เจ้าพ่อนักซิ่ง

เจ้าพ่อนักซิ่ง

last updateHuling Na-update : 2025-10-28
By:  SUNISAYOKKumpleto
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
71Mga Kabanata
742views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เรื่อง "เจ้าพ่อนักซิ่ง" เป็นเรื่องเกี่ยวกับหญิงสาวคนหนึ่งนามว่า บุญ เธอทำงานเป็นคนขับแท็กซี่กะดึก ชีวิตเธอไม่ได้ถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่กลับถูกโรยไปด้วยหนามของกุหลาบซะมากกว่า เมื่อวันหนึ่งเจ้าหนี้ของเธอได้สั่งให้เธอไปทำลายรถสุดหวงของนักแข่งชื่อดัง เพื่อแลกกับการล้างหนี้เกือบครึ่งล้านที่เธอมีปัญญาจ่ายเพียงแค่ดอก มีเหรอที่คนอย่างเธอจะไม่รับข้อเสนอสุดพิเศษแบบนี้... ส่วนเขา นักแข่งรถมือทองเท้าทองอย่าง เทนชิ ที่ถูกเหล่าคนในวงการตั้งฉายาให้ว่า 'ตีนผี' ต้องมาปะทะเล่นสงครามประสาทกับยัยผู้หญิงหน้ามึน ที่พูดน้อยแถมยังทำตัวเชื่องช้าเข้า เรื่องราวจะเป็นอย่างไรกัน...ติดตามต่อในเรื่องเลยจ้า บอกเลยเรื่องนี้จะออกแนวรักสืบสวนสอบสวนหน่อย ๆ มีกลิ่นอายของผีวิญญาณนิดหน่อย(ไม่น่ากลัว) และจะเป็นการพูดถึงการแข่งรถ(นิดหน่อย) เชื่อว่าใครที่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้จนจบจะต้องได้ความรู้เรื่องการแข่งรถเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างแน่นอน อ้อ! มีเรื่องเกี่ยวกับยากูซ่าเข้ามาเอี่ยวด้วยนะ เพราะงั้นบอกเลยว่า สนุก มัน และลุ้นระทึกสุด ๆ ห้ามพลาดบอกเลย!

view more

Kabanata 1

บทนำ

Chapitre 1

Arielle

Je flotte hors de l'obscurité et la première chose que je vois, avant même de comprendre où je suis, avant même de sentir la douleur, c'est ce regard sombre qui me dévore.

Il est assis dans un fauteuil de velours anthracite, à quelques centimètres du lit, si proche que je me demande comment je ne l'ai pas senti, comment sa présence n'a pas traversé le brouillard. Son visage est la première image qui s'imprime dans mon esprit embrumé : des pommettes hautes, une mâchoire carrée, des cheveux presque noirs coiffés avec une négligence étudiée, un costume parfaitement coupé, une cravate légèrement desserrée comme s'il avait passé des nuits entières à la dénouer sans jamais la retirer vraiment. Ses mains sont posées sur ses genoux, longues et élégantes, les jointures blanchies par une tension qu'il ne parvient pas à masquer entièrement.

Mais ce sont ses yeux qui me clouent sur place. Un gris d'orage, profond, traversé d'éclats plus sombres qui ressemblent à de la fureur contenue, ou à du désespoir. Les deux, peut-être, mêlés dans une intensité qui me coupe le souffle. Il a pleuré, je le devine aux traces presque invisibles sur ses joues, à la rougeur discrète qui borde ses paupières. Pourtant, il ne pleure plus. Maintenant, il sourit.

Ce sourire me glace.

— Mon amour.

