บทที่ 67

วรรณนรีฉีกทึ้งเสื้อลุคคา ปลายนิ้วสั่นระริกลากไล้ลายกล้ามเนื้อแน่นด้วยแรงปรารถนาร้อนระอุ

ร่างสูงชะงักเพียงเสี้ยววินาที ลมหายใจของเขาหนักอึ้งทันที

“หึ” เสียงหัวเราะต่ำในลำคอ ก่อนจะจับข้อมือเธอแน่น รั้งเข้าหาอกตัวเอง ระยะห่างหายไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ดวงตาคมเข้มขึ้นอย่างอันตราย ปากชุ่มฉ่ำขยับเอ่ย

“ดื่มมาเหรอ”

“อืม แต่ไม่ได้เมา”

“งั้นเหรอ”

ลุคคาหัวเราะในลำคออีกรอบ ปล่อยให้มือเล็กไล้วนกล้ามท้องตามใจชอบ โดยไม่คิดจะห้ามหรือทักท้วง

ตรงข้ามเขากลับตื่นเต้นที่เธอร้อนแรงได้ขนาดนี้

“อึก... อ่า”

“อืม ตรงนี้คุณแข็งแล้วนะ”

วรรณนรีล้วงมือเข้าไปใต้กางเกงวอร์ม ทักทายเจ้าลุคคาน้อยด้วยการบีบทีหนึ่ง ร่างหนาเกร็งกระตุก เสียงคำรามแผ่วไหวหลุดผ่านลำคอโดยไม่ตั้งใจ

“ความผิดใคร” นิ้วเรียวยาววาดผ่านแก้มบาง เกลี่ยปรอยผมที่ตกลงมาทัดหู ก่อนเลื่อนฝ่ามืออุ่นไปตามลำคอระหง ลาดไหล่ จนถึงเอวบาง บดคลึงปลุกเร้าอารมณ์

“ฉันขอโทษ ฉันจะชดเชยให้เดี๋ยวนี้เลย”

วรรณนรีคลี่ยิ้มหวาน แววตาหยาดเยิ้มแบบคนที่กำลังคลั่งรัก

เขาเพิ่งเคยเห็นเธอในสภาพไร้การป้องกันครั้งแรก แม้ส่วนหนึ่งจะเป็นเพราะฤทธ