บทที่ 1 จุมพิตของรัตติกาล

การครอบครองกะทันหันทั้งหนักหน่วงและเผด็จการ ปราศจากการทะนุถนอมอย่างจูบชวนฝันที่เคยสัมผัส กลิ่นอายลุ่มลึกที่มาพร้อมกับเรียวลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามาวางอำนาจเหนือกว่าเสมือนเถาวัลย์ที่พุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งหุบเหวลึก เกี่ยวรัดให้คนในอาณัติร่วงหล่นลงไปในห้วงอันตรายอย่างไม่มีโอกาสขัดขืน

เวลานี้ มาร์คัส หวัง คนที่ไม่เคยแม้จะแตะต้องปลายเส้นผมเธอเลยสักครั้งกำลังบดจูบยัดเยียดความป่าเถื่อน ทั้งดูดกลืนเรี่ยวแรงและจิตวิญญาณของเธอราวกับเธอไม่ใช่เพื่อน…บ้าน…

บัดซบสิ้นดี!

สติสัมปชัญญะที่เร้นหายไปพักใหญ่ถูกเจ้าตัวฉวยดึงกลับมาได้ในที่สุด การดิ้นขืนเริ่มขึ้นอีกครั้ง ทว่ายิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บแปลบที่ริมฝีปาก ฝ่ามือแกร่งที่ออกแรงตรึงเธอไว้ยิ่งเพิ่มแรงบีบจนปวดร้าวไปทั่วทั้งกะโหลกศีรษะ

หะ…หายใจไม่ทัน…

“อึก…อื้อออ”

และก่อนที่ลมหายใจจะถูกช่วงชิงไปจนหมด กระทั่งไม่เหลือแม้แต่เรี่ยวแรงดิ้นขืนอีกต่อไป

เธอจึง…

“อ่า…เล่นเอาเลือดฉันซิบเลยนะยัยเพื่อนบ้าน”

ได้ผล บรูคลินเค้นแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลือกัดริมฝีปากร้อนของอีกฝ่ายเต็มแรง หวังดึงสติไอ้หมาบ้าให้หยุดการกระทำป่าเถื่อนนั้นเสียที ที่สุดแล้วเธอก็เป็นอิสระจากริมฝีปากเขา ทว่าเอวบางกลับยังคงถูกมือร้ายกาจยึดเอาไว้แน่น

“ไอ้…โรค…จิต…” คำก่นด่ามาพร้อมกับเสียงหอบหายใจถี่กระชั้น นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มตวัดมองคนตัวโตกว่าด้วยความชิงชัง เมื่อรู้สึกได้ถึงกลิ่นสนิมที่คละคลุ้งในโพรงปาก ไม่รู้ว่าเลือดเขาหรือเลือดเธอ มันผสมปะปนกันไปหมด สมองที่ยังคงอื้ออึงคิดอะไรไม่ออก เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโดนอีกฝ่ายขบจนปากแตกตั้งแต่เมื่อไหร่

รู้แค่ว่ามัน…

อ่า…เธอต้องการล้างปากเดี๋ยวนี้!

ปัก!!

วินาทีนั้นอกแกร่งก็ถูกกำปั้นเล็กทุบลงไปหนัก ๆ ทว่าคนใจทรามกลับแย้มยิ้มเย้ยหยันส่งมา ไม่มีทีท่าว่าจะเจ็บปวดกับการโต้กลับของเธอเลยแม้แต่น้อย

“หลุดไปได้ฉันจะฆ่านาย” อย่างไรก็ตามแม้จะไม่ชอบที่ตัวเองอยู่ในสภาพเหมือนนางเอกละครหลังข่าว ที่ทั้งอ่อนแอและไร้หนทางต่อกรกับผู้ชายตรงหน้า ทว่าความจริงที่ว่าเธอตัวเล็กและพละกำลังด้อยกว่าเขาอยู่มากโขนั้นก็สะท้อนตอกย้ำผ่านสถานการณ์ในตอนนี้

