5

หญิงสาวไม่ยอมแพ้ มองหาทางหนีทางรอดให้ตัวเอง ได้ยินคนขับรถคุยกับชายที่นั่งขวางประตูตรงเบาะแถวเดียวกับเธอด้วยท่าทีเคร่งเครียด แล้วก็เห็นว่าเขาคว้าเอาขวดเหล้าขวดเล็กออกมาเปิดดื่ม อีกเดี๋ยวก็เห็นยกดื่มอีกเรื่อย ๆ รถยังคงมุ่งหน้าไปเรื่อยไม่มีทีท่าจะจอดเลยสักนาทีเดียว

นานร่วมสองชั่วโมงได้ ที่รู้ว่ารถหยุดเคลื่อนล้อแล้ว บุณย์นราใจเต้นไม่เป็นส่ำ รู้สึกกลัวมากกว่าเดิม ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบ้าง แล้วก็เอียงตัวหลบแทบไม่ทัน เมื่อเสื้อคลุมตัวใหญ่ถูกโยนมาพาดที่ตรงไหล่ของเธอเข้าพอดี กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกลิ่นบุหรี่ติดอยู่บนเสื้อตัวนั้น เธอขยับหนีมันด้วยท่าทีรังเกียจ ก็ถูกคว้าแขนเอาไว้จากคนที่ฉุดเธอมา แล้วก็ถูกเขาห่อเธอด้วยเสื้อตัวนั้น พร้อมลากถูลู่ถูกังออกจากรถ

บุณย์นราถูกจับพาดบ่าอีกครั้ง แต่รอบนี้เธอหมดแรงจะผงกหัวดูว่าเขาพาเธอไปไหนต่อ ได้แต่ปิดตาลงอย่างอ่อนเพลีย

จนเห็นว่าเขาหยุดเดิน ก็ค่อยปรือตามอง เอียงมองสำรวจพบว่าที่ตรงนั้นคล้ายห้องโถงของบ้าน เขาเดินผ่านมัน มุ่งหน้าไปยังทางทอดยาวแล้วเลี้ยวขวาเข้าประตูบ้านไม้ตรงสู่ห้องในนั้น พร้อมกับโยนเธอลงบนเตียง ไม่ได้รุนแรงก็จริง แต่กระนั้นก็ไม่ได้วางอย่างทะนุถนอมเท่าไรนัก

พอทรงตัวได้ ก็ค่อยขยับลุกนั่งเพราะชุดของเธอขาดจนหมด มีก็แต่เสื้อที่คลุมอยู่ที่พอจะปกปิดเรือนร่างของเธอเอาไว้ได้หน่อย พอเงยหน้าขึ้นมองเขา ค่อยเห็นว่าเขามองเธออยู่ก่อนแล้ว จึงเอ่ยด้วยเสียงอ่อนลง หวังเอาน้ำเย็นเข้าลูบ

“อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้องละ”

เห็นเขาจ้องหน้าเธอนิ่งแต่ไม่พูดอะไร แล้วถึงขยับลงมานั่งบนเตียง เชยคางเธอขึ้น ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนได้กลิ่นเหล้าคลุ้งออกมาพร้อมลมหายใจของเขา

นิ้วเรียวยาวที่จับปืนขู่จะยิงกฤตยชญ์กดลงบนผิวแก้มของเธอแรง ๆ ลากนิ้วปาด หงายขึ้นดู งึมงำถามใกล้ใบหน้าของเธอ

“แต่งหนาขนาดนี้ทำไม”

บุณย์นราเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เธอไม่รู้หรอกว่าแบบไหนที่เรียกว่าหนาหรือบาง เพราะปกติไปเรียน ก็ใส่เพียงชุดนักศึกษา ทาครีมทาแป้งก็ว่าเยอะแล้ว เพิ่งวันนี้เอง ที่ช่างลงสีละเลงบนใบหน้าให้เธอเสียแยะ

