บทที่ 7 คนของมาร์คัส หวัง [2]

อ่า…

ป่านนี้ยัยนั่น…

“ที่ด่วนมีแค่นี้ใช่ไหม” นัยน์ตาคมสีรัตติกาลหลุบมองแฟ้มเอกสารตรงหน้าหลังจากหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว

“การ์ดงานแต่งใคร?” สุ้มเสียงเข้มเอ่ยถามเมื่อซองกระดาษคล้ายบัตรเชิญงานมงคลวางเด่นอยู่บนโต๊ะทำงานของตนด้วย

“บัตรสำหรับเข้าร่วมงานระดมทุนที่มูลนิธิลูเธอร์จะจัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้าครับ คุณชายใหญ่ไม่สะดวกไปเลยให้…”

ฟึบ!

ซองกระดาษเนื้อพรีเมี่ยมสมฐานะผู้ส่งมาเทียบเชิญถูกคนที่อารมณ์ร้อนซึ่งยังคั่งค้างอยู่ในโพรงอกโยนมันลงถังขยะอย่างไม่ไยดี

อ่า จริง ๆ เลย…

ไอ้เวรนั่นมันจงใจกวนประสาทกันหรือไง ลูเธอร์กับหวังสงบศึกกันแล้วก็จริง แต่หากเขาตอบรับคำเชิญไปงานนี้แทนมาลาไคท์หวัง ก็คงไม่แคล้วจะต้องเห็นภาพบาดตาบาดใจ

สงครามแม่งจะไม่เกิดบนเรือสำราญราคามหาศาลของมันหรือไง

ราฟาเอล มึงนี่แม่ง…

“ปฏิเสธไป”

“แต่คุณชายใหญ่…”

“เดี๋ยวกูเคลียร์กับเฮียเอง”

“ครับ” ผู้ติดตามคนสนิทเอ่ยตอบเพียงเท่านั้นก็เดินเลี่ยงออกไปทำงานที่ได้รับมอบหมายก่อนหน้า มาเฟียหนุ่มหยิบเอกสารขึ้นมากวาดสายตาอ่าน พลางพยายามสลัดความคิดเกี่ยวกับใครบางคนออกไป

ทว่า…

ทำเถอะ จนกว่านายจะรู้สึกดีขึ้น

งั้นก็จูบมันเด็กดี ดูดให้แตกแล้วกลืนลงไปพร้อมมนุษยธรรมที่มันพาเราข้ามเส้นมาจนถึงจุดนี้

ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก แยกกันตรงนี้เถอะ

ปึก!

ที่สุดแล้วแฟ้มเอกสารก็ถูกโยนลงที่เดิมก่อนที่ฝ่ามือแกร่งข้างหนึ่งจะยกขึ้นมาเสยกลุ่มผมสีดำธรรมชาติหวังระบายมวลอารมณ์ไม่พึงประสงค์ที่ก่อตัวขึ้นในใจ

บัดซบ…

ลมหายใจอุ่น ๆ ของอีกฝ่ายยังวนเวียนอยู่แถวลำคอและลาดไหล่ เรียวนิ้วแกร่งไล้ไปตามรอยที่ถูกฟันคมขบกัดขณะที่มืออีกข้างหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาแล้วกดเข้าแอปพลิเคชันสำหรับส่งข้อความ

Marcus : ได้คุยกับบรูคลินบ้างไหม

Ella : คุยทุกวัน ทำไมเหรอ

Marcus : เปล่า ก็ไม่เห็นโผล่มากวนประสาทหลายวัน

Ella : คิดถึงพูดงี้ค่า

Marcus : เลอะเทอะ

Ella : เขาดุเฉย 55555

Marcus : รู้ไหม ที่เราร่วมมือกับไอ้พนินห์ปั่นเฮียมันทำให้ยัยนั่นลำบากแค่ไหน

Ella : เดี๋ยวนะ เฮียไปทำอะไรพี่บรูคลิน

Mascus : อย่าเล่นอะไรแผลง ๆ แบบนั้นอีก

Ella : ถึงว่าล่ะ พี่บรูคลินบอกว่าไม่ค่อยสบาย

Ella : เฮียทำใช่ไหม

Ella : เฮีย น้องถาม

Ella : มาร์คัส

สมาร์ตโฟนเครื่องหรูในกระเป๋ากางเกงสั่นเบา ๆ เมื่อสามข้อความสุดท้ายจากเอลล่าหวังถูกส่งเข้ามา ถ้าให้เขาเดาน้องสาวสุดที่รักของเขาคงหน้าหงิกงอที่เขาเมินข้อความซึ่งปกติเขาจะไม่ทำเด็ดขาด

