ตอนที่ 3 หลังจากนี้

ในขณะที่หญิงสาวกำลังจะขาดอากาศหายใจชายหนุ่มก็ผละริมฝีปากออก ภูริตาตัวอ่อนระทวย ซบใบหน้าลงตรงอกกว้างของเขาอย่างหมดแรง

“รสชาดหวานใช้ได้ แต่ลีลาอ่อนหัดไปหน่อย”

เมฆาพูดออกมาเสียงแผ่ว ส่งผลให้คนที่กำลังซุกหน้ากับอกเขาอยู่รีบผละออกจากอกแกร่งทันที เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรปล่อยแขนออกจากการโอบไหล่ของเธอ และขยับไปนั่งชิดริมเบาะอีกด้าน

ภูริตาจึงหันหน้าออกไปมองที่วิวด้านนอกแทน เธอรู้สึกสับสนไปหมด ทั้งหวาดกลัวและรัญจวนใจในคราวเดียวกัน เพราะการจูบของเขาเมื่อกี้นั่นเอง

รถเคลื่อนตัวออกจากสนามบินนานแค่ไหนภูริตาก็ไม่รู้ เพราะใจของเธอตอนนี้จดจ่ออยู่กับวิวข้างทาง หญิงสาวอยากหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้มาก เพราะไม่อาจรู้ได้ว่าพอถึงบ้านของเมฆาแล้ว เธอจะเจอกับอะไรบ้าง

“หิวหรือเปล่า ?”

เสียงเข้มถามออกมาทำลายความเงียบ ภูริตาจึงหันไปตามเสียง เธอไม่ได้ตอบเขาแต่ส่ายหน้าแทน

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกินข้าวที่บ้านเลย อีกประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว”

แล้วหลังจากนั้นก็เกิดความเงียบขึ้นภายในรถ อีกราวสามสิบนาทีต่อมา ก็มาถึงบ้านของเมฆา ซึ่งเธอมองว่ามันไม่น่าจะเรียกว่าบ้าน มันน่าจะเรียกว่าคฤหาสถ์มากกว่า

“ถึงแล้ว เดี๋ยวเธอตามเด็กรับใช้ไปละกัน”

เขาบอกกับเธอ พร้อมกับส่งกระเป๋าที่เขายึดของเธอเอาไว้ในตอนแรกคืนให้เธอด้วย

“ค่ะ”

ภูริตาพูดได้เพียงเท่านั้น ร่างสูงใหญ่ของเมฆาก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง เธอจึงเดินตามเด็กรับใช้ไปยังห้องที่เขาจัดเตรียมไว้ให้ อาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยเด็กรับใช้ก็มาตามเธอไปกินข้าว เธอนั่งที่โต๊ะทานข้าวเพียงลำพังจึงเอ่ยถามหาเขา

"คุณเมฆาล่ะคะ ?"

"ไปข้างนอกค่ะ"

เด็กรับใช้บอกเธอเพียงเท่านั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ มือเรียวจึงหยิบช้อนส้อมตักข้าวเข้าปากไปสองสามคำก็รวบช้อน ทานอะไรไม่ลงจริง ๆ ทั้งกังวลและหวาดกลัวสารพัด ไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าต้องเจออะไรบ้าง

อีกอย่างเธอก็กลัวว่าเขาจะรู้ความจริงเรื่องที่เธอเป็นเพียงเด็กรับใช้ในบ้าน ไม่ใช่ลูกสาวจริง ๆ ของคุณบงกชและคุณลือชา ถ้าเป็นแบบนั้นนายเมฆาอะไรนั่นจะโกรธมากแค่ไหนกันนะ ขนาดรู้ว่าเธอมาแต่งกับเขาแทนนลินียังโกรธมากขนาดนี้เลย

เมฆาไปที่ผับที่เขาเคยมาเป็นประจำ และนั่งดื่มเงียบ ๆ ตามลำพัง คืนนี้เขายังไม่อยากกลับบ้าน เพราะเดี๋ยวจะหักห้ามใจไม่อยู่ เผลอทำอะไรแม่สาวกรุงเทพ ฯ รุนแรงเกิน กลัวว่าเธอจะเตลิดหนีไป

รสชาดของจูบตอนที่อยู่บนรถตู้ ยังติดอยู่ที่ริมฝีปากของเขาไม่ยอมจางหาย พอนึกมาถึงตรงนี้มือใหญ่ก็ยกขึ้นมาลูบที่ริมฝีปากของตัวเองเบา ๆ

เช้าวันต่อมาหลังจากที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย ภูริตาก็ลงมาด้านล่าง เธอรู้สึกเพลีย ๆ เพราะว่าเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ คิดมากและกังวลไปสารพัด ยอมรับว่ากลัวเขามาก อีกอย่างที่นี่ก็ไกลจากบ้านของเธอเหลือเกิน คิดมาถึงตรงนี้เธอก็สะดุดกับความคิดของตัวเอง

'เราไม่มีบ้านตั้งแต่แรกนี่นา'

พอรู้ตัวก็เศร้าสร้อยยิ่งกว่าเดิม ร่างบางเดินเข้าไปในห้องครัวตามความเคยชิน เพราะตอนอยู่ที่บ้านหวังรักษ์เธอก็มีหน้าที่ทำกับข้าวเป็นเรื่องปกติ

"อ้าวคุณ ตื่นแต่เช้าจัง หิวแล้วเหรอคะ ?"