“ทำไมไอ้ฟาสมันถึงต้องแต่งงานกับเด็กอายุแค่สิบแปดวะ”

บุณย์นราเบี่ยงหน้าหนี บอกเสียงสั่น “ฉันเรียนจบปริญญาแล้ว จะอายุแค่สิบแปดได้ยังไง”

ว่าจบ เห็นเขาหรี่ตามองเหนือหว่างคิ้วของเธอ ยื่นมือแตะลงบนหน้าผาก ถามอีกประโยค

“ไปโดนอะไร” 

บุณย์นราสะดุ้งเล็กน้อย เพราะเจ็บตรงที่เขาแตะถูก เบี่ยงหน้าหนีไม่ตอบ ค่อยโล่งใจ เมื่อเขายอมละมือจากใบหน้าของเธอ

“ตรงนี้ด้วย”

เสียงทุ้มถามใหม่ พร้อมดึงเสื้อคลุมออกจากหัวไหล่ของเธอ บุณย์นราขยับหนีด้วยความหวาดกลัว เมื่อเขาเข้ามาใกล้จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดลงบนผิว หญิงสาวหดคอ ดึงตัวเองให้ออกห่างจากเขามากที่สุด เอ่ยเสียงแผ่ว เพราะเรี่ยวแรงกำลังลดน้อยถอยลงทุกที ๆ

“หยะ... อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ปล่อยฉันไปเถอะ”

สิ้นคำวอนขอ มือหนาและใหญ่ของเขาจับใบหน้าของเธอให้หันมาสบตาตอบ พร้อมกับที่ปากร้อนผ่าวทาบปิดลงในตอนนั้น บุณย์นราตกใจจนดวงตาสีดำเต็มไปด้วยแววอ่อนล้าเบิกกว้างขึ้น หญิงสาวยกมือดันอกเขา ออกแรงจนสุดพอปากเป็นอิสระได้หน่อยหนึ่ง ก็ร้องขอ อ้อนวอนอีกครั้ง

“อย่าทำฉันเลยนะ”

เขาดึงให้เธอเข้ามาใกล้กันมากกว่าเดิม ก้มลงบอกชิดริมฝีปากเธอ “รับปากไอ้ฟาสมันแล้ว”

บุณย์นราออกแรงดันอีกฝ่าย แกะมือเขาออกแต่ก็ไร้ผล ปากร้องถามอย่างไม่เข้าใจ “เรื่องอะไรกัน”

“พิสูจน์ว่าเธอยังสดอยู่หรือเปล่า”

ได้ยินเสียงขรึมบอกแบบนั้น บุณย์นราตัวชาวาบขึ้น หญิงสาวออกแรงเฮือกสุดท้ายขืนตัวหนี ดิ้นรนให้ตัวเองหลุดพ้นจากเรี่ยวแรงที่แสนอันตรายของผู้ชายคนนี้

“ไม่ ๆ ปล่อยนะ ปล่อยฉันก่อน”

บุณย์นราทั้งถีบ ทั้งหยิก ทั้งดิ้น ทั้งหนี แต่ก็ถูกดึงลงให้นอนหงายราบไปกับเตียงนอนอย่างเดิม หญิงสาวไม่มีทางยินยอม เธอพยายามหาหนทางต่อสู้ พร้อมกับขอร้องอีกฝ่ายด้วยท่าทีอ่อนลง

“ปล่อยฉันเถอะ ฉันไปแล้วสัญญาว่าจะบอกพี่ฟาสว่าไม่ต้องแจ้งความเอาผิดกับพวกนาย จะได้เลิกแล้วต่อกันไป...” บุณย์นรายังโน้มน้าวไม่จบดีเลย ก็ถูกเสียงของอีกฝ่ายขัดกลับมา

“กลัวตายห่า”

