ตอนที่ 5 ผู้ชายใจร้าย

"นายหัวนี่ใครคะ ?"

แจ่มใสเอ่ยถามนายหัวหนุ่มออกมา ชายหนุ่มจึงหันไปมองหน้าของเด็กสาว

"ทุกคนฉันกลับมาแล้ว เอ่อ..แล้วก็นี่ภูริตาเมียของฉัน"

เมฆาแนะนำภูริตาให้กับทุกคนได้รู้จัก หญิงสาวยิ้มให้ทุกคนอย่างเป็นมิตร และทุกคนก็ท่าทางเป็นมิตรกับเธอยกเว้นแจ่มใส เด็กสาวคนนั้นมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายนายหัวหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็กระแทกส้นเท้าเดินเข้าไปในบ้าน

ภูริตามองตามแจ่มใสไปด้วยความรู้สึกวูบไหว เธอทั้งโดดเดี่ยวแล้วก็เหงาหงอย นี่ต้องมามีศัตรูที่นี่อีกเหรอเนี่ย หันไปมองใบหน้าคมเข้มเขาก็มองเมินไปทางอื่น

ชายหนุ่มเดินนำภูริตาเข้าไปในบ้าน คราวนี้มีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาหาคนทั้งคู่

"ป้าวันทาครับ นี่ภูริตาเมียของผม"

เขาพูดเพียงเท่านั้นก็เดินเลี่ยงออกไปทางอื่น ภูริตาจึงยกมือขึ้นไหว้และกล่าวทักทายหญิงร่างท้วมคนนั้น

"สวัสดีค่ะคุณป้า"

"ค่ะคุณ ป้ะไปที่ห้องพักกัน"

แล้วป้าวันทาก็เดินนำหญิงสาวขึ้นไปบนบ้าน เดินตรงไปที่ห้องนอนที่ใหญ่ที่สุดของบ้าน ก็ในเมื่อนายหัวบอกว่าคุณคนนี้เป็นเมีย ก็ย่อมต้องพักห้องเดียวกันกับนายหัวอยู่แล้ว

"คุณพักห้องนี้นะเป็นห้องนอนของนายหัว"

"ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ"

แล้วป้าวันทาก็เดินลงไปข้างล่าง ภูริตาเห็นว่ากระเป๋าเสื้อผ้าของเธอวางอยู่บนเตียงกว้าง จึงได้ทำการเอาเสื้อผ้าออกมาและจัดมันให้เข้าไปอยู่ในตู้เสื้อผ้า หญิงสาวรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย เพราะอย่างน้อยก็ยังมีป้าวันทาและอีกหลายคนที่ใจดีและดูเป็นมิตรกับเธอ ถึงแม้ว่าจะมีแจ่มใสที่ประกาศด้วยภาษากายว่าไม่ชอบหน้าเธอก็ตาม

เมื่อเธอนำเสื้อผ้าในกระเป๋าเก็บใส่ในตู้เสื้อผ้าใบใหญ่เรียบร้อยแล้ว เธอก็ไปนั่งมองทะเลที่ริมระเบียง ความมืดที่เริ่มปกคลุมลงมานั้นเพิ่มความเหงาและเศร้าให้เธอเป็นอย่างมาก

เมฆายืนมองภูริตาเงียบ ๆ อยู่อีกฟากหนึ่งของชายหาด เขายอมรับว่าเธอสวยถูกใจเขามาก แต่แค่ไม่พอใจที่โดนคุณลือชาและคุณบงกชหลอกเขาเท่านั้น และความไม่พอใจนี้จะต้องถูกระบายกับเธอ

คืนนั้นหลังจากที่ทานข้าวเสร็จแล้วเมฆาก็หายไปเหมือนเช่นเคย ภูริตารู้สึกโล่งใจที่อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ยังไม่มายุ่งกับเธอ แต่ว่าอีกใจหนึ่งหญิงสาวก็อดคิดไม่ได้ว่าหรือเขาจะมีผู้หญิงคนอื่นซุกซ่อนเอาไว้

หรือว่าผู้หญิงของเขาก็คือแจ่มใส เธอยังจำท่าทางของเด็กแจ่มใสได้ดี สายตาที่มองเหมือนกับว่าเกลียดเธอมาตั้งแต่ชาติปางก่อน และท่าทางกระฟัดกระเฟียดนั้นด้วย แถมนายหัวเมฆาก็ไม่ได้ว่าอะไรหล่อนสักคำ

ภูริตาล้มตัวนอนลงบนเตียงกว้าง ความโดดเดี่ยวและความเศร้าแล่นเข้ากัดกินจิตใจของเธอ หญิงสาวรู้ดีว่าเมฆาเกลียดเธอมากเพราะว่าคนที่เขาอยากแต่งงานด้วยคือนลินี ไม่ใช่เด็กกำพร้าเช่นเธอ

นี่ขนาดไม่รู้ว่าเธอเป็นเพียงเด็กกำพร้าเขายังเกลียดเธอขนาดนี้ ถ้าหากเขารู้ความจริงจะเกลียดเธอขนาดไหนกันนะ ภูริตานอนหงายมือก่ายหน้าผาก คิดอะไรฟุ้งซ่านไปเรื่อย กว่าจะข่มตาให้หลับลงได้ก็ผ่านไปเกือบค่อนคืน

