Prologue

ปลายฤดูฝน

เขตปกครองตระกูลหวัง

ลำธารขนาดเล็กที่ไหลตัดผ่านระหว่างไร่ไวน์กับฟาร์มผักออแกนิกเป็นพื้นที่ที่ทั้งสองตระกูลตกลงให้เป็นพื้นที่ส่วนกลาง เพื่อใช้ประโยชน์ร่วมกัน สองฝั่งลำธารมีต้นไม้อายุยืนขนาดใหญ่ ที่กิ่งโน้มชนกันให้ร่มเงาตลอดทั้งวัน

เจ้าของร่างสมส่วนในชุดสำหรับทำงานในไร่ นอนพักสายตาใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ริมลำธารในเขตไร่ตระกูลหวัง เสียงสายน้ำไหล กอปรกับสายลมที่พัดเอื่อย ๆ ช่วงห้าโมงเย็น ทำให้ทายาทคนรองของตระกูลมาเฟียใหญ่ผ่อนคลายจากความเหนื่อยล้า เพราะลุยงานในไร่มาทั้งวันได้เป็นอย่างดี

เรือนผมสีดำธรรมชาติพลิ้วไหวเบา ๆ ไปตามกระแสลม เผยให้เห็นต่างหูสีเงินที่สะท้อนแสงยามเย็นสายหนึ่งที่ลอดลงมาจากช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ เปลือกตาสีอ่อนยังคงปิดสนิทเมื่อเจ้าตัวดิ่งลึกลงไปในห้วงภวังค์ความคิดที่มีเศษส่วนความทรงจำของใครบางคนลอยฟุ้งในนั้น

อ่า…คิดถึงฉิบหาย

มาร์คัส หวัง ปล่อยให้กงล้อความทรงจำในอดีตหมุนวนต่อไปโดยไม่คิดจะสลัดมันทิ้งไปอย่างที่ควรทำ

ภาพดวงหน้าสวยที่ประดับด้วยรอยยิ้มหวานบริสุทธิ์ของใครบางคนฉายวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับจะกล่อมให้มาเฟียหนุ่มพาจินตนาการถึงรอยยิ้มนั้นดำดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา

ทว่ายังไม่ทันที่เท้าจะก้าวเข้าไปในเขตแดนของการหลับใหล เสียงคุ้นหูของใครบางคนก็กระชากเขากลับมาสู่โลกความเป็นจริงตรงหน้าเสียก่อน

“พระเอกเอ็มวีท่านหนึ่ง” เสียงค่อนแคะลอยแหวกม่านทรงจำเมื่อครู่มาจากอีกฝั่งของลำธาร พร้อมกับละอองน้ำที่เจ้าของเสียงจงใจวักใส่

คิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาคมสีรัตติกาลย่นเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์นักเมื่อเวลาพักผ่อนถูกรบกวน คลื่นอารมณ์ขุ่นมัวแผ่กำจายรอบร่างกายสูงใหญ่ในวินาทีนั้นเมื่อเห็นว่าคนที่กล้ามารบกวนเขาคือยัยเพื่อนบ้านที่ไม่ค่อยลงรอยกันอย่าง บรูคลิน ริรชา ภัควัฒน์สิริ

คุณชายรองตระกูลหวังหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นัยน์ตาสีรัตติกาลดุดันจ้องมองอีกฝ่ายด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์มากกว่าเดิม เมื่อรอยยิ้มเย้ยหยันของคนที่กำลังนั่งล้างรองเท้าบู้ทอยู่อีกริมฝั่งของลำธารสะท้อนในนัยน์ตาคม

“อะไร ก็เล่นเอ็มวีนายต่อไปสิ” 

“วอนฉิบหาย” เสียงทุ้มเอ่ยต่อว่าเพียงสั้น ๆ ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินหนีเพื่อนบ้าน ที่ไม่ค่อยชอบหน้ากันมาตั้งแต่ยังไม่แตกเนื้อหนุ่มสาว ทว่ายังไม่ทันที่มาเฟียหนุ่มจะได้สาวเท้าเดินแม้เพียงก้าว แผ่นหลังแกร่งก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกและความเปียกชื้นบางอย่าง

