บทที่ 4/2

            “ยัยใบ้มึงมานี่! ไอ้ไวน์ตอนนี้กูไม่ว่างละไว้เดี๋ยวกูไปหามึงเอง” เขาหันไปมองคนที่เอาแต่ยืนเงียบ ก็ตั้งแต่ที่ฉันเห็นเขาตอนแรกจนตอนนี้ก็ผ่านไปหลายนาทีแล้วนะ แต่เขาก็ยังคงเงียบเหมือนเดิม แถมยังทำเพียงพยักหน้าพร้อมกับเดินกลับไปที่รถหรูของตัวเองอีก

            อะไรของคนพวกนี้กันละเนี่ย มีแต่คนแปลก ๆ ทั้งนั้น @_@ อย่าไปสนใจคนอื่นเลยบุญ เพราะตอนนี้เธอควรสนใจตัวเองก่อน เนื่องจากว่าฉันกำลังโดนเขาลากไปไหนก็ไม่รู้เนี่ย

            “นาย ปล่อยฉันก่อน” ฉันพยายามบิดข้อมือแต่ก็ไม่เป็นผล แถมเขาก็ทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินอะไรที่ฉันพูดเลย

            จนในที่สุดเขาก็พาฉันมาหยุดอยู่ตรงที่เดิม ก็เป็นที่ที่ฉันเคยขับแท็กซี่มาส่งเขานั่นแหละ น่าจะบ้านของเขานะ

            “พูดได้แล้วเหรอ กูนึกว่าเป็นใบ้ไปละ” เขายังคงจับฉันไว้อยู่พร้อมกับพาเดินเข้าไปข้างในบ้าน ฉันลอบมองก็เห็นว่าการตกแต่งเป็นสไตล์แบบพังค์ ๆ และไม่ค่อยเป็นระเบียบเรียบร้อยเท่าไหร่

            ดูก็รู้เลยว่าเขาเป็นพวกใส่อะไรเสร็จแล้วโยนลงพื้นแน่ ๆ ก็ดูดิตามพื้นมีแต่ของอะไรไม่รู้ ทั้งเสื้อผ้า อุปกรณ์รถยังมีตกอยู่ตามพื้นบ้านอีกด้วยนะ

            “เอ๊ะ ทำบ้าไรเนี่ย!” จะไม่ให้ฉันตกใจได้ยังไงก็เขาหยิบอะไรไม่รู้คล้ายกับกุญแจมือของตำรวจออกมาล็อกไว้ที่ข้อมือฉันนะสิ แถมอีกด้านก็ล็อกไว้กับด้ามจับของเก้าอี้อีกด้วย    

            ส่งผลให้ฉันจำใจต้องหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ที่เขาใช้ล็อกข้อมือไว้อย่างช่วยไม่ได้ ส่วนเขาก็ไปยกเก้าอี้อีกตัวมานั่งตรงหน้าฉันพร้อมกับใช้สายตานิ่ง ๆ นั้นจ้องฉันอย่างไม่วางตา จนฉันรู้สึกเกร็งไปหมด

            “ใครส่งมึงมา?” เขาถามเสียงเรียบ ทว่าน้ำเสียงของเขากลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็น จนบรรยากาศรอบตัวของฉันถึงกับเปลี่ยนไปอีกแบบ

            ฉันจึงหลบสายตาของเขาที่กำลังจ้องจะเอาคำตอบ

            “มะ...ไม่มี ฉันแค่จะมาดูรถฉันเฉย ๆ ฉันคิดว่าโกดังตรงนั้นอาจจะมีรถของฉันจอดอยู่นี่นา” ฉันเลือกที่จะโกหกหน้าตาย เพราะมันอาจจะช่วยให้เขาฉุดคิดขึ้นมาก็ได้ เพราะเขาเอารถฉันไปซ่อมจริง ๆ นี่

            “มาดูรถตัวเองแต่แต่งตัวตัวชุดดำ และยังใช้ผ้าปกปิดหน้า?” คำพูดแทงใจดำของเขาเล่นเอาฉันไปต่อไม่เป็นเลย โอ๊ยยัยบุญ โกหกไปแต่ไม่ได้ดูเลยว่าตัวเองกำลังอยู่ในชุดอะไร

            “เอ่อ..คืออ แบบว่า...” ฉันพยายามมองดูสิ่งของรอบห้องเผื่อจะมีอะไรที่ช่วยให้ฉันคิดคำโกหกได้ แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาก็เล่นเอาฉันจำต้องหยุดการกระทำทุกอย่างทันที

            “กูให้โอกาสมึงพูดใหม่” เขาใช้มีดพกขึ้นมาจ่อใต้คางของฉันด้วยสีหน้าที่ยังนิ่งคงเดิม ปลายมีดแนบชิดกับเนื้อหนังของฉันมากซะจนสัมผัสถึงความเย็นของมีดได้

            เขาเริ่มกดมันเข้ามาเรื่อย ๆ จนฉันรู้สึกเจ็บจิ๊ด ฉันไม่กล้าขยับปากพูดอะไรได้แต่นั่งตัวสั่นน้ำตาคลอ ขืนฉันพูดมีหวังปลายมีดได้ทิ่มลงไปลึกกว่าเดิมแน่

            และดูเหมือนเขาจะรับรู้ละมั้งว่าฉันไม่สามารถพูดตอบโต้ได้ในขณะที่มีดยังจ่ออยู่แบบนี้ เขาเลยดึงมีดออกมาหุบเก็บลงกระเป๋ากางเกงของตัวเองดังเดิม พร้อมกับนั่งกอดอกมองฉันอย่างรอคำตอบ

            ฉันจึงพยายามสูดหายใจเข้าออก เพื่อไล่ความกลัวออกไปให้พ้น ๆ ก่อนจะเริ่มพูดในสิ่งที่เขาต้องการคำตอบมากที่สุด