Sa voix est un velours grave, une caresse sonore qui descend le long de ma colonne vertébrale et s'enroule autour de mes os. Il prononce ces deux mots comme une prière, comme une incantation murmurée dans le noir pendant des jours et des nuits en attendant que je revienne. Je le regarde, et je ne le reconnais pas. Mes lèvres s'entrouvrent, mais aucun son ne sort. Je fouille ma mémoire, ce grand vide blanc où devrait se trouver son visage, son nom, son odeur. Rien. Il n'y a rien. Juste une peur primitive, irrationnelle, qui monte de mon ventre et m'envahit tout entière. Ma peau se hérisse. Mon cœur s'emballe, et le bip de la machine s'affole avec lui, trahissant ma panique.

— Tout va bien, dit-il en se penchant vers moi. Tu es en sécurité. Tu es à l'hôpital, mais tu es en sécurité.

Sa main se tend vers mon visage, et je me recroqueville instinctivement. Le mouvement est infime, à peine un frémissement, mais il l'arrête net. Ses doigts restent suspendus en l'air, à quelques centimètres de ma joue. Quelque chose passe dans son regard, une ombre fugace — de la douleur, de la surprise, peut-être de la colère. Puis il sourit de nouveau, ce même sourire trop parfait qui n'atteint pas tout à fait ses yeux, et il laisse retomber sa main sur le drap, près de la mienne, sans me toucher.

— Tu ne te souviens pas, n'est-ce pas ?

Ce n'est pas une question. Il y a dans sa voix une certitude tranquille qui m'effraie davantage que la panique ne l'aurait fait. Il sait quelque chose que j'ignore. Il savait que je ne me souviendrais pas.

— De quoi ? je murmure, et ma voix est un filet rauque qui m'est étranger.

— De moi. De nous.

Il se redresse légèrement, le dos appuyé contre le dossier du fauteuil, et croise les bras sur sa poitrine. Le geste est élégant, mesuré, comme tout chez lui. Il ne me quitte pas des yeux. Son regard me dévore littéralement, il boit chacun de mes mouvements avec une avidité qui me met mal à l'aise. J'ai l'impression d'être un papillon épinglé sous verre.

— Je m'appelle Damien Ashford, dit-il lentement, en détachant chaque syllabe comme si je risquais de ne pas comprendre. Et je suis ton mari.

Le mot tombe dans le silence comme une pierre dans l'eau. Mari. Mon mari. Je répète ces syllabes dans ma tête, j'essaie de les faire correspondre à son visage, à ce regard d'orage, à cette élégance sombre. Rien ne colle. Rien ne résonne. Mon corps tout entier se rebelle, mes tripes se nouent, ma gorge se serre. Cet homme est un inconnu magnifique, un inconnu qui me parle avec une tendresse déchirante, mais un inconnu.

— Mon mari, je répète bêtement.

— Oui. Depuis un an. Nous sommes mariés depuis un an.

Il hoche la tête et ses doigts se déplient pour saisir ma main avant que j'aie le temps de la retirer. Sa peau est chaude, incroyablement chaude, et ses doigts s'entrelacent aux miens avec une dextérité qui parle d'habitude, de gestes mille fois répétés. Sa prise est ferme mais pas brutale, comme s'il savait exactement quelle pression exercer pour ne pas me faire mal. C'est cette précision qui m'effraie le plus. Il me connaît. Il connaît mon corps, mes limites, mes fragilités. Et moi, je ne sais même pas son nom.

— Les médecins disent que c'est normal, reprend-il de sa voix douce. Un traumatisme crânien, une amnésie rétrograde. L'année écoulée a disparu, mais elle pourrait revenir. Avec du temps, avec de la patience.

Il plante son regard dans le mien.

— Et moi, j'ai toute la patience du monde.

Je devrais être rassurée, mais quelque chose ne va pas. Quelque chose dans sa façon de me regarder, dans cette patience revendiquée qui sonne comme une menace à peine voilée, dans ce sourire parfait qui ne plisse pas vraiment ses yeux.

Une infirmière entre dans la chambre, brune et avenante. Quand elle voit Damien, son expression change — une ombre de crainte, un respect mêlé de peur. Elle s'incline presque.

