บทที่ 1 ชะตาของคนจะมีผัวแก่ 2

“แถวนั้นมีร้านเนื้อโคขุนย่างเนยอร่อยนะ”

        ฉันกระเด้งตัวขึ้นยืนตรงและควานหารองเท้าผ้าใบใต้เตียงทันที  “ออกจากผับสี่ทุ่ม ต่อด้วยเนื้อย่าง โอเคนะ”

        “โอเคยัยตะกละ” พี่โตหัวเราะ พี่ชายของฉันคนนี้ถ้าว่ากันตามตรงก็ถือว่าหล่อเหลาสูงเกินมาตรฐาน ตัวใหญ่กำยำตามประสาสมาชิกกิตติมศักดิ์ของจีจี้เลิฟเลิฟฟิสเนต พี่โตแต่งตัวเท่ดูดีมีรสนิยม ฉีดน้ำหอมฟุ้งและปาดเจลใส่ผมเสยไปด้านหลัง หนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยว ส่วนฉันปาดลิปเมเบอลีนนิวหยวกสองสามปึ้ด เปลี่ยนกางเกงนอนเป็นกางเกงยีนส์และคว้าไอโฟนกับพาวเวอร์แบงค์ไปแค่นั้นแหละ

        “แน่ใจนะว่าจะไม่เปลี่ยนชุด”

        “แน่ใจดิพี่”

ฉันโพสท่านางแบบ อาชีพเก่าก่อนตกงาน ปากจือตาปรือเหมือนเมาน้ำท่อม บิดเอวเอสแอ่นนมให้พี่ดู แต่พี่โตทำหน้าปวดกบาล อะไรกัน นี่นางแบบที่สวยที่สุดในตำบลเลยนะยะ แขนเล็กขาก็เล็ก เล็กกว่านี้อีกนิดก็ก้างแล้ว เห็นเอวไหมเนี่ย เอวคอด ผมยาว ผิวขาวใสอมชมพู หน้าอ่อนเยาว์เหมือนเด็กเพิ่งหย่านมขนาดนี้นะคะ หน้าสดก็ยังสวยไม่ต้องง้อคอนทัวร์เลย

“แกไปเอาความเชื่อผิดๆ แบบนั้นมาจากไหน”

“เอ้า ตอนจี้เด็กๆ พี่โตก็ชมหนูว่าสวยที่สุดในโลกไม่ใช่อ่อ พอโตมาก็ต้องสวยยิ่งขึ้น ยิ่งๆ ขึ้นไป จริงป่ะ” ฉันทำท่าจะไปทั้งชุดแบบนั้น แต่แม่ทนดูไม่ได้เลยลากไปแต่งตัวเสียใหม่ให้เป็นผู้เป็นคนมากกว่านี้

“นี่เป็นสาริกาลิ้นทอง ห้อยคอไว้ เวลาจะพูดอะไรเผื่อสาลิกาจะช่วยเบรกๆ ให้ เผ้าผมทำไมมันถึงยุ่งแบบนี้ มาๆ แม่หวีผมให้”

        คุณนายทองสุกรวบผมตึงให้แล้วมวยผมติดกิ๊บ ตึงจนหัวเหน่ง ซึ่งในสายตาพระมารดา ชุดที่ใส่แล้วสุภาพน่ารักน่ามองก็คือเสื้อสีขาวแขนยาว กระโปรงสีขาวยาวคลุมตาตุ่ม มีระบายๆ พร้อยไปทั้งตัวและรองเท้าหุ้มส้น แม่ชอบร้อยลูกปัดเป็นงานอดิเรกก็เลยสวมสร้อยคอให้เพียบ ห้อยไอเทมศักดิ์สิทธิ์เต็มตัว อารมณ์ออกจากผับตอนตีห้าแล้วไปทำบุญใส่บาตรต่อได้เลย ขนาดพี่โตเห็นแล้วยังขมวดคิ้วถามว่าเอาจริงอ่ะ

        “แม่ว่าสวย น่ารักดีออก เรียบร้อยด้วย นี่แหวนพระแม่อุมาเทวี ด้ายแดงจากวัดหวังต้าเซียน แล้วก็เข็มกลัดขุนแผนบริหารเสน่ห์”

        “แต่เราจะไปผับนะแม่ ไม่ใช่สถานฝึกกรรมฐาน”

“ไปเหอะๆ เดี๋ยวเนื้อหมด”

        “อีนี่ก็ห่วงแต่กิน ทำความตกลงกันก่อน พี่จะแนะนำรุ่นพี่ให้เรารู้จัก ถ้าแกทำให้เขาขอไลน์แกได้ พี่ถึงจะพาไปกินเนื้อย่าง ตกลงมั้ย”

        “โอ้ย ไม่เอาหรอก ทำไมหนูต้องให้ไลน์ด้วยอ่ะ”

        “เอาไลน์ของอ้อแอ้ให้เขาไปสิ”

        “พี่อ้อแอ้ได้ฟันศอกให้จี้อ่ะดิพี่โต พี่ก็รู้ว่าพี่อ้อแอ้เวลาโมโหโคตรน่ากลัว”

        “ถ้าแกไม่อยากมีผัวก็ไม่เป็นไร คิดซะว่าช่วยหาผัวให้อ้อแอ้ไง”

        “พี่อ้อแอ้เขาไม่ได้อยากมีผัวสักหน่อย ทำไมคุยกันตั้งนานแล้วไม่หลุดประเด็นมีผัวสักทีเนี่ยแม่” ฉันทำท่าจะควักไอโฟนออกมาเล่นเกมอีก พี่โตจึงกระซิบเป่ามนต์

        “ติดกับร้านเนื้อย่าง มีร้านโอมากาเสะ มีซาซิมิ อูนิ ไข่ปลาคาเวียร์ หอยเชลล์ย่างสาหร่าย  ไข่ปลาแซลมอน ซูโทโร่ มันปูซูไว”

        ฉันพ่นลมหายใจเหมือนกระทิง “แค่ไลน์ไม่พอหรอก เดี๋ยวจี้ตามเฝ้าถึงบ้านผู้ชายคนนั้นเลยค่ะ จี้จะหาลูกเขยให้แม่เอง ไว้ใจได้เลย”

        พี่โตโต้พูดไม่กี่คำ มนุษย์เนื้ออย่างจีจี้ก็พร้อมลุยค่ะ ก่อนไปก็ไม่ลืมคว้าผ้ากันเปื้อนติดมือไปด้วย เดี๋ยวกินเนื้อย่างเนยกระเด็นเปื้อนชุดขาวมันซักยาก แม่ช่วยรวบหางกระโปรงพาไปส่งขึ้นรถแล้วโบกมือบ๊ายบาย รอจนรถแล่นออกถนนไปจนสุดสายตาให้ชัวร์ว่าไอ้ลูกชายมันไม่ได้แวะถีบน้องลงจากรถ คุณนายทองสุกอุตส่าห์หาชุดกระโปรงสีขาวสวยๆ ให้ใส่เป็นเคล็ดว่าเหมือนชุดแต่งงานขนาดนี้ ขอให้นังจีจี้มันรัดเสี่ยฤทธิ์ชาติให้แน่นๆ เหมือนงูเหลือมรัดหมาได้ก็เป็นพอ พอหันหน้ามาก็เจอสามียืนน้ำตาซึมอยู่ คุณนายทองสุกก็ทำหน้าตกใจ รีบเข้ามาลูบหน้าลูบหลังถามว่าเป็นอะไร

        “สงสารเสี่ย”

        “ฮ่วย!”