LOGINหนึ่งเดือนต่อมา
เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่คีรินอยู่แต่คอนโด เขาไม่คิดที่จะกลับบ้านที่เป็นเรือนหอ ส่วนริสาก็ไม่ไปหาเขาอีกเลย ก็ตั้งแต่วันที่เธอไปเห็นเขากับยี่หวาอยู่ในห้องทำงานด้วยกัน จนกระทั่งวันนี้ เมื่อริสาออกจากที่ทำงานเธอก็ขึ้นรถแท็กซี่แล้วมุ่งหน้าไปยังบริษัทของเขา เธอชอบเขา เพราะฉะนั้นเธอจะต้องใช้ความพยายามให้มากเพื่อจะเอาชนะใจของเขาให้ได้ บริษัท เมื่อลงจากรถ ริสาก็รีบสาวเท้าเข้ามาในบริษัทของเขาที่เธอเข้ามาเมื่อสามอาทิตย์ก่อน ก็เป็นจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังเดินไปที่รถพอดี เมื่อเห็นอย่างนั้นร่างเล็กจึงสาวเท้าก้าวเดินอย่างเร่งรีบไปยังรถของเขาแล้วเปิดประตูเบาะข้างคนขับพร้อมกับเข้าไปนั่ง “นี่เธอ! ลงไปเลยนะ ฉันจะกลับคอนโด” เขาหันมาพูดกับเธอด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “วันนี้ริสาจะไปกับคุณด้วยค่ะ คุณไปไหน ริสาก็จะไปด้วยค่ะ” เธอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ต่อไปนี้เธอจะไม่ปล่อยให้เขาทำตามใจได้อีกแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไปเธอจะเป็นฝ่ายรุกเขาเอง “ตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงอย่างเธอมาก่อน” “ผู้หญิงอย่างริสามันทำไมเหรอคะ” “ผู้ชายไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป” “ก็ริสาชอบคุณคีรินนี่คะ เพราะฉะนั้นริสาก็ต้องเป็นฝ่ายรุกแบบนี้แหละค่ะ” “ต่อให้เธอตามตื๊อฉันไปอีกสักกี่ปี เธอก็ไม่สามารถเอาชนะใจฉันได้หรอก” “คงจะมีแต่ยี่หวาคนเดียวสินะคะที่สามารถเอาชนะใจของคุณได้” “ก็ใช่น่ะสิ” “…” เมื่อได้ยินอย่างนั้นใบหน้าสวยก็สลดลงทันทีพลางความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก็ผุดขึ้นมาในใจ “ลงจากรถฉันไปได้แล้ว” “ไม่ลงค่ะ วันนี้คุณต้องไปส่งริสาที่บ้าน” “ได้ ฉันจะไปส่งเธอ” เขายอมไปส่งเธอเพื่อตัดปัญหา เพราะดูๆแล้วเธอคงไม่ลงจากรถแน่ “งั้นก็ออกรถเลยค่ะ” ริสาเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มแจ่มใสเมื่อจะได้นั่งรถไปกับเขา ร่างสูงขับรถออกไปด้วยความเร็วแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านที่เป็นเรือนหอซึ่งเขาไม่เคยได้เข้าไปนอน เมื่อรถหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าบ้าน เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็หันบอกกับคนด้านข้างด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายเมื่อต้องขับรถมาถึงที่นี่ “ฉันมาส่งเธอตามที่พูดแล้ว ลงไปสิ” “คุณก็ลงด้วยสิคะ ถ้าคุณไม่ลง ริสาก็ไม่ลงค่ะ” “เธออย่าเรื่องมากได้ไหม ฉันมาส่งเธอแล้วจะเอาอะไรอีก” “ริสาอยากให้คุณนอนที่นี่บ้างค่ะ บ้านจะได้ไม่เงียบ” “ถึงฉันจะอยู่ก็เหมือนกันนั่นแหละ เพราะฉันไม่ได้จะคุยกับเธอ” “ถึงคุณจะไม่คุยกับริสาก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขอแค่คุณอยู่ด้วย ริสาก็รู้สึกไม่เงียบแล้วค่ะ” “ฉันลงก็ได้ แต่ฉันอยู่ได้ไม่นาน” “ค่ะ งั้นคุณก็ลงก่อนสิคะ เดี๋ยวริสาจะลงทีหลัง” เธออยากให้เขาลงไปก่อน เพราะถ้าเธอลงก่อน เขาต้องขับรถออกไปแน่ๆ คีรินก้าวขาลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในบ้านด้วยความตัดปัญหา ริสาที่เดินตามหลังมาก็เอ่ยขึ้นด้วยความเอาอกเอาใจ “นั่งพักก่อนสิคะ เดี๋ยวริสาจะเอาน้ำมาให้คุณดื่มค่ะ” ว่าแล้วร่างสูงก็ทิ้งตัวนั่งบนโซฟา ก่อนที่ริสาจะเข้าครัวไปยกน้ำมาวางให้เขา มือหนาทำท่าจะเอื้อมไปหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม แต่ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็มีเสียงดังขึ้น คีรินหยิบออกมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นยี่หวาจึงลุกจากโซฟาแล้วเดินออกไปคุยหน้าบ้าน ริสาเหลือบไปเห็นกุญแจรถของเขาที่วางอยู่บนโซฟาจึงหยิบใส่กระเป๋าสะพายแล้วยกยิ้ม พลางคิดในใจว่าถ้าเขาไม่มีกุญแจรถก็กลับไปคอนโดไม่ได้ (ว่าไง) “ป่านนี้แล้วทำไมคุณคีรินถึงยังไม่กลับล่ะคะ” (วันนี้ฉันคงกลับช้าหน่อย เพราะเคลียร์งานยังไม่เสร็จ) “อีกนานไหมคะกว่างานจะเสร็จ” (ก็คงอีกสักพัก) “รีบมานะคะ ยี่หวาจะเข้านอนพร้อมคุณค่ะ” (ถ้าเธอง่วงก็นอนก่อนได้เลย ไม่ต้องรอ) “แต่ยี่หวาอยากนอนพร้อมคุณค่ะ ปกติยี่หวาจะนอนพร้อมกับคุณทุกคืน ถ้ายี่หวาไม่ได้นอนกับคุณ ยี่หวาก็นอนไม่หลับหรอกค่ะ” ว่าแล้วนิ้วหนาจึงกดวางสายแล้วเดินไปที่โซฟาเพื่อจะหยิบกุญแจรถกลับคอนโด แต่ก็ไม่เห็น เขาล้วงในกระเป๋ากางเกงก็ไม่มี ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องเป็นริสาแน่ๆที่แอบหยิบไป เมื่อคิดได้อย่างนั้นเรียวขายาวก็ขึ้นไปยังชั้นบนแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนจึงเห็นว่าเธอนั่งดูโทรศัพท์อยู่บนโซฟาคีรินก้าวมายืนตรงหน้าเธอพร้อมกับพูดออกไปด้วยสีหน้าขึงขัง น้ำเสียงเข้มดุ“เอากุญแจรถมา”“ถ้าริสาให้กุญแจรถคุณ คุณก็จะกลับไปหาคู่นอนของคุณอีกใช่ไหม”“ใช่”คนตัวเล็กถึงกับสะอึกก้อนน้ำลายเมื่อเขายอมรับออกมาว่าจะไปหายี่หวาเด็กเลี้ยงที่อยู่ในสเปคของเขา ก่อนจะกลืนก้อนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อนแล้วปั้นหน้ายิ้มพูดออกไป“ริสาอยากให้คุณนอนที่นี่ค่ะ อย่าไปเลยนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน สายตาอ้อนวอน“ฉันไม่อยากนอนกับเธอ แต่ฉันอยากไปนอนกับยี่หวา เข้าใจไหม” ตั้งแต่ให้ยี่หวามาเป็นเด็กเลี้ยง เขาก็ไม่เคยไปนอนกับใครเลย“…” เธอถึงกับนิ่งและรู้สึกจุกไปอีกครั้งกับการที่เขาพูดย้ำว่าอยากอยู่กับยี่หวา“เธอเป็นได้แค่เจ้าสาวตัวแทนเท่านั้นแหละ ไม่มีทางที่จะเป็นอย่างอื่นไปได้หรอก”ร่างบางลุกจากโซฟาแล้วเงยหน้ามองเข้าไปในดวงตาคมแข็งกร้าวด้วยแววตาตัดพ้ออยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะใช้ความใจกล้าสวมกอดเอวสอบเอาไว้แน่นหมับ“นี่เธอ! ปล่อยฉันนะ!” เขาถึงกับอึ้งและตกใจเมื่อเธอกอด มือหนาแกะแขนเรียวออกอย่างกับโดนของร้อน ในระยะเวลาที่ยี่หวาเป็นเด็กเลี้ยงของเขา ก็ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนมากอดเขานอกจากยี่หวาคนเดียวยิ่งเขาห้ามและพย
หนึ่งเดือนต่อมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่คีรินอยู่แต่คอนโด เขาไม่คิดที่จะกลับบ้านที่เป็นเรือนหอ ส่วนริสาก็ไม่ไปหาเขาอีกเลย ก็ตั้งแต่วันที่เธอไปเห็นเขากับยี่หวาอยู่ในห้องทำงานด้วยกันจนกระทั่งวันนี้เมื่อริสาออกจากที่ทำงานเธอก็ขึ้นรถแท็กซี่แล้วมุ่งหน้าไปยังบริษัทของเขา เธอชอบเขา เพราะฉะนั้นเธอจะต้องใช้ความพยายามให้มากเพื่อจะเอาชนะใจของเขาให้ได้บริษัทเมื่อลงจากรถ ริสาก็รีบสาวเท้าเข้ามาในบริษัทของเขาที่เธอเข้ามาเมื่อสามอาทิตย์ก่อน ก็เป็นจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังเดินไปที่รถพอดี เมื่อเห็นอย่างนั้นร่างเล็กจึงสาวเท้าก้าวเดินอย่างเร่งรีบไปยังรถของเขาแล้วเปิดประตูเบาะข้างคนขับพร้อมกับเข้าไปนั่ง“นี่เธอ! ลงไปเลยนะ ฉันจะกลับคอนโด” เขาหันมาพูดกับเธอด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์“วันนี้ริสาจะไปกับคุณด้วยค่ะ คุณไปไหน ริสาก็จะไปด้วยค่ะ” เธอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ต่อไปนี้เธอจะไม่ปล่อยให้เขาทำตามใจได้อีกแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไปเธอจะเป็นฝ่ายรุกเขาเอง“ตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงอย่างเธอมาก่อน”“ผู้หญิงอย่างริสามันทำไมเหรอคะ”“ผู้ชายไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป”“ก็ริสาชอบคุณคีรินนี่คะ เพราะฉะนั้นริสาก็ต้องเป็นฝ่ายรุกแบบน