— Monsieur Ashford. Madame est réveillée, c'est une excellente nouvelle.

— La meilleure, répond-il sans la regarder.

Ses yeux ne quittent pas mon visage. L'infirmière s'affaire, prend ma tension, ma température, pose des questions auxquelles je réponds machinalement. Oui, j'ai mal à la tête. Non, je ne me souviens pas de l'accident. Non, je ne sais pas quel jour on est. Quand elle repart, le silence retombe, plus lourd qu'avant. Damien n'a pas bougé. Il tient toujours ma main, son pouce caresse mes phalanges dans un mouvement lent et hypnotique.

— Repose-toi, murmure-t-il. Je reste là. Je ne bouge pas.

Je voudrais protester, lui dire que sa présence m'étouffe, mais je suis trop fatiguée. Mes paupières se ferment malgré moi, et je plonge dans le sommeil avec une dernière image gravée sous mes paupières : ses yeux gris qui me regardent, inexpressifs et dévorants, comme une mer d'huile qui cache des abysses.

Quand je me réveille, il est encore là, dans la même posture, comme s'il n'avait pas dormi, pas mangé, pas vécu en dehors de cette chambre. Une sentinelle.

— Bonjour, mon amour, dit-il doucement.

Et dans sa voix, je perçois quelque chose qui ressemble à de la victoire.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
71 Kabanata
บทนำ
นักเขียนทักทายสวัสดีนักอ่านทุกท่านเลยนะคะที่สนับสนุนนิยายเรื่องนี้จนเราได้มาเจอกัน >///นักเขียนหน้าใหม่คนนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องนิยายเรื่องที่สี่แล้วค่ะที่หยกได้แต่งขึ้นมา หวังว่าทุกท่านจะสนุกกับการอ่านไปด้วยกันนะคะเรื่อง "เจ้าพ่อนักซิ่ง" เป็นเรื่องเกี่ยวกับหญิงสาวคนหนึ่งนามว่า บุญ เธอทำงานเป็นคนขับแท็กซี่กะดึก ชีวิตเธอไม่ได้ถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่กลับถูกโรยไปด้วยหนามของกุหลาบซะมากกว่าเมื่อวันหนึ่งเจ้าหนี้ของเธอได้สั่งให้เธอไปทำลายรถสุดหวงของนักแข่งชื่อดัง เพื่อแลกกับการล้างหนี้เกือบครึ่งล้านที่เธอมีปัญญาจ่ายเพียงแค่ดอก มีเหรอที่คนอย่างเธอจะไม่รับข้อเสนอสุดพิเศษแบบนี้...