4

บุณย์นราชักใจคอไม่ดี เห็นสายตาเย็นชาดุดันแบบนั้นใช่ว่าเธอไม่กลัวเขาเสียที่ไหน เมื่อครู่คงเสียจังหวะเพราะเธอ นี่คิดจะทำร้ายเธออีกคนแล้วกระมัง วันนี้มันวันแต่งงานเธอแท้ ๆ เลย จะกลายเป็นงานศพในอีกวันถัดไปหรืออย่างไรกัน

คิดได้อย่างนั้นแล้วก็นึกกลัวขึ้นมา หันหลังเตรียมหาทางหนีออกจากห้อง แต่ออกวิ่งได้ไม่ถึงสองก้าวดีด้วยซ้ำ ก็ถูกเรี่ยวแรงที่ทั้งไวกว่าและเหนือกว่ารั้งชุดเจ้าสาวของเธอเอาไว้ เขาออกแรงอีกทีกระชากชุดออกเสียงฉีกขาดไม่ดังนัก แต่รับรู้ถึงไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่กระแทกเข้ามายังเนินทรวงของเธอ

เหลือบตาลงมองชุด พบว่ามันขาดวิ่นปกปิดส่วนสงวนเอาไว้ไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว จังหวะที่กำลังสำรวจชุดตัวเองอยู่นั้น บุณย์นราพบว่าตัวเธอเองถูกเขาจับเหวี่ยงลงไปนอนอยู่บนเตียงแล้ว

ตั้งสติได้ รีบขยับลุก ดันตัวหนี แต่ก็ถูกร่างใหญ่โตของชายผู้นั้นตามลงมากดเอาไว้ทั้งตัว พร้อมขู่เสียงขรึมเข้มขึ้น

“ถ้ายังดิ้นอีก จะเอาให้ขาดหมดเลย ทั้งข้างนอก ข้างใน!”

เธออยากถามเขานัก ว่ายังเหลืออะไรให้เขาทำฉีกขาดได้อีก ในเมื่อชุดเจ้าสาวของเธอแทบไม่เหลือเป็นชิ้นเดียวกันแล้ว

ข้างในอย่างนั้นหรือ

นี่เขาคงไม่คิดจะฉีกชุดชั้นในของเธอด้วยหรอกนะ

คิดได้อย่างนั้น บุณย์นราก็เริ่มดิ้นรนอีกครั้ง ชุดข้างนอกขาดยังพอทน ถ้าชุดชั้นในเธอขาด มันไม่วาบหวิวเกินไปหรืออย่างไร

“ดิ้นทำไมนัก”

ชายคนนั้นกระชากเสียงดุใส่ พร้อมจับบุณย์นราพลิกนอนคว่ำหน้าลง หญิงสาวกลัวจนตัวสั่น เสียงที่เอ่ยก็สั่นตามไปด้วย

“ฉันเจ็บ ปล่อยฉันเถอะ”

เท่านั้นเองร่างสูงใหญ่นั่นถึงได้ลดแรงกดที่แผ่นหลังของเธอเล็กน้อย ยังไม่คลายความตื่นตระหนกดี ก็ต้องหลุดเสียงหวีดร้องออกมาอีกครั้ง เมื่อร่างของเธอถูกตวัดขึ้นราวกับตุ๊กตา และตอนนี้ลำตัวของเธอก็พาดอยู่บนบ่าแข็งแรงของชายคนนั้นแล้ว 

                บุณย์นราพยายามขืนคอผงกหัวขึ้น ตะเบ็งเสียงเรียกคนอื่น

                “ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ!”

                แต่แล้วกลับพบว่าเสียงของเธอไม่ดังเท่าไรนักในท่าทางห้อยหัวแบบนี้ แถมยังถูกมือหนาใหญ่ของชายคนนั้นฟาดลงที่บั้นท้ายของเธอเต็มแรง ซ้ำตรงที่กระแทกชนขอบเตียงเมื่อครู่ พร้อมกับเสียงขู่สำทับตามหลังมา

“ไอ้สวะพวกนี้ มันไม่รู้จักหรอกว่าอันไหนของนาย อันไหนของมัน ลองได้มาเจอเธอสภาพนี้ รับรองได้ว่าโดนเรียงคิวแน่ แต่เท่าที่กะดูตอนเข้ามา คนก็ไม่ได้เยอะมากนะ หมดทั้งงานนี่ร้อยกว่าคิวเท่านั้นเอง”

คิดจะขู่กันหรือ แล้วเบ่งใส่คนโฉดชั่วออกไป

                “ฉันเป็น...” บุณย์นราว่าแล้วก็อึกอักพูดต่อไม่ออก ข่มอายพูดไป “ฉันเป็นเมียของพี่ฟาสแล้ว คนพวกนั้นไม่กล้าเรียงคิวฉันหรอก ไม่ต้องมาขู่”