อ่า…

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามันคือสัมผัสของน้ำในลำธาร

เปลือกตาสีอ่อนพับลงขณะบดกรามแน่นจนเป็นสันนูน หวังระงับคลื่นโทสะที่เริ่มซัดโถมไปรวมกันที่ศีรษะ ครั้นตัดสินใจปล่อยผ่านการกระทำเมื่อครู่ของยัยเพื่อนบ้าน ความเย็นวาบระลอกต่อมากระทบเข้ากับแผ่นหลังแกร่งอีกครั้ง

แม่ง…

“เหมือนนายจะร้อนเลยสงเคราะห์ให้”

ไม่ว่าเปล่าเรียวมือขาวสะอาดกลับวักน้ำใส่คนตรงหน้า ที่ตอนนี้หันมาจ้องด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ยิ่งกว่าเดิม นัยน์ตาสีรัตติกาลดุจหุบเหวลึกคู่นั้นทั้งดุดันและน่าหวาดหวั่นจนทำให้ใครต่อใครที่เผลอสบเข้ากับมันต่างพากันหลบด้วยความยำเกรง

ทว่าไม่ใช่กับทายาทภัควัฒน์สิริอย่างบรูคลิน

นอกจากคนตัวเล็กกว่าจะไม่หวั่นกลัวนัยน์ตาลึกลับแสนอันตรายคู่นั้น ก็ไม่มีสักครั้งที่เจอหน้ากันแล้วคนอวดดีจะไม่ขอหย่อนเท้าเข้าไปท้าทายความอันตรายนั้น

ครั้งนี้ก็เช่นกันที่ขาข้างหนึ่งของบรูคลินกำลังหย่อนลงไปในห้วงลึกอันตรายอีกครั้ง ด้วยการจุดชนวนโทสะที่พร้อมลุกโชนได้ทุกขณะของคนตรงหน้า

“โดนฉันอีกที ฉันเอาคืนเป็นร้อยเท่า” น้ำเสียงกดต่ำที่อัดแน่นไปด้วยการกดข่มอารมณ์บางอย่างเอ่ยบอก พลางหันหลังเตรียมก้าวเดินอีกครั้ง

ทว่า…

“เจ้าของทิ้งแล้วดุฉิบหาย” สิ้นประโยคนั้นร่างสมส่วนของคุณชายรองตระกูลหวังก็หมุนกลับมาเผชิญหน้ากับคุณหนูทายาทตระกูลดังอีกครั้ง

นัยน์ตาสีรัตติกาลที่ถูกคลื่นโทสะยึดครองไปแล้วเกือบครึ่งจ้องกดดันเจ้าของริมฝีปากได้รูปที่ยกยิ้มเยาะเขาอย่างเปิดเผย ท่าทางคล้ายหย่อนอารมณ์เนื่องจากมือแกร่งสองข้างที่ล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ราวกับปมยึดเหนี่ยวเส้นความอดทนปมสุดท้าย ที่ค่อย ๆ คลายออกจากกัน…

“อุตส่าห์ปล่อยให้ไปมีเมีย แต่ดันซมซานกลับมาเลียแผลให้เห็น…”

กระทั่ง…

“…น่าสมเพช” 

หึ!

ที่สุดแล้วเส้นความอดทนที่จวนจะขาดอยู่ก่อนแล้วก็ดีดผึงออกจากกัน ประโยคเมื่อครู่เสมือนมือมัจจุราชที่ผลักผู้พูดให้ร่วงหล่นลงไปในหุบเหวรัตติกาลในวินาทีนั้น

หมับ!!

โดยไม่ทันตั้งตัว ร่างบอบบางก็ถูกมือแกร่งกระตุกเข้าหาแผงอกกำยำของอีกฝ่ายอย่างแรง หน้าผากเกลี้ยงเกลาที่ฝังจมอกมาเฟียเพื่อนบ้านชาวาบเพราะแรงปะทะเมื่อครู่ เอวบางที่เคยเป็นอิสระถูกกักขังด้วยวงแขนแข็งแกร่งในพริบตานั้น

“จะทำอะไร” เพื่อนบ้านตัวเล็กกดเสียงต่ำถาม ขณะที่เรียวคิ้วสีอ่อนที่พาดเหนือนัยน์ตาสีโอ๊คเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์

บรูคลินพยายามดิ้นขืนหาทางออกจากพันธนาการแน่นหนาของอีกฝ่าย ทว่าชั่วขณะที่เผลอสบประสานนัยน์ตาคมดุจเหวลึกคู่นั้น เซลล์ทุกเซลล์ทั่วทั้งร่างก็เหมือนจะหยุดทำงานฉับพลัน