จบคำเขา บุณย์นราถูกปิดปากแน่นอีกครั้ง ชายคนนั้นจูบเธอราวกับจะดูดเอาความหวานในปากออกไปให้หมด หญิงสาวหมดหนทางดิ้นหนี ทำเป็นโอนอ่อนผ่อนตามแล้วลงฟันจะงับกัดลิ้นอีกฝ่ายให้สุดแรง

แต่นั่นลิ้นคนหรือลิ้นงู ทำไมถึงได้โฉบหนีจากฟันของเธอได้

มือที่ออกร้อนผ่าวบีบเข้าที่คางของเธอแรงมาก แรงจนบุณย์นราน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวดส่งเสียงบอกให้เขาปล่อย แต่เขาหรือจะยอมให้เธอเป็นอิสระ

ริมฝีปากกรุ่นกลิ่นเหล้าเคล้าบุหรี่เจือจางก้มลงหาอีกครั้ง

“ฮึก…”

หญิงสาวสะอื้น เธอถูกชายแปลกหน้าคนนั้นใช้กายของเขาทาบลงทับ หญิงสาวออกแรงดิ้นรนอีกครั้ง ฮึดเป็นเฮือกสุดท้ายก่อนที่แรงของเธอจะหมดลง

น้ำตาเปรอะเลอะเป็นคราบ ปากร้อนผ่าวยอมปล่อยจากปากของเธอแล้ว และกำลังไล่ไต่ต่ำลงตามลำคอ ลงไปยังเนินอก บุณย์นราแว่วเสียงกรีดร้องของใครสักคนในนาทีต่อมา และคืนนั้นเองที่เธอได้เข้าหอเมื่อเวลาล่วงเข้าวันใหม่ไปแล้ว

แต่ชายที่เธอร่วมหอด้วยในคืนนั้นไม่ใช่กฤตยชญ์ ไม่ใช่เจ้าบ่าวของเธอ เป็นชายโฉด ที่บุณย์นราไม่รู้จักกระทั่งใบหน้า รวมไปถึงชื่อเสียงเรียงนามของเขาด้วย 

แม้ไม่ได้นอนเต็มตานักแต่ก็ตื่นแต่เช้าเพราะความเคยชิน พอพลิกตะแคงตัว ถึงได้พบว่าร่างกายอ่อนล้าไปหมด โดยเฉพาะบริเวณที่บอบบางที่สุดตรงนั้น บุณย์นรารู้สึกได้ว่ามันระบม เจ็บแสบ เพราะถูกล่วงล้ำซ้ำ ๆ จากชายที่เธอไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ

นึกมาถึงตรงนี้แล้วก็อดเหลือบมองหาอีกฝ่ายไม่ได้ ปรากฏว่านอนคว่ำอยู่ข้าง ๆ กันนี่เอง เธอสบโอกาสแล้ว จะทำร้ายเขาคืนดีหรือไม่

                พลันนั้นเองที่คำขู่แสนร้ายกาจผุดเข้ามาในหัว

บุณย์นราอดเม้มปากแน่นด้วยความแค้นใจไม่ได้

                ‘ถ้ายังดิ้น ยังหนีบขาไว้อีก จะให้พวกที่อยู่ข้างนอกเข้ามาช่วยกันจับขึง ไม่ใช่แค่ช่วยจับเท่านั้นนะ เดี๋ยวจะให้พวกมันเรียงคิวเธอด้วย’

เธอไม่ได้ยินยอม ยังแข็งขืน ต่อต้านทุกหนทาง แต่ก็สู้เขาไม่ได้

หญิงสาวเหลียวหาของ ใจอยากเอามาทุ่มทำร้ายคนใจหยาบคนนี้ แต่พอนึกถึงความปลอดภัยหลังจากนั้น ก็หยุดความคิดที่จะเอาของมาทำร้ายอีกฝ่ายทิ้งไป บอกตัวเองว่าแทนที่จะเสียเวลาทำร้ายไอ้ชั่วคนนี้ เธอควรหาทางหนีไปจากที่นี่ น่าจะดีกว่า