ช่วงขายาวก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวรถคันหรูที่จอดรออยู่ก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าจุดหมายปลายทางที่จะไปเป็นที่นั่นได้อย่างไร ทั้งที่ตอนนี้งานเขาโคตรยุ่ง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเขาถึงกล้าเมินข้อความน้องสาวที่เป็นดั่งสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิต

รู้แค่ว่ามีสถานที่หนึ่งที่ต้องรีบไป

อ่า…

คันเร่งถูกเหยียบก่อนที่รถหรูจะทะยานออกจากกาสิโนสาขาใหญ่ของตระกูลหวังอย่างรวดเร็ว

ก็แค่…

กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นเข้าเมื่อความสับสนไร้ที่มาพวยพุ่งขึ้นมากวนใจไม่หยุด

แม่ง…

ก็แค่ต้องไปหาคนรับผิดชอบรอยแผลเวร ๆ นี่เท่านั้น

ก็แค่…ต้องเป็นที่นั่น

…ฟาร์มภัควัฒน์สิริ

ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา

เสียงน้ำกระเพื่อมเบา ๆ ในอ่างอาบน้ำ บรูคลินเอนตัวพิงขอบอ่าง หลับตาพริ้มอย่างผ่อนคลาย ปล่อยให้น้ำอุ่นโอบกอดร่างกายให้คลายจากความเมื่อยล้า

ทว่า…

งั้นก็จูบมันเด็กดี ดูดให้แตกแล้วกลืนลงไปพร้อมมนุษยธรรมที่มันพาเราข้ามเส้นมาจนถึงจุดนี้

ภาพที่ตัดสินใจโง่ ๆ เดินย้อนกลับไปช่วยปลดปล่อยใครบางคนจากพันธนาการของความทรมานฉายวนซ้ำเข้ามาในหัวอีกครั้ง ความรู้สึกโง่บรมผุดพวยขึ้นในใจเป็นทวีคูณ

เรียวมือเล็กยกขึ้นมาถูริมฝีปากตัวเองแรง ๆ จนรู้สึกเจ็บ

เธอรังเกียจ…

รังเกียจตัวเองที่ปล่อยให้ความอ่อนแอควบคุมทุกการกระทำ

ไม่มีเหตุผลอะไรที่คนอย่างมาร์คัสหวังจะมองเธอในแง่ดีและรู้สึกขอบคุณ

คนคนนั้นมีแต่จะมองว่าเธอมันง่าย อ่อนแอและเปราะบางยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

ทำบ้าอะไรวะบรูคลิน…

เรียวมือขาวยกขึ้นลูบดวงหน้าสีซีดของตัวเองอย่างคนหมดอาลัยตายอยากก่อนจะค่อย ๆ ทรุดตัวลงต่ำกระทั่งทั้งศีรษะจมหายลงไปใต้ผิวน้ำ

ความสงบเงียบใต้ผืนน้ำพอจะช่วยลดทอนจิตใจที่กำลังฟุ้งซ่านเมื่อครู่ได้บ้าง

ทว่าหลังจากที่ทำสมาธิใต้น้ำได้ไม่นาน…

หมับ!!

“อ๊ะ!”

“ทำบ้าอะไรของเธอวะ!”

เสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นสะท้อนก้องไปทั่วห้องน้ำที่ยังอบอวลด้วยไอร้อน

วินาทีนั้นร่างกายที่ยังไม่สร่างไข้ดี กอปรกับที่ร่างกายเสียหลักวูบจากการถูกดึงขึ้นจากอ่างน้ำกะทันหัน ทำให้สมองที่พร่าเบลออยู่แล้วประมวลผลไม่ทัน

เธอไม่ตอบคำถามเขา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าไปทั้งตัว มีเพียงความคิดเดียวที่แล่นวาบขึ้นมาในสมองตอนนี้ คือทำไมผู้ชายที่บุกรุกสมองเธอมาหลายวันถึงได้มายืนกดดันลมหายใจเธออยู่ที่นี่ได้

ฝ่ายผู้มาใหม่เองก็เหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ควรอยู่ นัยน์ตาสีรัตติกาลหลุบลงต่ำโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้า...

เวรเอ๊ย!