                แม้จะพูดแบบนั้น แต่ในใจของเธอก็นึกหวั่นอยู่บ้าง แว่วเสียงชายคนนั้นท้ากลับ “ก็เอาสิ เรียกมาเลย”

พลันนั้นเอง คำพูดที่กฤตยชญ์บอกกับยอชแว่วเข้ามาในหัว

                ‘ให้กูเบื่อก่อน เดี๋ยวจะยกให้วันหลัง’

               

บุณย์นรานิ่งไป ใจคอเริ่มไม่ดี หากกฤตยชญ์ทำแบบที่พูดกับลูกน้องของเขาจริง เธอจะทำอย่างไร คิดวนเวียนว้าวุ่นไปมาก็ต้องหยุดเรื่องฟุ้งซ่านพวกนั้นไว้ก่อน เพื่อมองหาคนที่จะช่วยเหลือตนเองได้ ครอบครัวของเธออยู่ไหน จะมีใครโผล่มาเจอบ้างหรือเปล่า แต่กลับว่างเปล่า ไม่เห็นใคร เห็นแต่ว่าตรงนั้นมีคนคอยฉายไฟรออยู่ที่ทางเดินด้านหลังบ้าน คลับคล้ายคลับคลาจะเป็นคนของกฤตยชญ์

ที่แท้เกลือเป็นหนอน

คนร้ายถึงได้เข้าถึงตัวคนเป็นนายได้แบบนี้

                บุณย์นราเริ่มอ่อนแรง แม้ถูกจับพาดบ่าอยู่แต่เธอก็ยังดิ้นรนหาทางหนี และทุกครั้งที่ดิ้นจะถูกฟาดมือลงบนสะโพกเต็มแรง โดยนิสัยแล้วหญิงสาวไม่ใช่คนสำออย แต่แรงที่อีกฝ่ายกระทำซ้ำ ๆ ลงที่มันเจ็บระบมอยู่เลยทำให้ต้องร้องออกมา

                “โอ๊ย! ช่วยด้วยค่ะ”

                บุณย์นราร้องไม่ทันจบประโยคดี ก็ถูกฟาดลงมายังจุดที่เจ็บอีกครั้ง หญิงสาวกัดฟันแน่น หยุดดิ้น กระนั้นก็ยังพยายามตะเบ็งเสียงร้องให้คนช่วย แต่กลับได้ยินเสียงตัวเองดังแผ่ว ๆ ผ่านริมฝีปากออกไปเพียงเท่านั้น

ในที่สุดก็ถูกพามาจนถึงด้านนอก โดยคนพามานำออกไปทางด้านหลัง ที่ตรงนั้นไม่มีใครยืนคุมอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

ทั้งยังมีรถตู้จอดรออยู่คันหนึ่ง

“จะพาฉันไปไหน”

เธอถามเมื่อถูกโยนเข้าไปในรถแล้ว บนนั้นมีคนขับที่ด้านหน้านั่งอยู่คนเดียว หันไปมองรอบคันก็เห็นแต่ชายร่างสูงใหญ่คนที่ฉุดเธอมา นั่งขวางประตูอยู่อีกคน

จบคำถามของเธอ ไม่มีคำตอบจากใครใด ๆ ทั้งสิ้น

รถกระชากตัวออกไปได้พักใหญ่แล้ว บุณย์นรายังหมุนหน้ามองเส้นทางซ้ายทีขวาที ว่ารถมุ่งหน้าไปที่ไหนกันแน่ แต่สองข้างทางมืดบ้างสว่างบ้าง จึงมองเห็นได้ไม่ชัดนักว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนแล้ว

หญิงสาวถอนหายใจ แล้วถอยหลังนั่งเบียดตัวเองกับเบาะรถอย่างหวาดกลัวปนอ่อนเพลีย เครื่องปรับอากาศทำงานเต็มสมรรถนะของมัน เย็นจนหนาว ทีแรกก็ว่าตัวเองทนได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานขึ้นเรื่อย ๆ เป็นชั่วโมงก็ทำท่าจะไม่ไหวเอา

บุณย์นรากัดผนังปากแน่น ไม่ยอมหลุดปากพูดอะไรออกไป คนพวกนี้ต้องไม่ใช่คนดีแน่ ไม่อย่างนั้นจะบุกเข้าไปทำร้ายคนอื่นถึงในบ้านทำไมกัน กฤตยชญ์ถูกทำร้ายหนักขนาดนั้น แล้วเธอก็ถูกฉุดมาแบบนี้ ป่านนี้แล้วจะมีใครรู้เรื่องบ้าง

หญิงสาวไม่ยอมแพ้ มองหาทางหนีทางรอดให้ตัวเอง ได้ยินคนขับรถคุยกับชายที่นั่งขวางประตูตรงเบาะแถวเดียวกับเธอด้วยท่าทีเคร่งเครียด แล้วก็เห็นว่าเขาคว้าเอาขวดเหล้า