๘ สายตาดูกลืนกินแล้วค่อยว่ากัน

๘

สายตาดูกลืนกินแล้วค่อยว่ากัน

         

ตอนแรกข้าก็เขินอยู่บ้างที่แต่งองค์ทรงเครื่องจัดเต็มทั้งหน้าผมและชุด ตอนออกมาจากร้านขายผู้คนมองมาที่ข้าพร้อมชี้ไม้ชี้มือกระซิบกระซาบกันอย่างไม่เกรงใจ นั่นทำให้ข้ารู้สึกว่าตนแต่งเยอะไป

แต่พอเข้ามาในห้องโถงที่เอาไว้ใช้รับรองแขกของพรรคมารเฟิ่งหง ข้าก็นึกขอบคุณหงซีเกอเกอในทันที

เพราะหรูหรามาก!

“คุณหนูลี่การเดินทางคงสะดวกสบายดี”

“สะดวกสบายดีเจ้าค่ะ”

ข้าตอบประมุขพรรคมารเฟิ่งหงคนปัจจุบันเสียงหวาน ท่าทางเต็มไปด้วยความนอบน้อม

เสื้อผ้าหน้าผมของท่านประมุขแม้ไม่ได้อลังการมาก แต่ก็เยอะพอที่จะนั่งอยู่บนเก้าอี้สีทองสลักนกเฟิ่งหวง^[1]ได้โดยไม่ดูขัดตา ดูไม่ได้เป็นส่วนแปลกปลอมภายในห้องที่มีเครื่องประดับตกแต่งทุกอย่างที่ดูหรูหราทุกชิ้นเช่นนี้

ถ้าอยู่สมัยปัจจุบันก็คงเป็นเจ้าพ่อเวอร์ซาเช่!

“ท่านประมุขอะไรกัน เรียกเฟิ่งชูชู่ดีกว่า”

ถ้าเป็นคนอื่นบอกให้ข้าเรียกเขาว่า ‘ท่านอา’ ข้าคง ตั้งคำถามไปแล้ว แต่พอคนตรงหน้ากล่าว ข้าจึงยอมรับและสามารถเรียกเขาว่าชูชู่ได้เต็มปากเต็มคำ

“เจ้าค่ะ เฟิ่งชูชู่”

จะสี่สิบแล้วหน้ายังเด็กอยู่เลย สมัยนี้ไม่มีโบท็อกกระชับรอยบนใบหน้านะ หรือว่าเขามียาอายุวัฒนะ

“ดี”

เฟิ่งชูชู่กล่าวว่าดีพร้อมส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้ข้าด้วย ข้าไม่รู้ตัวเลยว่าได้ส่งยิ้มแบบใดตอบกลับไป

ความเหมือนกันของประมุขพรรคมารทั้งสี่คือภรรยาได้เสียชีวิตไปแล้ว เฟิ่งชูชู่ตอนนี้นับว่าเป็นชายโสด ต้องเข้าใจว่าชายโสดมักจะบริหารเสน่ห์เก่งกว่าตอนมีพันธะ

อย่าเผลอเคลิ้มไปเชียว!

“ลี่จูเม่ยเม่ย เกอเกอพาเจ้าไปเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์ของพรรคเราดีหรือไม่”

ข้าละสายตาจากรอยยิ้มอบอุ่นไปมองใบหน้าหล่อเหลาของหงซีเกอเกอ

“พิพิธภัณฑ์หรือเจ้าคะ เกี่ยวกับอันใดหรือเจ้าคะ”

เฟิ่งหงซีไม่ตอบ เขาหันไปมองหน้าบิดาแล้วส่งยิ้มนึกสนุกให้กันอยู่ครู่หนึ่ง

หลังจากนั้นเฟิ่งหงซีก็พาข้าเดินมายังพิพิธภัณฑ์ที่ว่า ซึ่งอารมณ์ต่อมาของข้าก็คือ…

โอ้มายก๊อด!

ข้าไม่รู้ว่าจะอุทานอะไรออกมาได้อีกนอกจากคำนี้แล้ว ข้ามองประตูทางเข้าอันใหญ่โตสีทองอร่าม เปิดแต่ละครั้งต้องใช้คนถึงสี่คน เมื่อก้าวเท้าเข้ามาด้านในก็ต้องตะลึงอีกครั้ง

“เป็นอย่างไรบ้างลี่จูเม่ยเม่ย พิพิธภัณฑ์ของพรรคเราดูเลอค่ามากใช่หรือไม่ รูปปั้นที่อยู่ในนี้ทั้งหมดคืออดีตประมุขพรรคมารเฟิ่งหงตั้งแต่ก่อตั้งพรรคมา ส่วนของชิ้นอื่นล้วนเป็นของมีค่าที่เราสะสมมาหลายร้อยปีแล้ว”

‘โอ่อ่ามานานแล้ว’ เขาจะสื่อแบบนั้น สถานะทางการเงินไม่เคยขัดสนเลยว่างั้น

“เป็นทองหมดเลยนะเจ้าคะ ประเมินราคามิได้แล้วกระมัง ถ้าสมัยนี้มีนิตยสารฟอบส์ เฟิ่งชูชู่คงติดหนึ่งในนั้นด้วยแล้ว”

