บทที่ 9 ลดทอนความขมด้วย…จูบ

รอยยิ้มร้ายที่ประดับอยู่บนริมฝีปากหยักได้รูปทำคนป่วยนิ่งงันไปชั่วขณะ บรูคลินรู้จักความดึงดันและนิสัยชอบเอาชนะของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี

คนอย่างมาร์คัสหวังอยากได้อะไรมีหรือที่จะไม่ทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้สมปรารถนา หากแต่มีเรื่องเดียวที่ไอ้มังกรชั่วโรคจิตตรงหน้าทำไม่ได้

นั่นคือการได้ครองหัวใจคุณหนูตระกูลในปกครองลูเธอร์คนนั้น

คิดมาถึงตรงนี้แทนที่หญิงสาวจะสะใจในคราวอกช้ำกลั่นหนองของอีกฝ่าย กลับรู้สึกหนักอึ้งในใจอย่างแปลกประหลาด ไม่ใช่เพราะความสงสารหรือเห็นใจ ทว่าการผิดหวังครั้งนั้นทำให้มังกรตัวที่สองของตระกูลหวังมันบ้าประสาทกลับยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า

และคนที่ซวยต้องรองรับความประสาทของไอ้ตัวมีเกล็ดมันก็ไม่พ้นเธอ

เธอที่แม้สังขารไม่เต็มร้อยคนตรงหน้าก็ยังไม่ละเว้น ตามมารังควานถึงถิ่น

“ออกไปจากเขตรั้วบ้านฉันมาร์คัส แล้วไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก มันน่ารำคาญ”

“รำคาญหรือหวั่นไหว?” น้ำเสียงของคุณชายรองตระกูลหวังขรึมลงหนึ่งระดับ มุมปากมังกรชั่วยกยิ้มอย่างเปิดเผย เมื่อหาโอกาสไล่ต้อนยัยเด็กอวดดีได้อีกครั้ง นัยน์ตาสีรัตติกาลจงใจจ้องลึกลงไปค้นหาเศษเสี้ยวความรู้สึกที่อีกฝ่ายเก็บซ่อนไว้ภายใต้แววตาเย็นชาที่ใช้มองกัน

“ว่าไง ถ้าเราจะคุยกันประเด็นนี้ก็ได้อยู่แล้วบรูคลิน” 

ด้วยแรงกดข่มและระยะห่างที่ลดลง สมองที่หนักอึ้งอยู่แล้วของคนป่วยเสมือนถูกแผ่นคอนกรีตหนัก ๆ กดทับถมลงมาหลายชั้น ความร้อนในกายที่ลดระดับลงไปบ้างแล้วคล้ายจะไต่ระดับสูงขึ้นอีกครั้ง

ดังนั้น…

“ฉันอยากพักผ่อน” น้ำเสียงเย็นชาที่เจือไปด้วยความเหนื่อยอ่อนดึงความสนใจของฝ่ายที่กำลังไล่ต้อนเธอให้กลับมาสนใจประเด็นหลักทันที

ก็ได้…

ก็เดี๋ยวยัยเด็กอวดดีข้างบ้านจะไข้ขึ้นสูงช็อกตายซะก่อน

นึกมาถึงตรงนี้นิสัยบางอย่างของอดีตว่าที่คู่หมั้นที่เขายังจำได้ดีก็แล่นปราดเข้ามาในจิตใต้สำนึก

“กินยาหรือยัง?” ประกายวูบไหวไม่มั่นคงในนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มบ่งชัดว่าเขาจะไม่มีวันได้คำตอบที่แท้จริงจากยัยเด็กปากแข็งตรงหน้า มาเฟียหนุ่มจึงจงใจย่นระยะห่างที่มีอีกครั้ง

ดวงหน้าหวานซับสีระเรื่อเพราะพิษไข้จึงเบนไปอีกทางหลบสายตาคมดุจนักล่าที่จ้องกดดันมา ทว่าฝ่ามือแกร่งก็ตามไปเชยปลายคางอุ่นร้อนให้หันมาสบตากันดังเดิม

