ตอนที่ 4 เกาะเมฆินทร์

พอได้ฟังคำตอบของเขาภูริตาก็ตะลึงไป 'ติดหนี้ยี่สิบล้าน' จะเป็นไปได้ยังไง คุณบงกชกับคุณลือชาท่านรวยจะตาย สมบัติที่มีชาตินี้กินใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด

"เธอไม่เชื่อ..? ไม่เชื่อก็แล้วแต่นะ แต่ถึงยังไงเธอก็ต้องทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด"

เมฆาพูดออกมาเมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของเธอ รู้สึกรำคาญแม่สาวหน้าหวานคนนี้ขึ้นมานิดหน่อย ลูกคุณหนูก็อย่างนี้แหละ

"รีบ ๆ ทานข้าวฉันจะพาเธอไปจดทะเบียนเราจะได้เดินทางไปเกาะกัน"

"จะ..จดทะเบียน ต้องจดด้วยเหรอ แล้วต้องเดินทางไปเกาะ เกาะอะไรเราไม่ได้จะอยู่ที่นี่เหรอคะ ?"

"ฉันเอาเธอมาทำเมีย ก็ต้องจดทะเบียนสมรสกันอยู่แล้ว เกาะที่ว่าน่ะมีชื่อว่าเกาะเมฆินทร์ ที่นั่นคือบ้านของฉัน รวมทั้งที่นี่ด้วยแต่ส่วนมากฉันจะอยู่ที่เกาะมากกว่า"

เขาส่งเสียงเข้ม ๆ อธิบายออกมา ภูริตาจึงตักข้าวต้มเข้าปากอีกสองสามคำก็วางช้อนลง เขาบอกว่าจะพาไปเกาะ อย่าบอกนะว่าเขาจะเอาเธอไปขังไว้ที่นั่น แล้วก็ทรมานเธออย่างในละคร แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา

เมฆานึกขำกับท่าทางหวาดกลัวของหญิงสาว สนุกเหมือนกันแฮะบางทีชีวิตต่อจากนี้ไปคงจะมีสีสันน่าดู เขาจึงรีบทานข้าวต้มให้หมดชาม

หลังจากทานข้าวเสร็จเมฆาก็ให้พี่หาญขับรถตู้คันหรู พาเขาและภูริตามาที่ว่าการอำเภอจังหวัดกระบี่ เพื่อที่จะมาจดทะเบียนสมรสกัน

"เซ็นชื่อสิ"

เขาบอกเธอเสียงเข้มพร้อมกับจรดปากกาลงไปเซ็นชื่อในเอกสาร ภูริตามองหน้าเขาอย่างลังเล แต่ก็จำยอมจรดปากาเซ็นชื่อลงไปบนเอกสารแผ่นนั้น ต่อจากนี้ไปเธอก็กลายเป็นภรรยาของเขาเต็มตัว คงจะไม่มีทางหนีไปไหนรอดแล้วสินะ

"ยินดีกับทั้งสองคนด้วยนะครับ รักกันนาน ๆ มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง หนักนิดเบาหน่อยก็อดทนและอภัยให้กัน ชีวิตคู่จะได้ยืนยาว"

เจ้าหน้าที่ของที่ว่าการอำเภออวยพรให้ชายหนุ่มกับหญิงสาว ซึ่งสวยหล่อกันทั้งคู่และเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก

"ขอบคุณครับ"

เมฆาเอ่ยขอบคุณเจ้าหน้าที่ แล้วก็ดึงแขนของภูริตาที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้น และพาเธอเดินไปที่รถตู้พอมาถึงเขาก็บอกกับพี่หาญ

"ไปที่ท่าเรือ ผมจะกลับเกาะเมฆินทร์แล้ว"

ชายหนุ่มเอ่ยสั่งคนของเขาเสียงเข้ม เขาเปิดประตูและดันร่างบางให้เข้าไปในนั้น ก่อนจะพาร่างสูงใหญ่ตามเข้ามา ร่างหนานั่งเบียดชิดเธอตามเคย ภูริตาร้อน ๆ หนาว ๆ กอดทะเบียนสมรสเอาไว้แน่น พลางคิดหวาดกลัวอนาคตข้างหน้าอยู่ในใจ

รถตู้คันใหญ่พาภูริตาและเมฆามาที่ท่าเรือ พี่หาญขนกระเป๋าเสื้อผ้าของหญิงสาวลงไปในเรือสปีดโบ๊ท พอเสร็จแล้วเขาก็ขับรถตู้ออกไป ร่างบางมองตามรถตู้ไปด้วยสายตาเลื่อนลอย อยากกลับบ้านก็กลับไม่ได้ แต่ถ้าจะเดินหน้าก็ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

"ลงเรือ"

เสียงห้าวทุ้มเอ่ยออกมา ภูริตาสะดุ้งเฮือกแต่ก็ยอมก้าวเดินตามเขาไปลงเรือ พอเดินมาถึงท่าเทียบเรือร่างใหญ่ก็ยกร่างบอบบางข้ามกราบเรือ เขาวางร่างเธอลงในเรือสปีดโบ๊ทอย่างง่ายดาย ราวกับว่าเธอเป็นเพียงนุ่นหนึ่งกระสอบเท่านั้น แล้วเขาก็กระโดดลงเรือตามมา