เขายิ้มอบอุ่นให้ข้า

“หากลี่จูเม่ยเม่ยเลือกหงซีเกอเกอ แน่นอนว่าจะมีรูปปั้นหล่อด้วยทองคำของเจ้าถูกตั้งอยู่ในพิพิธภัณฑ์นี้ด้วย”

เลือกเขาอย่างนั้นเหรอ แล้วข้าจะได้รูปปั้นทองคำความบริสุทธิ์ 99.99 % ด้วยใช่หรือไม่

ข้าใช้ดวงตาของตนสำรวจความจริงใจของคนตรงหน้าในตอนที่หันไปจ้องตาเขา

ถ้าเทียบกับหลางยีที่เป็นบุรุษหน้าดุแต่ยิ้มออกมาแล้วดูขี้เล่น เฟิ่งหงซีก็เหมือนคนหน้านิ่งที่ยิ้มออกมาแล้วดูอบอุ่น

อบอุ่นแค่ไหนนะหรือ

ถึงขั้นที่ว่าดวงตาของข้าสามารถจับละอองสีทองที่กระจายอยู่รอบตัวเขาได้ ไม่มีละอองสีดำอยู่เลยสักนิด

จริงใจไม่จริงโจ้!

(จบลี่จู)

เฟิ่งหงซี…

“ถ้าลี่จูเม่ยเม่ยเลือกหงซีเกอเกอ แน่นอนว่าจะมีรูปปั้นหล่อด้วยทองคำของเจ้าถูกตั้งอยู่ในนี้ด้วย”

หลังจากที่ข้ากล่าวประโยคนี้นางก็นิ่งอึ้งไปในทันที ดวงตากลมโต ขนตาหนาเป็นแพมองข้าตาไม่กะพริบ

แต่ข้าสังเกตได้ว่าในดวงตาคล้ายมีหยดน้ำคลอหน่วยอยู่ตลอดนั้น มีพลังบางอย่างที่ข้าไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ข้าไม่แปลกใจและไม่สงสัยว่ามันคือพลังใด เพราะอย่างไรก็เป็นถึงบุตรีของประมุขพรรคมารอันดับหนึ่งของยุทธภพ อย่างไรก็ไม่ธรรมดา

“…หงซีเกอเกอ”

นางเรียกเพียงชื่อของข้าเท่านั้นแล้วก็เงียบไป ดวงตาของนางจ้องข้านิ่งเช่นเดิมคล้ายกับตั้งใจสำรวจสิ่งใดอยู่ หรือนางกำลังหาความจริงใจจากคำพูดของข้า

“ยังเหลือกุยฮั่นใช่หรือไม่ที่ลี่จูเม่ยเม่ยต้องไปดูตัว”

“เจ้าค่ะ แต่ตอนนี้ข้าชอบหงซีเกอเกอนะเจ้าคะ ข้าชอบบุรุษสายเปย์”

“…”

ข้าเงียบไปเพราะไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกแปลกใจให้กับคำพูดใดดีระหว่าง

‘นางบอกชอบข้า’ กับคำว่า ‘สายเปย์’ ที่ข้าไม่เข้าใจความหมาย

แต่สุดท้ายแล้วข้าก็ไม่อาจเก็บความรู้สึกสงสัยของตัวเองเอาไว้ได้อีกต่อไป

“สายเปย์เช่นนั้นหรือ”

นางพยักหน้ารับเบา ๆ เงยหน้ามองข้า

“หงซีเกอเกอคือบุรุษสายเปย์ที่เปย์ของใช้ให้ข้าเจ้าค่ะ แต่ว่าท่านไม่ตกใจหน่อยหรือที่ข้ากล่าวว่าชอบท่าน”

ข้าหลุดยิ้มให้กับท่าทางซื่อตรงแบบไม่เสแสร้งของนาง ด้วยฐานะของข้าย่อมเจอสตรีมาหลากหลายรูปแบบ

เคยเจอไม่น้อยที่พูดตรง ๆ เช่นนางแต่กลับพยายามในแบบปลอม ๆ

อย่างตอนที่นางยิ้มตอบท่านพ่อของข้าตอนอยู่ในห้องโถง หากข้าไม่ชวนนางออกมา นางก็คงเผลอยิ้มออกมาแบบคนโง่งมให้ตาเฒ่านั่นไปอีกนาน

“สายตาลี่จูเม่ยเม่ยในตอนนี้ยังไม่กลืนกินเกอเกอเลย เมื่อไรที่เจ้ามองเกอเกอด้วยสายตาแบบนั้น เกอเกอถึงจะคิดจริงจังกับคำพูดของเจ้า”

“…”

นางเงียบไปอีกครั้ง สำหรับนางนี่คงเป็นครั้งแรกที่เราได้พูดคุยกันอย่างเป็นทางการ แต่สำหรับข้า…

สายตาจับจ้องที่นางมานานแล้ว!

(จบเฟิ่งหงซี)

^[1] เฟิ่งหวง คือ นกฟินิกซ์