เมื่อถึงเวลาพักกลางวัน ร่างสูงของคีรินก็ลุกขึ้นเต็มความสูง ริสาที่เห็นจึงลุกจากโซฟาแล้วเดินมาหาเขาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ซึ่งผิดกับเขาที่มีสีหน้านิ่งขรึม“คุณคีรินจะไปกินข้าวแล้วใช่ไหมคะ”“…” เขาไม่ตอบ จากนั้นจึงเดินออกจากห้องไป ร่างเล็กที่เห็นว่าเขาไม่ตอบจึงก้าวตามร่างสูงลงไปข้างล่างคีรินเดินไปยังรถหรูของเขาที่จอดอยู่ โดยมีร่างสวยเดินตามเขาไปติดๆ คนตัวสูงเปิดประตูเข้าไปนั่งก่อนที่ร่างเล็กของริสาจะเข้าไปนั่งเบาะข้างด้วยรอยยิ้มดีใจที่ได้นั่งรถไปกับเขาร้านอาหารเมื่อทั้งสองเข้ามาในร้านอาหาร คีรินก็หย่อนกายนั่งลง จากนั้นริสาจึงหย่อนสะโพกนั่งข้างเขา ก่อนเสียงทุ้มเข้มของร่างสูงจะเอ่ยขึ้น“ไปนั่งฝั่งโน้น อย่ามานั่งข้างฉัน”“ขอริสานั่งข้างคุณนะคะ” เธอเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าสีหน้าของเขาจะดูขัดใจเป็นอย่างมากก็ตาม“เธออย่าพยายามเอาชนะใจฉันเลยนะ เพราะมันไม่ได้ผลหรอก”“เดี๋ยวพอนานไปคุณคีรินอาจจะชอบริสาขึ้นมาก็ได้นะคะ”“ไม่มีวันหรอก เลิกฝันซะเถอะ”“ริสาจะฝันจนกว่าคุณคีรินจะชอบริสาค่ะ”“งั้นเธอคงต้องฝันไปตลอดชีวิตนั่นแหละ”“คุณคีรินช่วยพูดดีๆกับริสาไม่ได้เหรอคะ”“ฉันรู้สึกร
บริษัทริสาสาวเท้าเข้ามาในบริษัทหรูที่มีขนาดใหญ่โตซึ่งมีหลายสิบชั้น เมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาก็เดินไปหาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มตามประสา“พี่คะ ฉันมาหาคุณคีรินค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคีรินอยู่ชั้นไหนเหรอคะ”“ท่านประธานอยู่ชั้นสามสิบค่ะ ชั้นบนสุดเลยค่ะ”“ขอบคุณมากนะคะพี่” ริสาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าอีกคนพูดกับเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตร“ยินดีค่ะ”“งั้นฉันขอตัวไปหาคุณคีรินก่อนนะคะ” พูดจบร่างเล็กสมส่วนที่อยู่ในชุดเดรสสั้นสีสวยก็ขึ้นไปยังชั้นบนสุดเรียวขาสวยก้าวออกจากลิฟต์ก็กวาดสายตามองหาห้องของเขา เมื่อเห็นป้ายหน้าห้องเขียนว่าประธานก็ไม่รอช้าที่จะก้าวไปยังหน้าห้องนั้นทันที ก่อนจะเอ่ยถามเลขาสาวที่นั่งอยู่หน้าห้อง“คุณเป็นเลขาของคุณคีรินใช่ไหมคะ”“ใช่ค่ะ” เลขาสาวตอบด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง“ฉันขอเข้าไปหาคุณคีรินหน่อยค่ะ”“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าน้องเป็นอะไรกับท่านประธานเหรอคะ”“เอ่อ…ฉันเป็น” เธอได้แต่อ้ำอึ้งพลางคิดในใจว่าถ้าบอกไปว่าเป็นภรรยาของเขาก็ไม่ได้ผิดอะไร ก็ในเมื่อเธอกับเขาแต่งงานกันแล้ว เมื่อคิดได้อย่างนั้นริสาจึงบอกออกไป“ฉันเป็นภรรยาของคุณคีรินค่ะ”“อ๋อ ภรรยาของท่านประธานนี่
