บทที่ 8 ไม่น่าซด

จบประโยคนั้นร่างสูงสง่าก็ผละถอยออกไป บรูคลินหยัดกายลุกขึ้นถลึงตาจ้องอีกฝ่ายที่ยังคงไว้ซึ่งท่าทีเผด็จการไม่เปลี่ยน

“เมื่อกี้เห็นอะไรลืมไปให้หมด” ประโยคขอร้องที่ค่อนไปทางออกคำสั่งดังขึ้นไล่หลังคนตัวสูงที่ถือวิสาสะบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว ช่วงขายาวชะงักทันที มาร์คัสหวังหันกลับมามองเจ้าของห้อง ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะผุดขึ้นที่มุมปากได้รูป

“อย่าตีค่าตัวเองสูงขนาดนั้น...” ฝ่ายบุกรุกเหยียดยิ้มเย้ยหยัน

“…ของเธอไม่ได้ต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่ฉันเคยเห็นมา ก็แค่นมใหญ่ดี ส่วนที่อื่น…” ท้ายประโยคถูกเว้นไว้ก่อนที่คนความคิดสกปรกจะจงใจกดสายตาคู่คมลงต่ำเพื่อเน้นย้ำว่า ‘ที่อื่น’ ที่ว่านั้นคือส่วนไหนบนร่างกายเธอแล้วเปรย

“…ไม่ได้น่าซดเลยสักนิดบรูคลิน” สิ้นประโยคนั้นเขาก็เดินออกไปจากโซนห้องนอน ทิ้งให้บรูคลินนั่งตัวแข็งค้าง พยายามสงบจิตใจที่ฟุ้งซ่านกระจัดกระจายไปไกลของตัวเอง

ราวยี่สิบนาทีต่อมา

การเผชิญหน้าระหว่างอดีตว่าที่คู่หมั้นเกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อร่างบอบบางที่อยู่ในชุดวอร์มขายาวกับเสื้อยืดตัวโคร่งเดินมาหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม

บรรยากาศภายในห้องนอนใหญ่แปลกไปจากเดิม มันทั้งหนักอึ้งและอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดที่ยากจะสลัดพ้น ยิ่งนัยน์ตารัตติกาลคู่คมของแขกไม่ได้รับเชิญทอดมองมาโดยไร้วี่แววคลายอารมณ์ ก้อนน้ำลายเหนียวหนืดก็ยิ่งถูกกลืนลงลำคอแห้งผากได้อย่างยากลำบากมาขึ้นเท่านั้น

ความกระอักกระอ่วนที่พวยพุ่งอยู่ในจิตใจค่อย ๆ ทะลักออกมาซอนแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่

“ตระกูลหวังสั่งสอนกันมายังไง…” น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยตำหนิฝ่ายบุกรุกเมื่อความเงียบชวนอึดอัดโอบล้อมเธอและเขานานเกินไป จนภาพทรงจำคืนนั้นที่ควรถูกฝังกลบไปฉายวนซ้ำเข้ามาในสมองอีกครั้ง

บรูคลินไม่อยากนึกถึงมัน…

“…คนปกติเขาไม่ถือวิสาสะมานั่งเสียมารยาทในห้องคนอื่นแบบนี้” น้ำเสียงค่อนไปทางเย็นชาเอ่ยตำหนิผู้มาใหม่ทันที ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้เดือดดาลอย่างเช่นทุกครั้ง หากแต่เปรยตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ก็เพราะมันไม่ปกติไง” หายากที่คนอย่างมาร์คัสหวังจะไม่พ่นถ้อยคำเจ็บแสบกลับมา ไหนจะท่าทางสุขุมแปลกไปจากก่อนหน้านั่นอีก

หว่างคิ้วสีอ่อนปรากฏรอยย่นจาง ๆ สะท้อนอารมณ์สับสนที่ตีรวนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ บรูคลินขยับตัวเล็กน้อย สองแขนตวัดดึงตุ๊กตาตัวนุ่มที่วางอยู่ไม่ไกลนักมากอดแนบอก ราวกับหวังให้มันเป็นเกราะป้องกันตนเองจากพายุลูกใหญ่ที่อาจจะกำลังพัดกระหน่ำเข้ามาโดยไร้การเตือนล่วงหน้า

เพราะคำว่า ‘ไม่ปกติ’ ของอีกฝ่ายอาจหมายถึงเรื่องอุบัติเหตุตรงหว่างขาในคืนนั้น กอปรกับคนบ้า ป่าเถื่อนอย่างมาร์คัสหวังที่คาดเดาอารณ์ไม่ได้ อาจจะยิบยกตรรกะที่ไม่เป็นตรรกะ มาช่วงชิงศักดิ์ศรีและรอยยิ้มของเธอ เพื่อความสะใจฉาบฉวยของเขาอย่างที่ชอบทำ

ถึงขนาดยอมก้าวเท้าเข้ามาเหยียบที่นี่เป็นครั้งที่สอง ฉะนั้นสิ่งที่ต้องได้ติดมือกลับไปมันต้องเป็นอะไรที่คุ้มค่าที่สุด