ทางด้านเมฆาเขาต้องรีบไปที่ท่าเรือ เพราะเรือประมงที่ส่งออกไปหาปลานั้นกลับมาเทียบท่าแล้ว และมันก็ได้ปลามามากมาย หลังจากกลับจากท่าเรือเขาก็คิดจะขึ้นไปนอนบนห้องเหมือนกัน แต่ก็ได้แต่อดใจเอาไว้ก่อน เขาจึงได้ไปนอนที่บ้านพักคนงานแทน

ความจริงแล้วเมฆาก็ยอมรับว่าภูริตาสวยถูกใจเขามาก แถมรสชาดก็ยังหวานหอมอีกด้วย เขายังจำตอนที่จูบกับเธอได้ดี แม้เธอจะไม่ประสีประสาแต่ทว่ากลับกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนให้เขาได้เป็นอย่างดี

แต่ที่เขาไม่ชอบก็คือคุณบงกชกับคุณลือชาทำไมต้องมาหลอกลวงเขาด้วย นี่จึงเป็นสาเหตุที่เขามึนตึงและใจร้ายกับเธอ เมฆาอยากทำให้หญิงสาวเจ็บปวดทดแทนที่เขาต้องเสียหน้าจากการที่โดนหลอก และการที่เขาไม่ได้ว่าอะไรแจ่มใสที่แจ่มใสทำท่าทางกระฟัดกระเฟียดใส่เธอ นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการแก้แค้น

ในตอนหัวเช้านายหัวเมฆาเดินดุ่ม ๆ เข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ที่ตอนนี้ภูริตากำลังหลับอยู่ เขามองใบหน้าสวยหวานที่หลับตาพริ้มอยู่นั้นก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ มือใหญ่เอื้อมไปกระชากผ้าห่มออกจากตัวเธออย่างแรง

"ตื่น ๆๆๆ ลุกได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองหรือไง? ลงไปช่วยป้าวันทาทำกับข้าวเดี๋ยวนี้ อย่ามามัวงอมืองอเท้า ที่นี่ไม่บ้านเธอที่กรุงเทพ ฯ นะ"

พร้อมกับปลุกภูริตาด้วยเสียงอันดัง หญิงสาวสะดุ้งเฮือกลุกขึ้นมานั่งด้วยความมึนงง และพอตั้งสติได้เธอก็ลงจากเตียงเดินเลี่ยงเขาไปเข้าห้องน้ำ เพื่อล้างหน้าแปรงฟันและพอเสร็จแล้วก็เดินลงไปข้างล่างตรงไปยังห้องครัว เมฆามองตามร่างบอบบางนั้นอย่างพอใจ แล้วเขาก็เข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย

ภูริตาต่อว่าเขาอยู่ในใจ ผู้ชายอะไรใจร้ายแถมยังปากร้ายอีกด้วย แม้เขาจะหล่อเท่ห์แบบชายไทย รูปร่างสูงใหญ่และผิวคล้ำแดดดูมีเสน่ห์มาก แต่ว่าหน้าตาของเขาก็ช่างขัดกับนิสัยใจคอของเขาเหลือเกิน

หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงฝาผนัง มันบ่งบอกเวลาว่าเพิ่งตีห้าหรือว่าที่นี่ตื่นตีห้าก็ถือว่านอนกินบ้านกินเมืองแล้ว เธอคงต้องสอบถามป้าวันทาแล้วล่ะว่าจะต้องตื่นตั้งแต่กี่โมงเพื่อมาทำกับข้าว เขาจะได้ไม่ค่อนแคะเธออีก

เมื่อเดินมาถึงห้องครัว ภูริตาก็เห็นป้าวันทากับแจ่มใสกำลังทำกับข้าวกันอยู่ เธอจึงเดินเข้าไปหาหญิงวัยกลางคน และเอ่ยถามออกมา

"ป้าคะ มีอะไรให้ตาช่วยไหม ?"

"อ้าวคุณตา ตื่นแต่เช้าจัง ?"

แจ่มใสหันไปมองหญิงสาวชาวกรุงเทพ ฯ แล้วก็เบ้ปากใส่ เด็กสาวอุตส่าห์แอบจองและแอบชอบนายหัวเมฆามาตั้งแต่เธอแตกเนื้อสาว ถึงแม้ว่านายหัวจะไม่เคยสนใจเธอเลย ก็ตาม แต่นั่นก็ไม่เป็นไรเพราะเธอถือคติที่ว่า น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อน ตราบใดที่นายหัวยังไม่มีเมียเธอก็ยังมีสิทธิ์

แต้แล้วเมื่อวานนายหัวกลับพาผู้หญิงคนนี้มา แถมยังบอกว่าเป็นเมียนายหัวอีกด้วย หัวใจดวงน้อย ๆ ของแจ่มใสจึงแสนเจ็บปวด เธอบอกกับตัวเองว่าจะไม่มีวันญาติดีกับศรัตรูหัวใจอย่างแน่นอน