ส่วนเขา นักแข่งรถมือทองเท้าทองอย่าง เทนชิ ที่ถูกเหล่าคนในวงการตั้งฉายาให้ว่า 'ตีนผี' ต้องมาปะทะเล่นสงครามประสาทกับยัยผู้หญิงหน้ามึน ที่พูดน้อยแถมยังทำตัวเชื่องช้าเข้าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรกัน...ติดตามต่อในเรื่องเลยจ้า บอกเลยเรื่องนี้จะออกแนวรักสืบสวนสอบสวนหน่อย ๆ มีกลิ่นอายของผีวิญญาณนิดหน่อย(ไม่น่ากลัว)และจะเป็นการพูดถึงการแข่งรถ(นิดหน่อย) เชื่อว่าใครที่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้จนจบจะ
Magbasa pa
บทที่ 1/1
บทที่ 1 “ไปสนามแข่งรถ T.CarSpeed” เมื่อเขาเปิดประตูเข้ามาก็บอกจุดหมายที่ต้องการไปทันที ไม่มีใครไม่รู้จักสนามแข่งรถที่กำลังโด่งดังอย่างทีคาร์สปีดหรอก ฉันจึงพยักหน้าเข้าใจตอบเขาไป โดยไม่ได้มีการพูดคุยอะไรกันแต่ค่อยยังชั่วหน่อย เขาพูดไทยได้แฮะ ฉันขอแอบกรี๊ดภายในใจนะเพราะเขาหล่อมาก ดูสิ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่ทำให้ดวงตาของเขาน่ามอง ไหนจะปากที่เล็กอย่างกับปากผู้หญิง แล้วโครงหน้าที่ชัดเป็นสันเห็นเด่นชัด แถมทรงผมของเขายังไว้ยาว พอมัดเป็นจุกไว้ครึ่งหัวมันทำให้เขาดูเท่มากเลย รูปร่างก็ไม่แพ้หน้าตาเลย ฉันว่าเขาต้องมีซิกซ์แพ็กแน่ ๆ -,.- “จะมองอีกนานไหม?” ฉันรีบเบี่ยงสายตากลับไปมองถนนต่อทันที เมื่อโดนสายตาดุของเขาจ้องกลับมาตรงกระจกมองหลัง บ้าเอ๊ย! เผลอไปมองเขาซะนานจนโดนจับได้เลย น่าขายหน้าชะมัดยัยบุญเอ๊ย “กูอยู่กับคนเป็นใบ้เหรอวะ” เมื่อเห็นว่าฉันไม่ตอบอะไรเขาก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แม้ว่าใบหน้าเขาจะไม่ได้แสดงออกว่ากำลังหงุดหงิดก็เถอะ แต่น้ำเสียงของเขาแสดงออกชัดเจนมาก “ขอโทษด้วยนะคะ คุณอยากให้ฉันเปิดเพลงไหมคะ?” เพราะบรรยากาศในรถเริ่มเปลี่ยนมาคุ
Magbasa pa
บทที่ 1/2
“ชิท!” เสียงสบถจากด้านหลังดังขึ้นเรียกสติของฉันที่กำลังคุยกับตัวเองอยู่ ฉันเงยหน้ามองกระจกหลังก็เห็นว่าเขามีสีหน้าที่หงุดหงิด แล้วไหนจะยังหันไปมองข้างหลังเป็นระยะอีกด้วยฉันจึงมองดูทางด้านหลังบ้าง ก็เห็นเป็นรถเก๋งสีดำสองคันกำลังขับตามหลังรถแท็กซี่ของฉันอยู่ แต่ฉันก็เห็นเป็นแค่รถธรรมดานะ ทำไมเขาต้องโมโหด้วยละเนี่ย คนอะไรโมโหง่ายชะมัด “เดี๋ยว ๆ นี่คุณจะทำอะไรคะ?” อยู่ดี ๆ เขาก็ปีนขึ้นมานั่งข้าง ๆ ฉันแทน ฉันตกใจมากที่เขาเล่นปีนข้ามมาทั้งที่รถกำลังขับอยู่ นี่เขาคิดว่าตัวเองเป็นเด็กหรือไง “ค่าเสียหายหลังจากนี้ เดี๋ยวกูจ่ายให้” ฉันมองเขาด้วยสายตาไม่เข้าใจ แต่มองได้ไม่นานเพราะต้องหันกลับไปมองบนท้องถนนต่อ “หมายความว่าไงคะ? ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด” เขาไม่ตอบอะไรกลับมา แต่เหมือนกับว่าเขาล้วงบางอย่างออกมาจากใต้เสื้อแทน พอฉันก้มลงไปดูก็ถึงกับตัวสั่นไม่มีสมาธิในการขับรถทันที ไม่ให้ฉันกลัวได้ไงก็ตอนนี้เขากำลังถือปืนอยู่นะสิ!อย่าบอกนะว่าเขาจะมาปล้นฉัน อะไรกันเนี่ย ฉันเพิ่งได้เขาเป็นลูกค้าคนแรกของวันเลยนะ เงินก็ยังไม่ได้ ไหนจะได้โจรมาแทนอีก ซวย!ปัง ปัง ปัง!
Magbasa pa
บทที่ 2/1
บทที่ 2 “ตอบเท่าที่กูถามแค่นั้นก็พอ ขับรถเข้าซอยนั้นดิ๊ ไว ๆ พวกมันจะตามมาทันแล้ว ขับก็ช้า! อยากกลายเป็นศพเน่า ๆ ในรถหรือไง” ฉันรีบขับเข้าซอยข้างหน้าทันทีก่อนที่พวกนั้นจะตามมาทัน เพราะก่อนหน้านี้ฉันเหยียบคันเร่งมิดชนิดที่ว่าไม่รับรู้อะไรแล้วด้วยความกลัวตายเลยทำให้พวกเราสองคนคลาดกับพวกนั้น ฉันขับเข้ามาหลบในซอยอะไรก็ไม่รู้ และไม่ลืมที่จะดับเครื่องยนต์ด้วย ดีนะตรงที่ฉันเข้ามาจอดแอบมันมืดพอดี ไม่นานรถของพวกมันก็ขับผ่านซอยนี้ไปแบบไม่ได้สังเกตอะไร “เกือบไปแล้ว” ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก โดยลืมไปเลยว่าไม่ได้อยู่ภายในรถเพียงคนเดียว พอนึกขึ้นได้ว่ามีอีกคนที่น่าจะเป็นต้นตอของปัญหาอยู่ด้วยฉันก็รีบปรับสีหน้าตัวเองให้กลับมาเป็นปกติทันที ส่วนเขาก็แค่มองฉันนิ่ง ๆ แต่มุมปากของเขากลับยกขึ้นเล็กน้อยแทน “จะรอให้พวกมันมาเจอก่อนหรือไง? รีบ ๆ ขับไปส่งกูได้แล้ว” มันใช่ความผิดฉันหรือไงกัน ฉันว่ามันเป็นความผิดเขาเต็ม ๆ เลยนะ ยังมีหน้ามาว่าคนอื่นอีก พวกนั้นฉันมั่นใจว่าจะต้องมาตามฆ่าเขาแน่ ๆ ฉันเลยซวยไปด้วยเลยเนี่ยเอาเหอะยัยบุญรีบไปส่งเขาให้เสร็จ แล้วเรียกค่าเสียหายให้เยอ
Magbasa pa
บทที่ 2/2
เช้าวันต่อมา... ฉันสะดุ้งตัวตื่นขึ้นด้วยอาการกลัวเล็กน้อย เนื่องจากเมื่อคืนวานเพิ่งจะผ่านเหตุการณ์บ้าบอนั้นมา ก็ทำให้ฉันถึงขั้นเก็บเอาไปฝันกันเลยทีเดียว แถมในฝันฉันยังโดนยิงตายอีกด้วยเฮ้อออ..