ละอองโทสะที่แผ่กำจายรอบตัวมาเฟียเพื่อนบ้านราวกับกรงหนาที่กักขังเธอไว้ไม่ให้กระดิกตัว

“สมเพชฉันนักเหรอ…” เป็นครั้งแรกที่ลมหายใจหญิงสาวคล้ายจะค้างอยู่ในโพรงอก เมื่อสุ้มเสียงราบเรียบทว่าเปี่ยมโทสะของคุณชายรองตระกูลหวังหยุดลงแค่นั้น

ราวกับอีกฝ่ายยื้อเวลาให้เธอเตรียมใจ ก่อนที่ความใจกล้าเมื่อครู่จะเสมือนถูกมวลพายุลูกใหญ่กระหน่ำซัดให้อันตรธานไป เมื่อ…

“…ไหนเธอลองสงเคราะห์ ‘เลียแผล’ ให้ฉันเอาบุญทีสิ” น้ำเสียงเย็นเยือกของมาเฟียหนุ่มราวกับใบมีดที่พุ่งมาจ่อกระดูกสันหลัง

จริงอยู่ที่ในอดีตเธอไม่เคยหวั่นกลัวคนตรงหน้าเลยสักครั้ง เพราะไม่มีครั้งไหนเลยในที่มาร์คัส หวังจะเอาการเย้าแหย่ของเธอมาเป็นอารมณ์เช่นครั้งนี้ มากสุดก็แค่มะเหงกลงกลางหัวเธอแล้วเดินจากไป

ทว่าครั้งนี้กลับต่างออกไป ทั้งบรรยากาศรอบตัวเขาและแรงกดข่มที่ชวนขนลุกกว่าครั้งไหน ๆ ไม่คิดเลยว่าแค่การพูดสะกิดแผลใจนิดหน่อยจะทำให้อีกฝ่ายของขึ้นได้ขนาดนี้

“ปล่อยฉัน!” เมื่อสัญชาตญาณรับรู้ได้ถึงอันตรายที่รุกไล่เข้ามาประชิดตัว เรียวมือขาวจึงทั้งตี ทั้งข่วนหวังให้อีกฝ่ายคืนอิสระให้ ทว่าทุกการดิ้นขืนกลับไร้ความหมาย เมื่อคนตรงหน้าคือมาร์คัส หวัง

ยิ่งเธอดิ้นพล่านอยากหลีกหนีจากพันธนาการ เขาก็ยิ่งอยากฉุดรั้งเธอไว้

เพื่อให้รับผลของการกระทำล้ำเส้นเมื่อครู่…

“เลีย” มาเฟียหนุ่มเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเด็ดขาด หนักแน่น ไม่ยอมให้ปฏิเสธ

ทว่า…

“ประสาท” คนถูกกักขังในอ้อมแขนแกร่งเพิ่มแรงดิ้นขืนมากขึ้น ก่อนจะต้องนิ่วหน้า เมื่อฝ่ามือแกร่งที่พันธนาการเธออยู่ก็เพิ่มแรงบีบหนักกว่าเดิมตอบกลับการกระทำของเธอเช่นกัน

“บอกให้เลีย” ฝั่งมากอำนาจเอ่ยย้ำ ทั้งยังใช้นัยน์ตาสีรัตติกาลดุดันไร้แสงกดดันลมหายใจคนตัวเล็กกว่า

“ให้เลียอะไร นายเป็นบ้าเหรอ!” 

“ตรงไหนมีแผลก็เลียตรงนั้น” 

ปราศจากการผ่อนปรนหรือล้อเล่นใดในห้วงมืดมิดไร้แสงคู่นั้น

ทว่าสัญญาณเตือนจากเขาไม่ได้ทำให้ฝ่ายดื้อรั้นยอมศิโรราบเลยแม้แต่น้อย

“ใครทำก็ให้คนนั้นเลีย ไม่เกี่ยวกับฉัน”

“หย่อนขาเข้ามาแล้วบอกไม่เกี่ยว?”