“ตอบ” คนตัวสูงเอ่ยถามย้ำ แม้เขาจะมีคำตอบในใจแล้วก็ตาม

“กิน…”

“…” เรียวคิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีรัตติกาลเลิกขึ้นขณะรอฟังสิ่งที่เด็กดื้อจะพูดต่อ

“…ไม่ได้” กระแสเสียงแหบหวานดังผะแผ่ว ปราศจากความมั่นคง

หึ ผิดจากที่เขาคิดไว้ที่ไหน

ยัยคุณหนูฮาเซงาวะหัวรุนแรงฉิบหาย แต่กับยาเม็ดเล็ก ๆ ยัยนี่กลับแพ้ราบคาบมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

ไม่เปลี่ยนไปเลยสินะ…

สายตาคมกริบของมังกรตระกูลหวังทอดมองยัยเด็กดื้อที่พยายามหลบสายตาเขาอีกครั้ง ริมฝีปากนุ่มเม้มเข้าหากันแน่นอย่างขัดใจ ราวกับเด็กน้อยที่ถูกจับได้ว่าแอบเอายาไปทิ้งเมื่อครั้งยังไม่เดียงสา

ดวงหน้าหวานยังคงซับสีระเรื่อจากพิษไข้ นัยน์ตาสวยสั่นไหว ขณะที่ร่างบอบบางขยับถอยเล็กน้อยหวังผละหนีจากแรงกดดันที่กำจายออกมาจากคนตระกูลมากอำนาจ

ขณะที่มาเฟียหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะย่นระยะห่างระหว่างกันลงอีกครั้ง ฝ่ามือแกร่งที่ยังคงเชยปลายคางมนของอีกฝ่ายเพิ่มแรงกดเล็กน้อย บังคับให้หันมาสบสายตากันดังเดิม

“ฉันเคยบอกว่าไง” นัยน์ตาสีรัตติกาลหลุบมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อแม้ยังมีพิษไข้ไหลเวียนในร่างกาย

“ไม่ได้ใส่ใจจำ…”

เมื่อไหร่ปากเล็ก ๆ นี่จะเลิกเถียง

เลิกต่อปากต่อคำสักที

“กรุณาถอยออกไปก่อนที่ฉันจะเรียก…”

“คุณป๊ากับโอะก้าซังของเธอไม่อยู่ซะด้วยสิ จะเรียกใครดีล่ะยัยคุณหนู”

ได้ยินดังนั้นบรูคลินจึงไม่แปลกใจที่จู่ ๆ มาเฟียใหญ่ข้างบ้านมันบุกเข้ามาถึงห้องนอนเธอได้ คนตระกูลเธอเข้มงวดกวดขันตามคำสั่งของพ่อเธอก็จริง ทว่าเมื่อคุณชายรองของตระกูลที่เคยเกือบจะได้เกี่ยวดองกันประสงค์จะเข้ามา มีหรือที่คนตระกูลเธอจะกล้าเสียมารยาท ทั้งหัวหน้าพ่อบ้าน บอดี้การ์ด กระทั่งคนสวนต่างก็ต้องยินดีเชื้อเชิญให้เข้ามาอย่างเต็มใจ

แม้แขกไม่ได้รับเชิญตรงหน้าจะทำตัวไร้มารยาทเสียมากก็เถอะ

ความเงียบโรยตัวปกคลุมทั่วทั้งห้องกว้างอีกครั้ง นัยน์ตาสีรัตติกาลจับจ้องร่างบอบบางที่นั่งอยู่ตรงหน้า ราวกับราชสีห์ที่กำลังไล่ต้อนลูกกวางดื้อรั้นให้จนมุม

พริบตาหนึ่งเสมือนมีประกายอบอุ่นสายหนึ่งวาบผ่าน ทว่าไม่ถึงวินาทีก็เลือนรางอันตรธานไปราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่จริง

“ยาเวร ๆ พวกนั้นมันไม่ได้เก่งกว่าเธอ แค่กระเดือกมันลงคอไปบรูคลิน…” สุ้มเสียงจริงจังที่เปรยบอกไม่ต่างจากการวางอำนาจบังคับเธออย่างที่ชอบทำ

“…เรื่องง่าย ๆ แค่นี้คนอวดดีอย่างเธอน่าจะทำได้”

ก็แล้วแค่พูดบอกกันด้วยท่าทีที่ไม่ออกคำสั่งเหมือนเมื่อตอน…

อ่า ช่างเถอะ…

“ฉันไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาที่วิ่งตามก้นนายเหมือนเมื่อก่อน ไม่ต้องมาสั่งสอน” มุมปากมังกรชั่วยกยิ้มในวินาทีนั้น

แม่งเหอะ!

ก็คือจะดื้อให้ถึงที่สุดว่างั้น

พริบตานั้นความคิดและรูปประโยคร้ายกาจก็ผุดพรายขึ้นมาจากกมลสันดานของคนชอบเอาชนะ

ก่อนจะ…

“หึ ทีกลืน ‘น้ำ’ ฉัน…”

“มาร์คัส…” เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าหวังดึงประสาทที่พลิกกลับไปมาของเขาให้กลับมาอยู่กับร่องกับรอย

ก็ไหนแยกย้าย…

ก็ไหนเธอกลืนทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว…

มันควรจบที่วันนั้น

แต่ทำไมไอ้คนตรงหน้ามันถึงยังได้เอาแต่หยิบยกเหตุการณ์คืนนั้นมาข่มเธออยู่ร่ำไป

นิสัยไม่ดี…

ขมับสองข้างที่บีบแน่นขึ้นจนร้าวระบมไปทั้งกะโหลกศีรษะทำให้คนป่วยต้องรีบหาทางสงบศึกไร้สาระครั้งนี้

ก็ได้…

วันนี้มันจะสมใจไอ้มังกรชั่วตระกูลหวัง

เขาจะได้มันไป

ไอ้ความพ่ายแพ้ของเธอที่เขาโคตรจะโปรดปรานนั่น

“ถ้าฉันกิน…”

เสียงหวานเปล่งออกมาอย่างยากลำบาก บรูคลินหลุบตามองต่ำหวังหลีกหนีสายตาคมดุของผู้ชนะแล้วเปรยต่อ

“…นายจะยอมกลับไปดี ๆ ไหม”

สิ้นคำถามนั้น ความเงียบก็โรยตัวเข้าปกคลุมราวกับอากาศรอบตัวหยุดเคลื่อนไหวไปชั่วขณะ มาร์คัสหวังกดสายตามองคนตรงหน้าที่รวบรวมความกล้าไว้ในน้ำเสียงหยั่งเชิงนั่น ยัยเด็กดื้อพยายามหา ‘เงื่อนไข’ มาต่อรองกับเขา

หึ สมกับที่มีเลือดฮาเซงาวะในร่าง ‘ไม่น่ามอง’ นั่น

“ก็ถ้าเธอกิน...” มาเฟียหนุ่มทวนคำเสียงเรียบ

ร่างบอบบางที่ยังถูกกักขังด้วยเงาที่ทอดลงมาของร่างสูงใหญ่ช้อนสายตาขึ้นมองอย่างคาดหวัง

“ฉันอาจจะกลับ...”

“...”