“ยิ้มอะไร” ฝ่ายเพลี่ยงพล้ำกัดฟันถามพลางตวัดสายตามองคนตรงหน้าอย่างคาดโทษ

เสี้ยวหน้าสวยเจือความดื้อรั้นที่ไม่รู้ว่าแดงระเรื่อเพราะความโกรธหรือเขินอาย ทำให้มุมปากหยักเปื้อนเลือดสีสดของคุณชายรองตระกูลหวังยกยิ้มอย่างพึงพอใจในชัยชนะครั้งนี้

ฉวยโอกาส

ข่มเหง

รังแก

…ช่างแม่งวิธีการดิ

จะวิธีไหนก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่เขาได้กำราบยัยเพื่อนบ้านอวดดีก็พอ

อ่า…เขามันโรคจิตอย่างที่ยัยเด็กนี่ว่าจริง ๆ นั่นแหละ

แล้วยังไง…

“แผลที่ปากฉันเนี่ยใครทำ” น้ำเสียงเรียบเย็นดึงสติทายาทภัควัฒน์สิริให้ย้อนนึกถึงประโยคที่เธอเอ่ยก่อนหน้า

ใครทำก็ให้คนนั้นเลีย ไม่เกี่ยวกับฉัน

นัยน์ตาสีรัตติกาลจงใจจ้องอ่านทุกความคิดและคำก่นด่าที่อีกฝ่ายแสดงออกทางสายตา

เปลือกนอกที่แข็งกร้าวยังคงฉาบความหวาดหวั่นในใจของอีกฝ่ายได้ไม่มิดเช่นเคย โดยเฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าเขา

นัยน์ตาคู่สวยที่มักจะสะท้อนความดื้อรั้นนั่นกำลังสั่นระริกเบาบาง

หึ

“กลัวขึ้นมาหรือไงบลูคลิน” ขณะถามนัยน์ตาคู่คมก็หลุบมองริมฝีปากบวมแดงของคนเด็กกว่าที่มีเลือดสีสดซึมออกมาเป็นระยะ

“อ่า…หรือว่าแอบระริกระรี้ดีใจที่เรียกร้องความสนใจจากฉันได้” ประโยคจงใจยั่วยุทำคนฟังเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง แรงกดเม้มทำให้เลือดหยุดซึมออกมาในที่สุด วินาทีนั้นนัยน์ตาคมดุสีรัตติกาลจึงเบนขึ้นไปสบประสานนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่สะท้อนคำก่นด่ามาให้ตามเดิม

“อย่าคิดว่านายบ้าได้คนเดียวนะมาร์คัส” 

“หายใจให้มันทันตอนถูกจูบก่อนดีไหม ค่อยมาปากดี” 

“ก็ลองนายกล้าจูบฉันอีกทีสิ ปากนายแหว่งแน่ไอ้…อื้ออ” ยังไม่ทันจบประโยคข่มขู่ ริมฝีปากบวมแดงก็ถูกฝ่ายมากอำนาจฉกฉวยไปอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับต่างจากครั้งก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง

สัมผัสที่แม้จะไม่อ่อนโยนชวนฝันเท่าที่เคยมีประสบการณ์มา ทว่ากลับลึกซึ้งจนชวนหัวใจกระตุกไหววูบ เรียวลิ้นร้อนที่เคยเอาแต่ไล่ต้อนวางอำนาจในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นหยอกเย้า

กลิ่นสนิมที่คละคลุ้งในโพรงปากราวกับถูกเขาปัดเป่าให้อันตรธานไป หลงเหลือไว้เพียงกลิ่นหอมล้ำลึกคล้ายพืชบางชนิดที่เธอไม่รู้ว่ามันคือกลิ่นอะไร

องศาการจูบที่ถูกเปลี่ยนไปมา กอปรกับเรียวลิ้นร้อนที่พลิกกระหวัดกวาดต้อนเอาความหอมหวานเจือกลิ่นสนิมเบาบางอย่างชำนาญพานทำให้สติสัมปชัญญะที่เคยมีค่อย ๆ ล่องลอยกระจัดกระจาย

