บทที่ 4/1

บทที่ 4

เทนชิ Talk

             เมื่อตะโกนเสร็จผมก็สะบัดข้อมือไปมาด้วยความหงุดหงิดและเจ็บเล็กน้อย หลังจากที่โดนไอ้หัวขโมยมันกัดเข้า ไม่รู้จะติดเชื้ออะไรไหมเนี่ย

            หงุดหงิดเรื่องก่อนหน้านี้ไม่พอ กลับมายังต้องมาเจอไอ้หัวขโมยที่ไหนไม่รู้มันจะมามุดเข้าโกดังที่มีรถลูกรักของผมจอดอยู่ ดีนะที่ผมสังหรณ์ใจอยู่ดี ๆ ก็อยากจะไปเช็กสภาพลูกรักก่อนแข่งสักหน่อย ก็ดันมาเจอไอ้หัวขโมยนี่มันกำลังนอนหยุกหยิกอยู่ตรงช่องเล็ก ๆ

            แต่ผมมองไม่เห็นหน้ามันเท่าไหร่ ก็มันเล่นใส่ผ้าปิดหน้าไว้หมดเลยน่ะสิ ที่จริงเวลานี้ผมกับลูกน้องไม่ควรมาอยู่ที่สนามของตัวเองด้วยซ้ำ เพราะมีแข่งรถเล่น ๆ ก่อนแข่งจริง หรือที่เรียกว่าซ้อมในแบบฉบับของผม ที่ต้องการความท้าทายเลยนัดกันไปซ้อมในที่ผิดกฎหมายให้มันเร้าใจหน่อย

            แต่ดูเหมือนตำตรวจจะคุมแน่นเลยทำให้พวกผมต้องกลับมาซ้อมสนามตัวเอง(ซ้อมสนามตัวเองก็จบแต่แรกแล้วไหมล่ะ -.-)

            หลังจากที่ผมตะโกนเรียกไอ้ไวน์มันก็เข้าใจทันที ไอ้นี่มันเป็นหัวสมองของกลุ่มผมเลยเรื่องการวางแผนต่าง ๆ เจ้าเล่ห์ ๆ แผนเลว ๆ ผมนี่ยกให้มันเลย

            มันจับไอ้หัวขโมยนั่นล็อกแขนพร้อมกับดันนอนลงกับพื้นปูน ผมจึงรีบวิ่งไปหาไอไวน์ทันที ผู้ชายห่าอะไรตัวเล็กจังวะ ริอาจอยากเป็นขโมยแต่ดันตัวเล็กดูอ่อนแอฉิบหาย

บุญ Talk

            “โอ๊ย เจ็บ ๆๆๆ” ฉันร้องออกมาเสียงหลง หลังจากที่โดนชายหน้าหวานที่ชื่อดีไวน์อะไรนั่นจับล็อกแขน ไม่พอยังผลักฉันจนลงไปนอนกองกับพื้นอีก มันเจ็บมากเพราะฉันไม่ได้ตั้งตัวเลย แถมข้างนอกสนามก็เป็นพื้นปูนคอนกรีตอีก คิดดูสิว่าฉันจะเจ็บมากแค่ไหน

            “กูขอดูหน้าหัวขโมยหน่อยเถอะ!” เหมือนกับว่านายหน้าหวานจะปล่อยแขนฉันแล้วหลังจากที่ได้ยินเสียงของฉัน ฉันว่าเขาจะต้องรู้แล้วแน่ ๆ ว่าฉันเป็นผู้หญิง ไม่น่าเลยยัยบุญเอ๊ย!

            ฉันรีบยกมือขึ้นจับที่หน้ากากไอ้โม่งของตัวเองทันที เมื่อไอ้คนหน้าญี่ปุ่นมันเดินเข้ามาใกล้หมายจะดึงหน้ากากฉันออก

            ถ้าเขาเห็นหน้าฉันก็ซวยเลยสิ เอาจริงไม่มีอะไรซวยเท่าแผนที่วางมาล้มเหลวหรอก ไอ้เสี่ยสารเลวนั่นมันหลอกฉัน!

            “ปล่อยสิวะ! ตัวแค่นี้ทำไมมึงแรงเยอะจังวะ พวกมึงมาช่วยกูดิ๊!” หลังจบเสียงพูดของเขาฉันก็สัมผัสได้ว่ามีอีกหลายมือที่เข้ามาช่วยเขาดึงหน้ากากของฉันออก

            โว้ยยย!!! ฉันจะสู้แรงไม่ไหวแล้วนะ แง้ ไม่ไหวแล้วววววววว

            “เห้ย! ยัยใบ้!” ช่วยแสดงสีหน้าให้เข้ากับคำพูดหน่อยได้ไหม ก็ดูนายหน้าญี่ปุ่นดิเขาทำเสียงตกใจนะแต่หน้าคือแบบไม่แสดงออกอะไรเลย(มันใช่เรื่องที่ต้องสนใจไหม! ตัวเองโดนจับได้แล้วนะ)

            แล้วเขาเป็นบ้าหรือไงมาเรียกฉันว่าใบ้เนี่ย!

            “…” ฉันเงียบไม่รู้จะพูดจะตอบอะไร ก็เพราะว่ามีหลายสายตาจับจองมาที่ฉันเป็นจุดเดียวนะสิ โดนจับได้คาหนังคาเขาเลย จะทำยังไงต่อดีละเนี่ย

            และดูเหมือนเหล่าพวกผู้ชายตรงหน้าจะมองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเลย ตอนแรกพวกเขามีสายตาที่น่ากลัวมาก แต่ดูตอนนี้สิกลับเป็นสายตาอ่อนโยนเฉย

            “เชี่ย! น่ารักจังวะ” หนึ่งในพวกนั้นพูดขึ้นพร้อมกับผู้ชายอีกสี่ห้าคนที่พยักหน้าตาม >////< เขินจัง (ขอยาดมองบนแป๊บ -_-)

            “จบเรื่องแล้วก็ไปเช็กรถดิวะ มายืนทำห่าไรกันเดี๋ยวกูไล่ออกให้หมดเลยดีไหม?” นายหน้าญี่ปุ่นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโมโหแต่หน้ายังคงเดิม(?)

            แต่ลักษณะที่เขาใช้พูดเหมือนกับว่าเขาเป็นหัวหน้าของคนพวกนี้เลย แต่ยังไม่ทันคิดอะไรต่อข้อมือของฉันก็ถูกเขากระชากให้ลุกขึ้นซะก่อน