ครั้นละสายตาไปจากเรือนร่างเย้ายวนเปลือยเปล่าตรงหน้า สายตาคมก็สังเกตเห็นเสื้อคลุมอาบน้ำที่วางอยู่ไม่ไกลพอดี

หมับ!

โดยไม่ทันตั้งตัว ร่างบอบบางก็ถูกห่อด้วยชุดคลุมอาบน้ำที่วางอยู่ไม่ไกล แขนแข็งแรงตวัดรวบเอวของอีกฝ่ายไว้แน่น ก่อนร่างกายที่ยังอุ่นร้อนเพราะพิษไข้ต่ำ ๆ จะลอยขึ้นจากพื้นราวกับสิ่งของไร้น้ำหนัก

“นาย…” คนที่เพิ่งประกอบสติกลับเข้าที่ได้เอ่ยถาม ทว่ามีหรือที่คนที่อยู่ภายใต้โทสะจะยอมฟังอะไรที่มันจะยิ่งสุมไฟบนหัวเขา

“หุบปากเล็ก ๆ ของเธอไป”

“ปล่อยก่อน”

“ฉันปล่อยแน่ แล้วจะสวดเธอให้ยับด้วย” ช่วงขายาวก้าวพ้นประตูห้องน้ำแบบสไลด์ก่อนตรงไปที่เตียงขนาดคิงไซซ์กลางห้อง

“อะไรขอ…อ๊ะ!”

ร่างบอบบางเสียหลักวูบเมื่อถูกคนตัวโตกว่าโยนลงบนเตียงกว้างกะทันหัน ครั้นกำลังจะเอ่ยปากด่าฝ่ายบุกรุกตามสัญชาตญาณ กลิ่นอายป่าฝนลุ่มลึกก็แผ่กำจายเข้ามาปกคลุมร่างกายโดยไม่ทันตั้งตัว

มาร์คัสหวังกำลังปั่นประสาทด้วยการแกล้งโน้มตัวคร่อมบนร่างเธอ

นัยน์ตาสีรัตติกาลคมดุจ้องกดดันมาจนทุกถ้อยคำผรุสวาทถูกกลืนลงลำคอแห้งผากไปพร้อมก้อนน้ำลายเหนียวหนืด อีกฝ่ายจงใจโน้มเครื่องหน้าคมคายเข้ามาในระยะที่ทำให้การหายใจเข้าออกทำได้ยากขึ้นทุกขณะ ก่อนเปรยถ้อยคำที่ทำเอาไฟโทสะกองเล็ก ๆ ไหลไปรวมกันที่ศีรษะของคนป่วยได้อย่างง่ายดาย

“หรือจะให้ฉีดยาให้สักสองสามเข็มดีล่ะ จะได้หายสำออย”

“โรคจิต ฉีดยากันพิษสุนัขบ้าให้ตัวเองก่อนเถอะ”

“ใครกันแน่ที่กัดฉันเหมือนหมาบ้า”

“เลิกแกล้งสักที ถอยออกไป”

“เมื่อกี้ทำอะไร” จู่ ๆ สายตาคู่คมเย็นเยือกก็เสมือนมีประกายอบอุ่นสายหนึ่งวาบผ่าน ทว่าเพียงพริบตาก็อันตรธานไปราวกับมันไม่มีอยู่จริง

“อะ..ไร” คำพูดของคนป่วยตะกุกตะกักเมื่ออยู่ภายใต้สายตาคู่คมที่เอาแต่จ้องกดดันลมหายใจกัน กอปรกับท่าทางล่อแหลมที่ชวนหวาดหวั่นหัวใจนั่นอีก

ฝ่ายมากกำลังกว่าขมวดเรียวคิ้วรอคำตอบ ขณะที่ดวงหน้าสวยซีดเซียวเบนหลบสายตาคมของเขา เพราะเธอไม่เข้าใจว่าเขาต้องการคำตอบแบบไหน จึงพยายามนึกหาคำตอบที่สามารถจบบทสนทนาได้โดยที่อีกฝ่ายไม่สามารถหยิบยกเอามากลั่นแกล้งเธอได้อีก

ทว่าขณะกำลังใช้ความคิดจู่ ๆ เขาก็…

“ตัวอุ่น ๆ”

ประสาทที่ล่องลอยในภวังค์ตื่นเกร็งในวินาทีนั้น ไออุ่นจากฝ่ามือแกร่งที่วางทาบลงมาแทรกผ่านผิวเนื้อบางบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาเข้ามาหลอมสติสัมปชัญญะของเธอช้า ๆ

อ่า…

“รีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วออกมาคุยกัน”