วันต่อมาร้านอาหารแห่งหนึ่งวันนี้คีรินกับริสามีนัดมาดูตัวกัน ร่างสูงที่นั่งรอว่าที่เจ้าสาวตัวแทนมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่เห็นจึงรู้สึกหงุดหงิดแล้วบ่นอุบกับยี่หวาที่นั่งอยู่ข้างๆ“มัวทำอะไรอยู่นะ ทำไมถึงไม่มาสักที”“ใจเย็นๆนะคะคุณคีริน เดี๋ยวเขาก็มาค่ะ รถคงจะติดมั้งคะ” สิ้นเสียงของยี่หวาเอ่ย ร่างสวยของริสาในชุดเดรสสีหวานก็สาวเท้าเข้ามาอย่างร้อนใจพร้อมกับพูดออกไป พลางดวงตาสีหวานก็เหลือบไปมองยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเขานิดหนึ่ง“ริสาต้องขอโทษด้วยนะคะที่ให้คุณคีรินต้องรอนาน”“นั่งสิ” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยออกไปพลางดวงตาคมที่จ้องมองร่างเล็กฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจนที่ให้เขาต้องรอนาน“ค่ะ” เธอรับคำด้วยรอยยิ้มบางๆแล้วหย่อนสะโพกนั่ง ก่อนเสียงทุ้มนิ่งจะเอ่ยขึ้น“จะกินอะไรก็สั่ง”“ค่ะ” จากนั้นริสาก็จัดการสั่งอาหารไปหนึ่งอย่าง และคีรินกับยี่หวาก็จัดการสั่งไปคนละอย่างพอเป็นพิธีเมื่ออาหารถูกนำมาเสิร์ฟทั้งสามคนก็รับประทานกัน ยี่หวาชวนคีรินคุยกันตามประสาคนที่อยู่ด้วยกันมานาน ส่วนริสาก็ทานไปอย่างเงียบๆด้วยท่าทางเรียบร้อย ร่างสูงที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็ลอบสังเกตอิริยาบถและการวางตัวของเธอไปด้วย ซึ่งในสา
“มีเรื่องอะไรเหรอคะคุณคีริน”“เจ้าสาวฉันหนีไปแล้ว”“จริงเหรอคะ” ยี่หวาเอ่ยด้วยรอยยิ้มดีใจเมื่อรู้อย่างนั้น เพราะเธอก็ไม่อยากให้เขาไปแต่งงานกับคนอื่นเพราะเธอรักเขา เขาเคยบอกว่าถึงจะต้องแต่งงาน แต่เขาก็จะไม่ทิ้งเธอ เขายังจะให้เธอเป็นเด็กเลี้ยงของเขาต่อ เมื่อเจ้าสาวของเขาหนีไปแล้วก็ดีเลยสิ“ถึงเจ้าสาวจะหนี แต่ฉันก็ต้องแต่งงานกับผู้หญิงอื่น” คีรินเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย“เหรอคะ” เธอสีหน้าสลดลงทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น“อืม”ร่างสูงที่รู้สึกหงุดหงิดก็ถอดเสื้อผ้าแล้วขึ้นเตียง“คุณคีรินจะทำอีกเหรอคะ”“ตอนนี้ฉันรู้สึกหงุดหงิดมาก เพราะงั้นฉันจะเอาเธอให้หายหงุดหงิด”“เอาเลยค่ะคุณคีริน คุณคีรินจะเอากี่รอบก็ได้ค่ะ ถ้ามันจะทำให้คุณสบายใจขึ้น” เธอพูดอย่างเอาอกเอาใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหยิบถุงยางอนามัยมาใส่เข้าที่แท่งร้อนหนาและจัดการร่วมรักกับเธอจนเสร็จไปหนึ่งรอบยี่หวาเป็นเด็กเลี้ยงของคีรินมาสี่ปีแล้ว ก็ตั้งแต่เธอเรียนอยู่ปีสอง ตอนเรียนมหาลัยเธอเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ผับแห่งหนึ่งมีอยู่คืนหนึ่งเขาไปดื่มที่ผับคนเดียวแล้วเธอก็ทำหน้าที่เสิร์ฟให้เขา เธอเห็นเขาครั้งแรกก็ตกหลุมรัก เขาถามชื่อเธอ แล้วเขากั