น่ากลัวชะมัด ฝันไม่ดีแต่เช้าเลย ไหน ๆ ก็ตื่นละ ยังพอมีเวลาก่อนจะไปทำงานก็ขอไปหาไรกินแถวนี้ก่อนแล้วกัน ที่จริงฉันขับแท็กซี่อย่างเดียวนะ แต่ว่าก็อย่างที่เห็นว่ารถฉันเข้าอู่ไปแล้ว กว่าจะได้มาใช้งานก็อีกตั้งสามสี่วัน เพราะงั้นระหว่างที่รอ ฉันเลยโทรหาพี่ที่รู้จักเพื่อของานทำช่วงที่ไม่ได้ขับรถ และก็โชคดีที่ร้านพี่เขากำลังขาดคนพอดีอย่างน้อยฉันก็ยังมีโชคอยู่บ้างนะเนี่ย ส่วนงานที่จะไปทำก็เป็นพวกพนักงานเสิร์ฟธรรมดานี่แหละร้านก๋วยเตี๋ยวแม่ไก่ “ป้าไก่จ๊ะ หนูเอาเส้นเล็กน้ำตกหมูหนึ่ง ทานนี่นะคะ” ฉันยืนสั่งก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำก่อนจะเดินมาหาที่นั่งของตัวเองร้านนี้เป็นร้านที่เปิดมานานแล้ว ร้านป้าเขาอยู่ข้าง ๆ กับหอพักของฉันเลย ฉันลืมบอกไปเลยว่าฉันอยู่ที่นี่คนเดียวนะคะ พ่อแม่ก็เสียไปตั้งแต่ฉันอยู่มอหนึ่ง นั่นเลยเป็นสาเหตุที่ฉันจะต้องออกมาหางานทำแทนที่จะเรียนต่อก็เพราะ “ไง กูรอ
Magbasa pa
บทที่ 3/1
บทที่ 3 “แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าเสี่ยจะยกหนี้ให้จริง ๆ” ถึงข้อเสนอจะน่าสนใจมากก็จริง แต่ถ้าคิดอีกแง่มุมหนึ่ง คนอย่างไอ้เสี่ยดำนะเหรอ เชื่อได้หรือเปล่าก็ไม่รู้คนแถวนี้เขาก็รู้กันทั้งนั้นว่าไอ้เสี่ยดำมันชอบคดโกงและเจ้าเล่ห์มากแค่ไหน ขนาดที่ฉันเป็นหนี้มัน มันยังโกงดอกฉันจนจะไม่มีปัญญาจ่ายหนี้จริงอยู่แล้ว ถ้าถามว่าทำไมไม่แจ้งตำตรวจ ก็เพราะว่าแจ้งไปก็ไม่มีใครทำอะไรไอ้เสี่ยดำมันได้ไงฉันถึงได้ต้องทำงานงก ๆ เพื่อหาเงินไปโปะหนี้ให้มันจบ ๆ ไปสักที แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ เลยต้องตั้งหน้าตั้งตาทำงานใช้หนี้ต่อไป “น้ำตกหมูเส้นเล็กได้แล้วจ้ะ” มันเหมือนกำลังจะทำท่าทางพูดอะไรออกมาแต่ลูกป้าไก่ก็มาเสิร์ฟก๋วยเตี๋ยวซะก่อน มันเลยเงียบลงแล้วยันตัวลุกขึ้นแทน พลางทิ้งท้ายประโยคไว้ให้ฉันปวดหัวเล่น “เสี่ยให้เวลามึงคิดถึงเย็นนี้ จะทำหรือไม่ทำก็เรื่องของมึง ข้อเสนอนี้เสี่ยให้แค่ครั้งเดียว ถ้าครั้งหน้ามึงมาขอ... คงคิดได้สินะว่ามึงคงไม่มีสิทธิ์แบบนี้อีก” พูดจบก็เดินออกไป ปล่อยให้ฉันที่หิวตั้งแต่ช่วงเช้าพอมาเจองี้ถึงกับไม่อยากกินอะไรเลยเฮ้อ...ฉันก้มหน้าก้มตากินก๋วยเตี๋ยวที่สั่ง
Magbasa pa
บทที่ 3/2