เมฆาขับเรือสปีดโบ๊ทอย่างคล่องแคล่ว ผ่านท้องทะเลอันเวิ้งว้างและเงียบเหงา ภูริตามองวิวสองข้างทางอย่างหงอย ๆ พร้อมกับแอบมองหน้าเขาเป็นระยะ ๆ ถ้าเขาลดความดิบเถื่อนลงกว่านี้ และชวนเธอพูดคุยให้มากสักหน่อยเธอก็คงจะรู้สึกดีขึ้น

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว แสงสีทองเริ่มสาดส่องลงมาอาบทาท้องทะเลและคลื่นลมให้เป็นสีสดสวย ภาพตรงหน้าของภูริตาช่างสวยงามแต่ทว่าภายในจิตใจของเธอกลับหมองหม่น การที่ได้ไปอยู่ที่เกาะกับเขานั่นก็เท่ากับว่าเธออยู่ในกรงขัง

แต่มันก็คงไม่ต่างจากชีวิตที่ผ่านมาของเธอเท่าใดนัก ภูริตาเกิดมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า โดยที่ไม่เคยได้รู้เลยว่าพ่อกับแม่ที่แท้จริงเป็นใคร จนกระทั่งอายุได้สิบขวบก็ได้รับการอุปการะคุณจากบ้านหวังรักษ์ คุณบงกชกับคุณลือชาได้รับเธอมาเป็นลูกบุญธรรม

ในตอนนั้นเธอดีใจมากวาดหวังถึงครอบครัวที่อบอุ่น แต่ว่าความเป็นจริงมันช่างโหดร้ายนัก เพราะว่าทางบ้านหวังรักษ์รับเธอเป็นลูกบุญธรรมเพียงแค่ในทางกฎหมายเท่านั้น แต่ในความเป็นจริงเธอก็เป็นเพียงคนรับใช้ดี ๆ นี่เอง

แต่เพียงเท่านั้นภูริตาก็ดีใจมากแล้ว เพราะอย่างน้อยเธอก็ได้เรียนหนังสือและมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าตอนอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้า แม้ว่าจะไม่ได้มีสิทธิ์และมีอิสระเท่าที่ควรก็ตาม เธอจึงรู้สึกเศร้าเมื่อคิดว่าการไปอยู่ที่เกาะเธอก็คงไร้ซึ่งอิสระภาพเช่นเคย

เมฆาเองก็ลอบมองหญิงสาวเป็นระยะ ๆ เช่นกัน เขาสังเกตเห็นว่าภูริตามักจะมีสายตาที่เศร้าสร้อย แม้ว่าใบหน้าของเธอจะสวยงามแต่มันก็หมองหม่น เขารู้สึกหงุดหงิดมาก การที่เธอได้มาเป็นเจ้าสาวของเขานี่มันเศร้ามากเลยหรือไงวะ

คงคิดถึงแสงสีเสียงที่กรุงเทพ ฯ ล่ะสิ สงสัยอยู่ที่นั่นคงจะสบายจนเคยตัว ดีเลยถ้าไปถึงเกาะเมฆินทร์เมื่อไหร่ เดี๋ยวเขาจะใช้งานเธอให้แบบจัดหนักจัดเต็มเลยคอยดู ทั้งงานในเกาะแล้วก็งานบนเตียง เมฆาคิดในใจพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันไปด้วย

แล้วเรือเร็วสปีดโบ๊ทของเมฆาก็พาภูริตาผ่านพ้นร่องน้ำของป่าโกงกางทะลุมายังเกาะเมฆินทร์ บรรยากาศรอบ ๆ เกาะสวยงามมาก ในท้องทะเลน้ำก็ใสและหาดทรายที่ขาวสะอาดยาวไปจนสุดลูกหูลูกตา

"ถึงแล้ว เกาะเมฆินทร์"

เขาบอกกับเธอเมื่อจอดเรือเทียบท่าเรียบร้อยแล้ว เมฆาช่วยเธอยกกระเป๋าลงจากเรือ แล้วทั้งสองคนก็เดินเคียงคู่กันเดินขึ้นไปจากท่าเทียบเรือ ภูริตามองซ้ายมองขวาอย่างตื่นเต้น เสียงคลื่นกระทบฝั่งทำให้เธอรู้สึกดี ที่นี่แตกต่างจากที่เธอจินตนาการเอาไว้มากโข

"นายหัวมาแล้ว !"

มีเสียงใครบางคนตะโกนขึ้นมาเป็นภาษาถิ่น พร้อมกับมีผู้ชายสองสามคนวิ่งตรงมาที่เมฆา แล้วก็มาถือกระเป๋าในมือของเขาเดินตรงเข้าไปในบ้าน เสียงเอะอะพูดคุยกันภายในบ้าน แล้วหลังจากนั้นก็มีเด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่งเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น

ภูริตารู้สึกตะลึงงันอีกครั้ง เธอมองว่านี่มันไม่ใช่บ้านแล้วนี่มันคฤหาสน์ชัด ๆ แถมยังหลังใหญ่กว่าบ้านหลังที่เธอนอนค้างอยู่เมื่อคืนนี้อีก มิน่าเขาถึงสามารถให้เงินคุณบงกชกับคุณลือชาได้ถึงยี่สิบล้านบาท

"นายหัวกลับมาแล้วเหรอจ๊ะ ?"

เด็กสาวเอ่ยถามเมฆาเสียงอ่อนเสียงหวาน แต่ทว่าพอสายตามองไปที่ภูริตาก็เปลี่ยนเป็นแววแข็งกร้าวและไม่พอใจขึ้นมาทันที

"นายหัวนี่ใครคะ ?"