และแน่นอนว่าเขาโคตรจะโปรดปรานความพ่ายแพ้ของเธอ…

ก่อนที่คนป่วยจะทันจมหายไปกับกระแสความคิดเชิงลบที่มีต่ออีกฝ่าย น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือปะปนไปด้วยความเย็นชาบางเบาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ใครมันบอกว่าไม่อยากเห็นหน้าฉันอีก?” คำถามที่ไม่ต่างจากใบมีดคมกริบแหวกผ่านม่านความคิดเมื่อครู่ บรูคลินที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าคนตรงหน้าต้องการอะไรจากเธอ ถูกอีกฝ่ายโยนข้อกล่าวหาใส่หน้าอีกครั้ง

“นอกจากเธอจะโคตรหัวรุนแรงแล้ว ยังวางแผนเรียกร้องความสนใจจากฉันได้ไม่เลวนี่” คนฟังขมวดคิ้วมุ่น มือเรียวกอดตุ๊กตาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“จะสื่ออะไร”

“เธอรู้ดีว่าคนอย่างฉันไม่มีทางยอมให้หมาแมวตัวไหนมันหยาม”

ความเงียบระหว่างกันก่อตัวขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่คุณชายรองตระกูลหวังจะหยัดกายขึ้นเต็มความสูงแล้วสืบเท้าเข้ามาใกล้ นัยน์ตารัตติกาลคมดุหลุบลงมองคนต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องบึ่งมาที่นี่ทั้งที่ไม่ได้อยากมาเลยสักนิด ก่อนกดน้ำเสียงเปี่ยมอำนาจให้ต่ำลง

“บอกฉันทีซิว่าไอ้ตัวที่กัดคอฉันมันชื่ออะไรบรูคลิน” คนตัวเล็กกว่าชะงักค้างไปเสี้ยววินาที ก่อนที่ความทรงจำบางอย่างจะพวยพุ่งเข้ามาในหัวราวกับพายุ

เธอไม่มีคำตอบให้เขา…

อีกทั้งเสมือนคำถามเมื่อครู่ไม่ได้ต้องการคำตอบ ร่างสูงสง่ายังคงหลุบมองเจ้าของบ้านด้วยสายตาที่ยากจะอ่าน ก่อนจะเปรยต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“ฉันต้องเป็นไอ้งั่งทิ้งงานเพื่อมาทวงถามความรับผิดชอบจากคนไร้ความรับผิดชอบอย่างเธอ แม่งโคตรจะเสียเวลา”

เดี๋ยวก่อน…

หมอนี่…

“มา...ทำไมนะ?” เสียงหวานของคนป่วยเจือแววระแวดระวัง นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนความไม่ไว้วางใจยามจ้องมองมังกรชั่วที่ยืนทอดเงาอยู่เบื้องหน้า

“มาให้เธอรับผิดชอบ” ถ้อยคำเมื่อครู่ถูกเปล่งออกมาผ่านน้ำเสียงเรียบนิ่ง หากแต่ก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของอีกฝ่ายราวกับเสียงสะท้อนในหุบเหวลึก

รับผิดชอบ…

“เรื่อง?” สิ้นถ้อยคำนั้นมาเฟียหนุ่มก็ก้มตัวลงเล็กน้อย ห้วงรัตติกาลมืดมิดในดวงตาคู่คมสงบนิ่งจนไม่อาจคาดเดาได้ว่ามีสิ่งใดซ่อนอยู่ภายใต้ผิวน้ำแข็งเย็นเยือกนั้น น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและเด็ดขาด ราวกับไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ

“แผลที่คอนี่จะรับผิดชอบยังไงบรูคลิน” เครื่องหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้ในระยะที่ทำให้ลมหายใจค้างอยู่ในโพรงอกอัตโนมัติ ฝ่ามือแกร่งสองข้างของเขาเคลื่อนมาค้ำยันกับพนักพิงโซฟา ขณะที่ร่างบอบบางค่อย ๆ เอนตัวหลบการรุกล้ำกะทันหัน กระทั่งแผ่นหลังบางแนบเข้ากับพนักบุหนังราคาแพง

ภาพในตอนนี้จึงเป็นเธอที่ถูกเขากักขังไว้ในอ้อมแขนแข็งแรงอีกครั้ง

“รอยฟันเธอที่คอฉันมันชัดขนาดนี้แล้ว แสดงความจริงใจของเธอออกมาเร็วเข้ายัยเพื่อนบ้าน”

“นายมัน...ประสาท” สิ้นคำผรุสวาทที่ไม่ได้ต่างไปจากที่เขาคาดการณ์ไว้ มุมปากหยักก็ยกยิ้มเบาบางในวินาทีนั้น ก่อนจะเปรยต่อด้วยน้ำเสียงเหยียดหยันกว่าครั้งไหน ๆ

“ภควัฒน์สิริ… ไม่สิ ฮาเซงาวะสั่งสอนกันมายังไง คุณหนูในตระกูลถึงได้ทั้งหยิ่งยโส อวดดี และไร้ความรับผิดชอบได้ขนาดนี้”

อ่า…สมกับเป็นไอ้มังกรชั่วโรคจิต

โยนบาป

ไล่ต้อน

ต่อไปก็คงเป็นกดดันจิตใจ

ให้ตาย…

คนคนนี้นี่มัน…