บทที่ 1 ชะตาของคนจะมีผัวแก่ 1

บทที่ 1 ชะตาของคนจะมีผัวแก่

        ฉันไม่รู้เรื่องแผนส่งลูกสาวไปขัดดอกอะไรนี่หรอก ถ้ารู้ก็คงบอกให้แม่ไปศรีสวัสดิ์เงินติดล้อแล้ว ฉันรู้แค่ว่าตอนสองทุ่ม แม่เข้ามาในห้องแล้วสั่งให้แต่งตัวด่วนๆ แต่ฉันอาบน้ำประแป้งนอนอืดเล่นเกมคุกกี้รันไปแล้วอ่ะ แม่มาถึงก็พูดๆๆ บ่นๆๆ เปิดตู้เสื้อผ้า หยิบโน่นจับนี่ แต่ฉันไม่ได้สนใจอะไรไง สมองถูกดูดไปอยู่ที่เกมหมดแล้ว

        “ยัยจีจี้ วันนี้แม่ให้ออกไปเที่ยวได้ ไปที่ผับฮาร์ทบีตแถวทองหล่อนะ”

        “...” นิ้วฉันกดยิกๆ แม่จะพูดอะไรก็พูดไปก่อนได้เลย เดี๋ยวตามไปฟังทีหลัง

        “ไอ้จี้!”

        “เหนียวนักนะ นี่แน่ะๆ”

        “ไอ้จี้!!”

        “ไม่ไปอ่ะ”  ฉันกำลังจดจ่ออยู่กับเกม ถามคำตอบคำ แม่เริ่มเท้าสะเอวนับหนึ่งถึงสิบและนึกถึงคำเตือนของสามีที่บอกว่าเสี่ยฤทธิ์ชาติดุมาก ถ้าส่งลูกสาวคนโตไปก็ยังพอลุ้น แต่ยัยคนเล็กนี่ แม่ต้องคำนวณให้ดีๆ

        “พี่โตโต้เขาจะไปเป็นเพื่อนด้วย ไปเหอะ”

        “พี่โตเขาจะไปจีบสาว แม่จะให้หนูไปคอยคุมอ่ะดิ ไม่ไปหรอก น่าเบื่อจะตายชัก แม่ให้พี่อ้อแอ้ไปก็แล้วกัน”

“ใจฉันก็อยากให้อ้อแอ้ไปย่ะ แต่พี่แกเขาทำงานตาเหลือกอยู่ เพราะฉะนั้นแกต้องไปแทน ทำตัวให้เรียบร้อยด้วย พูดจาเพราะๆ เข้าใจมั้ย”

“ไปผับแต่ให้ทำตัวเรียบร้อยอ่อแม่ ทำไงอ่ะ พนมมือ อัญชลี วันทา อภิวาท ดื่มเหล้า?”

แม่เริ่มเท้าสะเอวครบทั้งสองมือ เป็นสัญญาณอันตราย “รบกวนสอบถามหน่อยนะคะคุณลูก นี่จะครึ่งปีแล้ว มัวแต่อุดอู้อยู่อย่างนี้ เมื่อไรหล่อนจะมีผัวเหรอคะ”

“โธ่ แม่ ถ้าใจเราร่าน หน้าบ้านก็หาผัวได้ เลิกคลุมถุงชนลูกๆ สักทีเหอะแม่”

“อีลูกคนนี้ ฟาดด้วยรองเท้าแตะดีมั้ย พ่อแม่หาคู่ให้ก็โวยวายว่าถูกคลุมถุงชน เทพหาคู่ให้ก็เรียกบุพเพสันนิวาส เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ”

“นี่มันปีไหนแล้วค่ะคุณนายทองสุก การมีผัวไม่ได้แปลว่าชีวิตจะคอมพลีสสักหน่อย”

“เขาหล่อมากเลยนะ”

“ผัวหนูก็หล่อทุกคนอ่ะ หล่อล่ำหำจัมโบ้” ฉันชี้ไปที่โปสเตอร์ดาราเกาหลีที่แปะเต็มข้างฝา สองมือกดเกมยิกๆ แม่ก็ยังไม่ยอมแพ้ สวมวิญญาณพนักงานขายประกัน พยายามขายของให้ได้

“แต่เขารวยมากเลยนะ”

“รวยแค่ไหนอ่ะแม่”

“รวยแบบแบตมือถือหมดแล้วซื้อเครื่องใหม่เลยเพราะขี้เกียจชาร์จ”

“เอาดีๆ รวยหรือขี้เกียจ เดี๋ยวนี้ผู้หญิงก็หาเงินเองได้ไม่ต้องรอผัวเลี้ยง จิ๋มก็จิ๋มหนู หนูเป็นเจ้าของจิ๋มไม่ได้เดือดร้อนอะไร แล้วทำไมใครต่อใครถึงเดือดร้อนกันจัง”

“เขารวยมาก คนเรียกเสี่ยตั้งแต่หนุ่มๆ เพราะรวยโคตรๆ รวยระดับนอนอยู่บ้านเฉยๆ ก็มีเงินเข้าบัญชีวันละหลักร้อยล้านเชียวนะไอ้จี้”

“แล้วไงอ่ะ ในเกมหนูก็รวยเป็นอภิมหาเศรษฐีนีเหมือนกัน เนี่ย มีเพชรตั้งแปดหมื่นล้าน” 

ฉันรัวนิ้วกดเกมต่อไปไม่หยุด ไม่มีท่าทีว่าจะยอมลุกขึ้นจากเตียง แม่เห็นว่าจะบ่นยังไงฉันก็ไม่ยอมกระดิกตัวแน่ๆ จึงควานหาไม้แขวนเสื้อเตรียมฟาดนังเด็กเถียงคำไม่ตกฟาก ผีเจาะปากส่งเข้าประกวด แม่พูดด้วยดีๆ ไม่ชอบ ชอบคุยกันทั้งน้ำตา

ขั้นแรก แม่ถอดปลั๊กอินเตอร์เนตก่อนเลยหนึ่งกรุบ

“แม่! เกมหนูหลุดแล้ววว...”

“เออ นั่นแหละดี!”

“หนูสะสมยอดมาตั้งแต่เมื่อวานเลยนะแม่” ฉันงอแง ดิ้นพราดๆ เพราะกำลังจะเคลียร์ด่านได้แล้วอ่ะ แม่เห็นสภาพลูกสาวแล้วก็ปวดกบาล นี่กูเลี้ยงตัวอะไรมาวะเนี่ย ทำไมยิ่งโตยิ่งน่ากระทืบ แม่จึงเงื้อไม้แขวนเสื้อขึ้นประมาณว่าขอสักตุบเถอะ พี่โตแต่งตัวพร้อมออกบินท่องราตรีตามคำสั่งแม่แล้วจึงเข้ามากู้ซากน้องสาวด้วยการกระซิบเบาๆ ว่า

        “แถวนั้นมีร้านเนื้อโคขุนย่างเนยอร่อยนะ”

        ฉันกระเด้งตัวขึ้นยืนตรงและควานหารองเท้าผ้าใบใต้เตียงทันที  “ออกจากผับสี่ทุ่ม ต่อด้วยเนื้อย่าง โอเคนะ”