ตุบ! ฉันปัดมือไปมาหลังจากที่ทำการปีนป่ายเข้ามาในเขตของสนามแข่งแล้ว ไม่รีรอฉันรีบเดินไปตามเงามืดเพื่อไปยังจุดที่ต้องการทันที ระหว่างทางก็ภาวนาในใจไปด้วยขอให้งานนี้สำเร็จ ถามว่ากลัวไหม บอกเลยว่าฉันกลัวมากเกิดมายังไม่เคยทำอะไรแบบนี้ แถมยังรู้สึกผิดกับเจ้าของสนามอีกที่จะทำให้เขาลงแข่งไม่ได้ T^T แต่ทำไงได้ฉันไม่มีทางเลือกจริง ๆ ไว้ฉันค่อยไปขอโทษเขาทีหลังแล้วกันนะ -.- “โกดังนี้สินะ” เมื่อมาถึงยังโกดังที่ดูดีและคล้ายกับในรูปที่ทางเสี่ยส่งมาว่าเจ้าของเขาเก็บรถโปรดไว้ตรงนี้ ฉันก็จัดการมองหาทางที่จะเข้าไปทันที แล้วก็ไปสะดุดกับประตูทางเข้าด้านหลัง แต่พอลองไปเปิดแล้วมันกลับล็อกอยู่นี่สิ ทำไงดีละเนี่ย! “มีทางอื่นอีกไหมนะ” ฉันพลางพูดบ่นกับตัวเองก่อนจะสอดส่องสายตามองหาทางเข้าใหม่ เพราะตัวฉันเองสะเดาะกุญแจไม่เป็น ลำบากชะมัดเลย รู้งี้น่าจะหาวิธีนี้ก่อนมาด้วยก็ดี เพราะมัวแต่ไปเพ่งเล็งแต่แผนที่โซนนี่แหละเลยลืมเรื่องอื่น ๆ เลย แถมฉันก็ยังไม่ได้คิดด้วยว่าจะทำยังไงให้รถเขาใช้ไม่ได้ “เอ๊ะ!” ฉันที่ยืนมองหาทางเข้าไปเรื่อยจนไปสะดุดกับช่องเล็ก ๆ ที่ฉั
Magbasa pa
บทที่ 4/1
บทที่ 4เทนชิ Talk เมื่อตะโกนเสร็จผมก็สะบัดข้อมือไปมาด้วยความหงุดหงิดและเจ็บเล็กน้อย หลังจากที่โดนไอ้หัวขโมยมันกัดเข้า ไม่รู้จะติดเชื้ออะไรไหมเนี่ย หงุดหงิดเรื่องก่อนหน้านี้ไม่พอ กลับมายังต้องมาเจอไอ้หัวขโมยที่ไหนไม่รู้มันจะมามุดเข้าโกดังที่มีรถลูกรักของผมจอดอยู่ ดีนะที่ผมสังหรณ์ใจอยู่ดี ๆ ก็อยากจะไปเช็กสภาพลูกรักก่อนแข่งสักหน่อย ก็ดันมาเจอไอ้หัวขโมยนี่มันกำลังนอนหยุกหยิกอยู่ตรงช่องเล็ก ๆ แต่ผมมองไม่เห็นหน้ามันเท่าไหร่ ก็มันเล่นใส่ผ้าปิดหน้าไว้หมดเลยน่ะสิ ที่จริงเวลานี้ผมกับลูกน้องไม่ควรมาอยู่ที่สนามของตัวเองด้วยซ้ำ เพราะมีแข่งรถเล่น ๆ ก่อนแข่งจริง หรือที่เรียกว่าซ้อมในแบบฉบับของผม ที่ต้องการความท้าทายเลยนัดกันไปซ้อมในที่ผิดกฎหมายให้มันเร้าใจหน่อย แต่ดูเหมือนตำตรวจจะคุมแน่นเลยทำให้พวกผมต้องกลับมาซ้อมสนามตัวเอง(ซ้อมสนามตัวเองก็จบแต่แรกแล้วไหมล่ะ -.-) หลังจากที่ผมตะโกนเรียกไอ้ไวน์มันก็เข้าใจทันที ไอ้นี่มันเป็นหัวสมองของกลุ่มผมเลยเรื่องการวางแผนต่าง ๆ เจ้าเล่ห์ ๆ แผนเลว ๆ ผมนี่ยกให้มันเลย มันจับไอ้หัวขโมยนั่นล็อกแขน
Magbasa pa
บทที่ 4/2