อีกทั้งร่างกายที่เคยต่อต้านกลับโอนอ่อนไปตามสัมผัสชี้นำของอีกฝ่ายอย่างยากที่จะควบคุม รวมถึงคำขู่เมื่อครู่ ก็ถูกมาเฟียหนุ่มยึดไปแล้วฝังกลบด้วยชัยชนะอีกครั้ง

จูบที่ไม่รู้ว่าเป็นการรังแก ข่มเหงหรือฉวยโอกาสใช้เวลาไม่กี่นาที ทว่าเนิ่นนานในความรู้สึก

ราวกับในอาณาเขตรัตติกาลของเขา เวลาเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือการรับรู้ กลิ่นอายดุดันทว่าปราศจากการวางอำนาจอย่างเผด็จการเหมือนครั้งก่อนโอบล้อมกักขังเธอไว้ในห้วงลึก

กระทั่ง…

“ดีแต่ปาก” ร่างบอบบางถูกปล่อยในเป็นอิสระในที่สุด เปลือกตาสีอ่อนพับลงเพียงครู่เพื่อเรียกสติที่ถูกเขายึดครองไปกลับคืนมา ก่อนที่นัยน์ตาเฉยชาทว่าอัดแน่นไปด้วยการเย้ยหยันจะสะท้อนในดวงตาคู่สวย

“ไอ้คนทุเรศ”

เล่นกับความรู้สึกคนอื่นเพื่อสนองความสะใจของตัวเอง

เขานี่มัน…

“เธอไม่ใช่เหรอที่มาแหย่คนทุเรศอย่างฉันก่อน” เรียวมือเล็กกำรวบเข้าหากันแน่นขณะกดข่มอารมณ์เดือดดาลเอาไว้ให้ลึกสุดใจ

“เตือนแล้วไม่ฟัง จะทำอะไรก็เตรียมใจรับผลของการกระทำตัวเองด้วยบรูคลิน”

“จับฉันกดน้ำก็ได้ทำไมต้องจูบ” เรียวมือเล็กยกขึ้นถูริมฝีปากแรง ๆ ต่อหน้าไอ้คนที่มันฉกฉวยริมฝีปากเธอไปละเลงเล่นถึงสองครั้ง

ทว่าท่าทางรังเกียจที่เธอจงใจแสดงออกไปไม่ได้ทำให้คนหน้าหนารู้สึกรู้สาอะไร ทั้งยังตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบปราศจากความรู้สึกผิด

“จับกดน้ำเธอก็ตายเปล่า อีกอย่าง…”

“…”

“…จูบของฉันมันสนองนี้ดเธอได้มากกว่าไม่ใช่หรือไง” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น เมื่อไล่ตามความคิดของคนใจทรามทัน

“วิธีเรียกร้องความสนใจของเธอแม่งทำฉันรำคาญฉิบหายเลยว่ะ ก็แค่ลดตัวจูบสนองเธอให้มันจบ ๆ ไป จะได้หยุดเรียกร้องความสนใจจากฉันสักที”

ผัวะ!!!

สิ้นเสียงนั้นมาเฟียหนุ่มก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นสนิมที่คลุ้งอยู่ในโพรงปาก เรียวลิ้นร้ายที่เคยใช้รังแกอีกฝ่ายดุนกระพุ้งแก้มข้างที่โดนหมัดเล็ก ๆ ชกเข้าจนชา

อ่า…

“ฉันจะถือว่าเล่นกับหมาขี้เรื้อน แล้วหมามันเลียปาก” เรียวคิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีรัตติกาลเลิกขึ้นเล็กน้อย พลันท้องนิ้วโป้งก็ปาดเลือดสีสดออกจากมุมปาก

มาร์คัส หวังกดสายตาคมดุมองยัยเด็กข้างบ้าน ที่กล้าเอาเลือดเขาออกถึงสองครั้งสองครา ก่อนจะกล่าวคาดโทษอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก

“งั้นก็รู้ไว้ว่ารอบหน้าจะไม่ใช่แค่เลียปาก”

“เห่าเก่งจังนะ กับคนผู้หญิงคนอื่นเห่าเก่งแบบนี้ไหมมาร์คัส”

“ประเมินฉันใหม่ยัยอดีตว่าที่คู่หมั้น แล้วอย่าได้คิดพาดพิงถึงคนในใจฉัน”

“อ่อนไหวจังเลยนะ พูดถึงว่าที่เมีย…” 

“บรูคลิน” ท้ายประโยคเร้นหายไปในวินาทีนั้น เมื่อน้ำเสียงราบเรียบเฉพาะตัวที่อัดแน่นไปด้วยมวลโทสะคุกรุ่นเอ่ยขึ้นราวกับส่งสัญญาณเตือนให้หยุดการพาดพิงถึง ‘คนในใจ’ ของเขาไว้เท่านั้น

“อย่าลองดีกับหมาที่มันกำลังเจ็บหนัก” นัยน์ตารัตติกาลดุดันจ้องกดดันลมหายใจคนตรงหน้าอีกครั้ง แน่นอนว่ามันอัดแน่นไปด้วยคำเตือนและการข่มขู่ที่ชวนหวาดหวั่น

นัยน์ตากลมโตที่ถูกความแข็งกร้าวฉาบความหวาดหวั่นเอาไว้สั่นระริกเพียงครู่ เพราะกลิ่นอายกดดันจากห้วงรัตติกาลไร้แสงคู่นั้นถาโถมเข้ามากดทับส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ

“งั้นจะช้ำในหรือแผลติดเชื้อตายก็ไปตายไกล ๆ สายตาฉันแล้วกัน” จบประโยคคนตัวเล็กกว่าก็ผลักอกแกร่งของมาเฟียหนุ่มแล้วหันหลังเดินกลับไปในเขตของฟาร์มภัควัฒน์สิริทันที โดยไม่หันกลับมามองอีกคนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“หึ ปากดีสมเป็นเธอ” นัยน์ตาคมดุยังคงถูกวางไว้ที่เพื่อนบ้านตัวเล็กกว่า พร้อมกับคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันเมื่อสังเกตเห็นคนตรงหน้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งด้วยเท้าเปล่ากลับบ้าน

กระทั่งร่างเล็กเดินหายลับสายตาไป คุณชายรองตระกูลหวังจึงเดินไปหยิบรองเท้าบู้ทที่เจ้าของลืมไว้ แล้วจัดการทำความสะอาดมันต่อ ก่อนจะถือติดมือกลับบ้านไปด้วย

เหอะ ไว้จะเรียกค่าไถ่แพง ๆ

สนามรบย่อม ๆ ระหว่างเพื่อนวัยเด็กพ่วงด้วยตำแหน่งอดีตว่าที่คู่หมั้นเมื่อครู่กลับสู่ความสงบอีกครั้ง ทว่าที่ต่างออกไปคืออีกมุมหนึ่งกลับมีสายตาปริศนาบังเอิญเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่เข้า

แม้จะได้ยินบทสนทนาระหว่างทั้งคู่ไม่ชัดนัก ทว่าฉากจุมพิตที่เร่าร้อน กระทั่งแปรเปลี่ยนเป็นลึกซึ้งในภายหลัง ก็ทำให้ผู้เห็นเหตุการณ์อนุมานเอาได้ว่าทั้งสองคงไม่ใช่แค่เพื่อนบ้านธรรมดา

มุมปากหยักของบุคคลปริศนากระตุกยิ้มร้าย ขณะกดโทรศัพท์หาใครบางคนแล้วกรอกเสียงลงไป

“นายครับ…”

.

.

.

เจ้าของหัวใจรัตติกาล

.

ฝากติดตามนามปากกา Thrymr ด้วยนะคะ