ตลาดแล้วหยุดอยู่ที่ร้านเสื้อผ้าร้านหนึ่ง มีความสูงสี่ชั้น มองภายนอกดูดี

ดูเรียกเงินในกระเป๋าดี!

“ลี่จูเม่ยเม่ย”

ข้ามัวแต่สำรวจร้านดังกล่าวผ่านหน้าต่างรถม้าจนลืมไปว่าต้องลงได้แล้ว เฟิ่งหงซีรอรับข้าอยู่ตรงเก้าอี้ไม้ ข้าจึงยื่นมือให้เขาจับอย่างไม่รังเกียจ

พอสองเท้าเหยียบลงบนพื้น ใบหน้าก็แหงนเงยขึ้นมองร้านเสื้อผ้า ดวงตาฉายชัดว่าชื่นชอบ

“เกอเกอจะพาข้ามาถลุงทรัพย์หรือเจ้าคะ”

เราก็ชอบซื้อของเสียด้วยสิ!

“ไม่เดือดร้อนเงินในกระเป๋าลี่จูเม่ยเม่ย หงซีเกอเกอจะซื้อให้เอง…ลุย!”

ป๋ามาก!

ข้าตะโกนคำนี้ออกมาในใจทันทีที่เขาดึงชายเสื้อของข้าเข้าร้านเสื้อผ้า

มองจากด้านนอกคิดว่ามีชุดที่ดูดีมากมายแล้วใช่หรือไม่ แต่พอเดินเข้ามาด้านในจะรู้สึกว่าเหมือนหลุดเข้ามาในโลกของแฟชั่นโบราณ

ด้านในไม่ได้มีเฉพาะชุดที่ดูหรูหรามีการปักเลื่อมป็นประกายวิบวับเท่านั้น บางตัวก็ออกแบบมาให้ใส่เข้ากับขนสัตว์ ทั้งหมวกและชุดคลุมขนสัตว์ ไหนจะยังเครื่องประดับมากมายที่มีให้เลือกซื้อ

เรียกได้ว่าครบจบในที่เดียว!

“หงซีเกอเกอคิดว่าตัวนี้เหมาะกับลี่จูเม่ยเม่ย…ปิ่นอันนี้ก็เหมาะกับเม่ยเม่ย…ต่างหูอันนี้ก็เหมาะ…กำไลนี่ก็เหมาะ…รัดเกล้าอันนี้ด้วย…”

แล้วยังมีรองเท้า ผ้าเช็ดหน้า สร้อยคอ ตอนแรกข้าก็ตื่นเต้น มีความสุขกับของสวยงามไม่น้อย แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นตุ๊กตาให้เขาจับแต่งตัวเสียงั้น

ไหนจะแววตาระยิบระยับของเขายามจับชิ้นนั้นชิ้นนี้มาลองทดสอบหาความเข้ากันบนตัวข้าอีก ข้ามั่นใจว่าตัวเองใส่ชิ้นไหนก็รอดนะ แต่ว่า…

“เอ่อ...หงซีเกอเกอ มันดูเยอะเกินหรือไม่เจ้าคะ”

หากเป็นโจรปล้นข้าคนเดียวก็คุ้มแล้ว!

“เกอเกอจ่ายเอง”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ!”

ไม่เป็นไร ยังไงก็ใส่ให้คนมองอยู่แล้ว ข้าจะประโคมมันทั้งหมดนี่แหละ

^[1] ยามซื่อ 09.00-10.59 น.