บทที่ 9

 

                  วรรณนรีมองตาม ก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อเห็นความเป็นชายของลุคคาตั้งลำแข็งชันตรงหน้า

                  ใบหูขาวเนียนแดงเถือก ร้อนฉ่าราวกับมีควันไฟระอุพ่นออกมา ทั้งที่ความจริงอากาศภายในห้องออกจะเย็นเฉียบเสียด้วยซ้ำ

                  “ลุค อ๊า~ อือ...”

                  “ทำไม”

                  ลุคคาจ่อส่วนปลายบวมเบ่งกับร่องเนื้อนุ่ม แม้ไฟอารมณ์กำลังลุกท่วมใจจนเหงื่อผุดพรายขึ้นเต็มแผ่นหลัง แต่ไม่ได้รีบร้อนเอาเข้าไป เพียงซุกไซ้ เสียดสีกับหญิงสาวเบาๆ

                  “ระร้อน”

                  วรรณนรีหวิวไหวในอก หน้าท้องยุบพองตามแรงหายใจหอบลึก เหลือบมองแก่นกายที่กำลังถูไถกับร่องสวาทของตัวเอง ใบหน้าร้อนวูบวาบ ไม่อยากเชื่อว่าภาพแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเธอจริงๆ

                  หัวใจวรรณนรีเต้นกระหน่ำ ลุ้นระทึกในทุกลมหายใจเข้าออก

                  จนโคนขาด้านในชื้นแฉะเต็มที่ จู่ๆ ลุคคาก็ก้มลงไปค้นเอาบางอย่างออกมาจากกองเสื้อผ้า ไม่นานเขาก็กลับมายืนประจันหน้าเธอเหมือนเดิม อย่าว่าแต่ขาดช่วงเลย วรรณนรียังไม่หายเหม่อด้วยซ้ำ รู้ตัวอีกทีก็เห็นเขาฉีกซองอะไรสักอย่าง แล้วความรู้สึกแข็งขึงก็ช่อชิดหว่างขางาม

                  “อึก!”

                  วรรณนรีรับรู้ถึงความดุดันที่กำลังแทรกกายเข้ามา

                  เธอครางหนักๆ ในลำคอ มือผวาคว้าไหล่แกร่งเอาไว้แน่น ลมหายใจติดขัด

                  ทั่วทั้งร่างเกร็งขมวด เจ็บร้าวจนน้ำตาเอ่อคลอ “ลุ... อ๊า อื้อ”

                  “หายใจช้าๆ ไม่ต้องเกร็ง” ลุคคาเอาเข้าไปได้หน่อยนึงก็หยุด กระซิบเสียงหวานปลอบโยนข้างในใบหูอ่อน พลางขบกัดเบาๆ อย่างมันเขี้ยว

                  วรรณนรีครางเสียงหวานแผ่ว ริมฝีปากสั่นระริก ร่างกายช่วงล่วงปวดหนึบราวกับถูกขึงตึงเอาไว้กับที่แม้แต่จะหุบขาก็ทำไม่ได้ ที่กระดิกได้เห็นจะมีแต่ปลายเท้าและนิ้วที่กำลังจิกงอผิดรูป

                  ลุคคาลากปลายลิ้นตามขอบหูบาง เล็มเลียตามซอกหลืบเสียงแจ๊ะๆ ดังกระทบเยื่อแก้วหูวรรณนรี จนเธอเอียงหลบด้วยความรู้สึกเสียวปนจั๊กจี้ แต่ลุคคากลับไม่ปล่อยให้เสียจังหวะ เขาตามประกบทว่าเปลี่ยนเป้าหมายจากติ่งหูเป็นซอกคออ่อนแทน ฝ่ามือหนาใหญ่โอบหลังล่างของวรรณนรีดันเข้ามาแนบชิด และเสือกส่งลำกายแข็งขึงส่วนที่เหลือเข้าไปในคราวเดียว

                  “กรี๊ด! อึก ยะอ๊า... ลุค เจ็บ... อา~”

            วรรณนรีเผลอร้องออกมาสุดเสียงก่อนจะนึกได้รีบเอามือปิดปากตัวเองทันควัน กลัวว่าจะมีใครผ่านมาได้ยิน ทว่าลุคคากลับจับมือเธอมาพาดที่คอแทนพร้อมเสียงแหบพร่าที่ทั้งเร้าอารมณ์และให้ความรู้สึกปลอดภัยในคราวเดียวกัน

                  “กอดผมไว้”

                  “อือ”

                  “ไม่ต้องกลั้น ร้องออกมา”

                  “ตะแต่... ถ้ามีคนได้ยิน”

                  “ไม่มีใครมา ถ้าไม่เรียก”

                  เสียงหนักแน่นของลุคคาช่วยเพิ่มความมั่นใจให้กับวรรณนรี เธอโอบแขนรอบลำคอเขาเอาไว้แน่น ขณะที่ด้านล่างปวดหนึบจนแทบทนไม่ไหว เจ็บเหมือนโดนแยกร่างออกเป็นสองซีก แต่ท่ามกลางความทรมานนี้กลับมีอารมณ์ตื่นเต้นเร้าใจปนอยู่ด้วย

ยิ่งคนตรงหน้าคือลุคคา วรรณนรีก็ยิ่งยินดีเจ็บ เพราะเธอแอบชอบเขาอยู่ ถึงเขาจะเป็นเจ้านายจอมโหด ชอบเข้มงวด แต่เธอรู้ว่าเขาทำเพราะหวังดีกับเธอ ประกอบกับใบหน้าที่หล่อเหลาปานเทพสร้างนี้ แม้จะดุแค่ไหน เธอก็โกรธเขาไม่ลงจริงๆ

และสิ่งที่เกิดขึ้น ณ ตอนนี้ก็เกินความฝันของวรรณนรีไปมาก

เมื่อเห็นว่าวรรณนรีหายตระหนก สะโพกสอบก็เริ่มขยับ...

เสียงครางสะท้านหลุดออกจากปากวรรณนรีตามคาด เป็นเสียงที่ทำให้คนฟังคันยุบยิบในหู และเกิดอารมณ์อยากแกล้งหนักกว่าเดิม ทว่าความคับแน่นของเธอที่กำลังโอบรัดเขาอยู่จนแทบหายใจไม่ออกนี้ ทำให้ลุคคาไม่อยากผลีผลาม หรือทำอะไรรุนแรง แม้ว่าความต้องการจะตีตื้นขึ้นมาจนแทบคุมสติไม่ได้แล้วก็ตาม

แก่นลำหนาเคลื่อนเข้าเคลื่อนออกช้าๆ ให้ช่องทางอุ่นชื้นของวรรณนรีค่อยๆ ปรับตัว

“ลุคคา อ๊า... อือ...”

“เจ็บอยู่เหรอ”

“ปะเปล่า แต่... แน่น แน่นมาก ซี้ด... อะ อ๊า อ๊า...”

วรรณนรีกระสับกระส่าย อุ้งเชิงกรานรู้สึกร้าวไปหมด ตรงนั้นเหมือนฉีกขาดจากการแหวกทางของเขา

...พูดเหมือนนานแต่ทั้งหมดนี้กินเวลาเพียงหนึ่งนาทีเท่านั้น