“ยัยใบ้มึงมานี่! ไอ้ไวน์ตอนนี้กูไม่ว่างละไว้เดี๋ยวกูไปหามึงเอง” เขาหันไปมองคนที่เอาแต่ยืนเงียบ ก็ตั้งแต่ที่ฉันเห็นเขาตอนแรกจนตอนนี้ก็ผ่านไปหลายนาทีแล้วนะ แต่เขาก็ยังคงเงียบเหมือนเดิม แถมยังทำเพียงพยักหน้าพร้อมกับเดินกลับไปที่รถหรูของตัวเองอีก อะไรของคนพวกนี้กันละเนี่ย มีแต่คนแปลก ๆ ทั้งนั้น @_@ อย่าไปสนใจคนอื่นเลยบุญ เพราะตอนนี้เธอควรสนใจตัวเองก่อน เนื่องจากว่าฉันกำลังโดนเขาลากไปไหนก็ไม่รู้เนี่ย “นาย ปล่อยฉันก่อน” ฉันพยายามบิดข้อมือแต่ก็ไม่เป็นผล แถมเขาก็ทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินอะไรที่ฉันพูดเลย จนในที่สุดเขาก็พาฉันมาหยุดอยู่ตรงที่เดิม ก็เป็นที่ที่ฉันเคยขับแท็กซี่มาส่งเขานั่นแหละ น่าจะบ้านของเขานะ “พูดได้แล้วเหรอ กูนึกว่าเป็นใบ้ไปละ” เขายังคงจับฉันไว้อยู่พร้อมกับพาเดินเข้าไปข้างในบ้าน ฉันลอบมองก็เห็นว่าการตกแต่งเป็นสไตล์แบบพังค์ ๆ และไม่ค่อยเป็นระเบียบเรียบร้อยเท่าไหร่ ดูก็รู้เลยว่าเขาเป็นพวกใส่อะไรเสร็จแล้วโยนลงพื้นแน่ ๆ ก็ดูดิตามพื้นมีแต่ของอะไรไม่รู้ ทั้งเสื้อผ้า อุปกรณ์รถยังมีตกอยู่ตามพื้นบ้านอีกด้วยนะ
Magbasa pa
บทที่ 5
บทที่ 5 “นะ...นายรู้จักเสี่ยดำใช่ไหม?” ฉันพยายามปรับเสียงไม่ให้สั่นกลัว พลางมองหน้าเขาเป็นระยะ ๆ และเมื่อเห็นว่าเขาพยักหน้าตอบกลับมาฉันจึงเล่าต่อ “คือฉันเป็นหนี้เสี่ยดำอยู่ เสี่ยแกเลยยื่นข้อเสนอบางอย่างให้เพื่อล้างหนี้...” ฉันเงียบลงเมื่อต้องสารภาพความเห็นแก่ตัวต่อหน้าเขา แต่ดูเหมือนเขาจะรู้นะเพราะเขากลับสวนขึ้นมา “มันเลยให้มึงมาที่นี่?” เหมือนกับมีอะไรมาตบหน้าฉัน มันรู้สึกชามากจนไม่กล้ามองหน้าเขา ได้แต่ก้มหน้าพยักตอบไปส่วนเขาเมื่อรับรู้ถึงคำตอบก็เกิดสบถเล็กน้อยถึงลูกชายของเสี่ย “กล้ามากนะไอ้กราฟ!” เขากำหมัดแน่นคล้ายกับคนกำลังโมโหมาก แต่หน้าเขาก็ยังคงนิ่งดังเดิม เขาทำได้ไงทั้งที่โมโหแต่ก็ยังทำหน้าราวกับว่าไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างที่พูดเลยเขาคงคล้าย ๆ ฉันสินะ แบบหน้านิ่งทุกสถานการณ์ แต่ของเขามันแบบไม่แสดงสีหน้ามากกว่า ส่วนของฉันคือหน้านิ่งซะส่วนใหญ่ ฉันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วเพราะต้องการไม่ให้คนอื่นมองว่าฉันอ่อนแอ... อีกอย่างเขารู้ได้ไงว่าคนที่สั่งจริง ๆ คือลูกชายของเสี่ยดำ “เท่าไหร่?” ฉันทำหน้าไม่เข้าใจเพราะอยู่ดี ๆ เข
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status