“เจ็บนะ!” ฉับพลันแรงบีบที่แขนก็หนักหน่วงขึ้นราวกับจะบดกระดูกเธอให้ละเอียดได้ทุกขณะ มาร์คัส หวังที่เคยรู้จักถนอมใครไม่เป็นก็จริง แต่เขาก็ไม่ใช่ประเภทหน้าตัวเมียที่จะทำร้ายร่างกายผู้หญิงแบบไอ้คนเฮงซวยตรงหน้านี่

ให้ตายเถอะ…

“ร้องไห้?” เพราะความปวดร้าวจากต้นแขนสองข้างลามเลียไปทั่วทั้งร่างกายส่วนบนหนักเข้า น้ำตาที่ถูกกดข่มไว้จึงรื้นขึ้นมาประจานความอ่อนแอของเจ้าตัวอย่างยากจะหักห้าม

แม่ง…

“ปล่อย…” ที่สุดแล้วน้ำตาสายหนึ่งที่ยากจะสกัดกลั้นก็ร่วงหล่นลงในลำธารใสตามแรงโน้มถ่วงของธรรมชาติ ทว่านั่นกลับไร้ค่าในสายตาของใครอีกคน แม้แรงบีบที่ต้นแขนจะคลายลงหนึ่งระดับแต่ก็ยังคงสร้างความเจ็บปวดให้ร่างเล็กไม่น้อย

“รู้อะไรไหมบรูคลิน…” คุณชายรองตระกูลหวังเหยียดมองภาพของคนที่น่าสมเพชไม่ต่างจากเขาด้วยสีหน้าปราศจากความรู้สึก ฉับพลันริ้วน้ำแข็งเย็นเยือกในห้วงมืดมิดไร้แสงนั้นก็แหวกม่านน้ำตาเข้ามากรีดแทงหัวใจคนฟังด้วยประโยคถัดมา

“…วิธีเรียกร้องความสนใจเวร ๆ นี่ที่เธอกำลังทำต่างหาก ที่มันโคตรน่าสมเพช”

น้ำตาอีกสายไหลหยดลงไปรวมกับลำธารเบื้องล่างเมื่อความเจ็บปวดที่ต้นแขนลามเลียไปถึงก้นบึ้งหัวใจ

“สะใจแล้วก็ปล่อย” แม้จะอยากตะโกนแย้งอีกฝ่ายว่าเธอเปล่าเรียกร้องความสนใจจากเขา ทว่ากลับทำได้เพียงเค้นเสียงที่ไม่มั่นคงขอให้เขาคืนอิสระให้อย่างคนขี้แพ้

เกลียด…

เธอเกลียดท่าทีเหนือกว่าของคนตรงหน้า

เกลียดสายตาที่สะท้อนภาพเธอเลือนรางที่เขาใช้มองมา

เกลียดที่เธอมักตกเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ทุกครั้ง

แล้วแบบนี้เธอจะเรียกร้องความสนใจจากเขาไปทำไม

สำคัญตัวเองมากไปแล้วไอ้เพื่อนบ้านเฮงซวย

“นายจะบีบกระดูกฉันให้แตกคามือเลยหรือไง!” การดิ้นขืนด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดเกิดขึ้นอีกครั้ง ยิ่งฝ่ายมากกำลังกว่ามองมานิ่ง ๆ ด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ว่าเขาจะทำอะไรต่อจากนี้ คนตัวเล็กกว่าก็ยิ่งดิ้นขืนไขว่คว้าหาอิสระ โดยที่ไม่รู้เลยว่าการกระทำแสนพยศนั้น ยิ่งทำให้บ่วงที่พันธนาการเจ้าตัวอยู่แน่นขึ้นทุกขณะ

กว่าจะรู้ตัวว่าถูกเส้นพันธนาการแน่นหนาเมื่อครู่รั้งดึงลงไปในหุบเหวลึกรัตติกาลก็ตอนที่…

“มาร์คัส ฉันบอกให้…อื้อออ~”

โลกเงียบลงทันตา การดิ้นขืนเมื่อครู่ราวกับถูกความเยือกเย็นในห้วงรัตติกาลมืดมิดนั้นแช่แข็งไว้ หนทางหลีกหนีเร้นหายไปในคลื่นกลิ่นอายลุ่มลึก เมื่อริมฝีปากร้อนของคนตรงหน้าบดเบียดลงมาช่วงชิงเอาทุกสิ่งทุกอย่างกะทันหัน

ทั้งถ้อยคำ…

ลมหายใจ…

…และสติสัมปชัญญะ

.

.

.

เจ้าของหัวใจรัตติกาล

.

ฝากเนื้อฝากตัว ฝากติดตามนามปากกา Thrymr ด้วยนะคะ