“แต่…” คนร้ายกาจเว้นจังหวะ คลี่ยิ้มมุมปากก่อนจะกดเสียงต่ำลงกระซิบ

“…อยู่ที่เธอทำตัวดีหรือเปล่า”

บรูคลินเม้มริมฝีปากแน่นเข้า เธอไม่ชอบเล่นเกมจิตวิทยากับไอ้คนตรงหน้าเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าเป็นเธอนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ

ห้วงรัตติกาลคู่คมที่จับจ้องมาราวกับต้องการสำรวจให้ลึกถึงก้นบึ้งจิตใจ และมันทำให้ฝ่ายด้อยอำนาจกว่าขยับตัวไม่ได้เมื่อตกอยู่ใต้แรงกดดันของฝ่ายเหนือกว่า

เรียวมือเล็กกำตุ๊กตาบนตักไว้แน่นราวกับต้องการที่ยึดเหนี่ยว ยิ่งคนตรงหน้าไม่พูดอะไร ก็ยิ่งรู้สึกว่าคำพูดเพียงไม่กี่ประโยค กอปรกับสายตาคู่คมของเขากำลังไล่ต้อนให้เธอจนมุมมากขึ้นเรื่อย ๆ

บัดซบ…

คิดว่าการหลบเลี่ยงเขาจะทำให้หลุดจากวงโคจรกันไป

ทว่าสุดท้าย...

จู่ ๆ ก็อยากย้อนเวลากลับไปวันนั้น วันที่ไปล้างรองเท้าบู้ทริมลำธาร เธอจะเมินเขา จะไม่หย่อนเท้าเข้าไปใกล้วังวนสีรัตติกาลแสนอันตรายนั่นเด็ดขาด

ไม่รู้เมื่อไหร่ที่ยาลดไข้กับน้ำสะอาดถูกคนตัวโตกว่ายื่นมาตรงหน้า บรูคลินรู้ดีว่าต่อให้เธอเถียงไปมากกว่านี้ ก็คงไม่มีทางเปลี่ยนอะไรได้อยู่ดี เพราะคนคนนี้ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมีทางเลือกอื่น ยกเว้นสิ่งที่เขาต้องการ

สุดท้ายเรียวมือเล็กจึงยื่นไปรับแก้วน้ำและเม็ดยาจากเขาด้วยท่าทีจำยอม ก่อนจะหายใจเข้าลึกแล้วกล้ำกลืนมันลงคอไปทั้งที่สีหน้าบูดบึ้งอย่างปิดไม่มิด รสขมของยาที่ติดปลายลิ้นทำให้เรียวคิ้วสวยขมวดแน่น คนป่วยนิ่วหน้าอย่างอดไม่ได้

“ขอช็อกโกแลตหน่อย” เพราะทุกครั้งที่ต้องฝืนกินยาจะต้องมีอะไรหวาน ๆ กินตามหลังเพื่อลดทอนความขมที่ยังคั่งค้าง บรูคลินจึงเผลอออกคำสั่งกับคนตัวโตกว่าที่ยืนกอดอกดูเธอกลืนยาขม ๆ ลงคอ พลันเรียวนิ้วสวยก็ชี้ไปยังลิ้นชักที่ตั้งอยู่มุมห้อง

เสมือนคำพูดเมื่อครู่เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา มาร์คัสหวังเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยขณะทอดสายตามองเธออย่างพินิจ

“งั้นก็หลบไป” เมื่อเห็นว่าไอ้คนแล้งน้ำใจไม่มีทีท่าว่าจะช่วย ร่างบอบบางจึงเตรียมจะหยัดกายลุกขึ้น ทว่ากลับถูกฝ่ามือแกร่งของเขากดลงให้นั่งที่เดิม

“วุ่นวายน่าบรูคลิน” เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์นักก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ ฝ่ามือแกร่งเอื้อมมาตรึงต้นแขนคนป่วยให้หันมาสบตากันพร้อมกับค่อย ๆ โน้มเครื่องหน้าคมคายลงมา

บรูคลินชะงักค้าง รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นฉับพลัน

“จะกินไอ้ของรสชาติห่วยแตกนั่นไปทำไม”

แน่นอนว่ามันไม่ใช่เพราะพิษไข้…

“ไม่ห่วยแตกสักหน่อย”

“ให้ตอบ ไม่ได้ให้เถียง”

และก่อนที่เธอจะทันได้ขยับหนี...

“ก็มันขมนี่ อื้อออ~”