เด็กรับใช้ที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในห้องครัวเอ่ยถามออกมา ภูริตารีบเดินเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อดูว่าเด็กสาวคนนั้นกำลังทำอะไร

"ยังค่ะ ทำอะไรอยู่เหรอให้ตาช่วยไหม ?"

"กำลังจะทำข้าวต้มทะเล"

"มาค่ะเดี๋ยวตาช่วยทำ"

แล้วภูริตาก็ลงมือทำข้าวต้มทะเลอย่างคล่องแคล่ว เด็กรับใช้รู้สึกแปลกใจมากไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้จะทำกับข้าวเป็น พอข้าวต้มหม้อนั้นเสร็จร่างบางก็เอ่ยออกมา

"เสร็จแล้วค่ะ ลองชิมดู"

เด็กรับใช้ขยับเข้าไปใกล้ ๆ และลองชิมข้าวต้มหม้อนั้นดู ก็ปรากฎว่ามันอร่อยมาก แบบนี้นายหัวเมฆาจะต้องทานข้าวได้เยอะแน่ ๆ

"ทำอะไรกัน ?"

เสียงห้าวทุ้มเอ่ยถามออกมา หญิงสาวทั้งสองหันไปมองทันที

"นายหัว คุณผู้หญิงกำลังทำข้าวต้มจ้ะ"

เด็กรับใช้คนนั้นเอ่ยออกมาเป็นภาษาถิ่น ภูริตาใจตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ กลัวกับท่าทางของเขามาก

"อืมม..ถ้าอย่างนั้นก็ตั้งโต๊ะเลยฉันหิวแล้ว ส่วนเธอมานี่"

เขากวักมือเรียกภูริตา ร่างบางจึงได้ก้าวเดินเข้าไปหาเขา พอเธอเข้ามาใกล้ มือใหญ่ก็คว้ามือเรียวมากุมเอาไว้ และจูงพาเธอเดินขึ้นไปชั้นบนและเข้าไปในห้องนอนอีกห้อง หญิงสาวเดาเอาว่าน่าจะเป็นห้องนอนของเขา และมันก็ใช่จริง ๆ

ภูริตารู้สึกหวั่นไหวและหวาดกลัวเกรงว่าเขาจะทำอะไร แต่ก็ต้องทำใจเพราะว่าที่เธอมาหาเขาที่นี่ก็มาในฐานะเจ้าสาวของเขาอยู่แล้ว

"ฉันจะอาบน้ำ ไปเตรียมเสื้อผ้าให้หน่อย"

พูดจบเมฆาก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ ร่างบางจึงได้เดินเข้าไปสำรวจตู้เสื้อผ้าแล้วก็หยิบกางเกงยีนส์ขายาวสีเข้มและเสื้อแขนยาวลายสก๊อตออกมา รวมทั้งเสื้อกล้ามกางเกงชั้นในแล้วก็บ็อกเซอร์ด้วย

นำเสื้อผ้าเหล่านั้นไปวางไว้บนเตียง หญิงสาวทำได้อย่างคล่องแคล่วเพราะว่าเธอปรนนิบัตินลินีแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว แม้จะเขินอายอยู่บ้างเวลาที่มองกางเกงชี้นในของเขา

ราว ๆ สิบห้านาทีเมฆาก็อาบน้ำเสร็จ เขาเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูที่พันรอบเอว หยดน้ำเกาะพราวไปทั้งแผ่นหลังและหน้าอกแกร่ง ภูริตาหน้าแดงไม่กล้ามองเขาตรง ๆ เธอนั่งบนเตียงหันหลังให้เขา

"เสร็จแล้ว ไป..ไปกินข้าว"

เมฆาบอกออกมาร่างบางจึงหันไปทางเขา แล้วหญิงสาวก็ต้องใจเต้นแรงเพราะว่าตอนนี้บนใบหน้าของชายหนุ่มเกลี้ยงเกลา ปราศจากหนวดเคราที่รกรุงรัง หน้าตาของเขาจัดได้ว่าหล่อเหลามาก คมเข้มสมเป็นชายไทยแต่ก็ดูดุดันอยู่ในที

ร่างบางเดินตามร่างสูงใหญ่ตรงไปที่ห้องทานข้าว ภูริตามองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกหวั่นไหว เมฆามีรูปร่างที่สูงใหญ่มากเขาน่าจะสูงไม่ต่ำกว่า 180 cm ทำเอาสาวตัวเล็กที่สูงเพียง 160 cm แบบเธอดูเป็นคนแคระไปเลยเมื่อเทียบกับเขา

"พ่อกับแม่ของเธอบอกหรือเปล่าว่าทำไมเธอถึงต้องมาแต่งงานกับฉัน ?"

ระหว่างที่นั่งทานข้าวกันอยู่เมฆาก็เอ่ยถามออกมา ภูริตาส่ายหน้าพร้อมกับตอบเขาออกไป

"ไม่ได้บอกค่ะ พวกท่านบอกแค่ว่าถ้าฉันแต่งงานกับคุณ บ้านหวังรักษ์ก็จะไม่ล้มละลาย"

"หึ..กะแล้วเชียวว่าสองคนนั้นคงไม่ได้บอกความจริงทุกอย่างกับเธอ ถ้าอย่างนั้นฉันจะบอกเธอเองก็แล้วกัน ที่เธอต้องมาแต่งงานกับฉัน นั่นก็เป็นเพราะว่าพ่อกับแม่ของเธอติดหนี้ฉันยี่สิบล้านบาท"