Mag-log inหนึ่งเดือนต่อมา
เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่คีรินอยู่แต่คอนโด เขาไม่คิดที่จะกลับบ้านที่เป็นเรือนหอ ส่วนริสาก็ไม่ไปหาเขาอีกเลย ก็ตั้งแต่วันที่เธอไปเห็นเขากับยี่หวาอยู่ในห้องทำงานด้วยกัน จนกระทั่งวันนี้ เมื่อริสาออกจากที่ทำงานเธอก็ขึ้นรถแท็กซี่แล้วมุ่งหน้าไปยังบริษัทของเขา เธอชอบเขา เพราะฉะนั้นเธอจะต้องใช้ความพยายามให้มากเพื่อจะเอาชนะใจของเขาให้ได้ บริษัท เมื่อลงจากรถ ริสาก็รีบสาวเท้าเข้ามาในบริษัทของเขาที่เธอเข้ามาเมื่อสามอาทิตย์ก่อน ก็เป็นจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังเดินไปที่รถพอดี เมื่อเห็นอย่างนั้นร่างเล็กจึงสาวเท้าก้าวเดินอย่างเร่งรีบไปยังรถของเขาแล้วเปิดประตูเบาะข้างคนขับพร้อมกับเข้าไปนั่ง “นี่เธอ! ลงไปเลยนะ ฉันจะกลับคอนโด” เขาหันมาพูดกับเธอด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “วันนี้ริสาจะไปกับคุณด้วยค่ะ คุณไปไหน ริสาก็จะไปด้วยค่ะ” เธอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ต่อไปนี้เธอจะไม่ปล่อยให้เขาทำตามใจได้อีกแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไปเธอจะเป็นฝ่ายรุกเขาเอง “ตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงอย่างเธอมาก่อน” “ผู้หญิงอย่างริสามันทำไมเหรอคะ” “ผู้ชายไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป” “ก็ริสาชอบคุณคีรินนี่คะ เพราะฉะนั้นริสาก็ต้องเป็นฝ่ายรุกแบบนี้แหละค่ะ” “ต่อให้เธอตามตื๊อฉันไปอีกสักกี่ปี เธอก็ไม่สามารถเอาชนะใจฉันได้หรอก” “คงจะมีแต่ยี่หวาคนเดียวสินะคะที่สามารถเอาชนะใจของคุณได้” “ก็ใช่น่ะสิ” “…” เมื่อได้ยินอย่างนั้นใบหน้าสวยก็สลดลงทันทีพลางความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก็ผุดขึ้นมาในใจ “ลงจากรถฉันไปได้แล้ว” “ไม่ลงค่ะ วันนี้คุณต้องไปส่งริสาที่บ้าน” “ได้ ฉันจะไปส่งเธอ” เขายอมไปส่งเธอเพื่อตัดปัญหา เพราะดูๆแล้วเธอคงไม่ลงจากรถแน่ “งั้นก็ออกรถเลยค่ะ” ริสาเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มแจ่มใสเมื่อจะได้นั่งรถไปกับเขา ร่างสูงขับรถออกไปด้วยความเร็วแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านที่เป็นเรือนหอซึ่งเขาไม่เคยได้เข้าไปนอน เมื่อรถหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าบ้าน เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็หันบอกกับคนด้านข้างด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายเมื่อต้องขับรถมาถึงที่นี่ “ฉันมาส่งเธอตามที่พูดแล้ว ลงไปสิ” “คุณก็ลงด้วยสิคะ ถ้าคุณไม่ลง ริสาก็ไม่ลงค่ะ” “เธออย่าเรื่องมากได้ไหม ฉันมาส่งเธอแล้วจะเอาอะไรอีก” “ริสาอยากให้คุณนอนที่นี่บ้างค่ะ บ้านจะได้ไม่เงียบ” “ถึงฉันจะอยู่ก็เหมือนกันนั่นแหละ เพราะฉันไม่ได้จะคุยกับเธอ” “ถึงคุณจะไม่คุยกับริสาก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขอแค่คุณอยู่ด้วย ริสาก็รู้สึกไม่เงียบแล้วค่ะ” “ฉันลงก็ได้ แต่ฉันอยู่ได้ไม่นาน” “ค่ะ งั้นคุณก็ลงก่อนสิคะ เดี๋ยวริสาจะลงทีหลัง” เธออยากให้เขาลงไปก่อน เพราะถ้าเธอลงก่อน เขาต้องขับรถออกไปแน่ๆ คีรินก้าวขาลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในบ้านด้วยความตัดปัญหา ริสาที่เดินตามหลังมาก็เอ่ยขึ้นด้วยความเอาอกเอาใจ “นั่งพักก่อนสิคะ เดี๋ยวริสาจะเอาน้ำมาให้คุณดื่มค่ะ” ว่าแล้วร่างสูงก็ทิ้งตัวนั่งบนโซฟา ก่อนที่ริสาจะเข้าครัวไปยกน้ำมาวางให้เขา มือหนาทำท่าจะเอื้อมไปหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม แต่ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็มีเสียงดังขึ้น คีรินหยิบออกมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นยี่หวาจึงลุกจากโซฟาแล้วเดินออกไปคุยหน้าบ้าน ริสาเหลือบไปเห็นกุญแจรถของเขาที่วางอยู่บนโซฟาจึงหยิบใส่กระเป๋าสะพายแล้วยกยิ้ม พลางคิดในใจว่าถ้าเขาไม่มีกุญแจรถก็กลับไปคอนโดไม่ได้ (ว่าไง) “ป่านนี้แล้วทำไมคุณคีรินถึงยังไม่กลับล่ะคะ” (วันนี้ฉันคงกลับช้าหน่อย เพราะเคลียร์งานยังไม่เสร็จ) “อีกนานไหมคะกว่างานจะเสร็จ” (ก็คงอีกสักพัก) “รีบมานะคะ ยี่หวาจะเข้านอนพร้อมคุณค่ะ” (ถ้าเธอง่วงก็นอนก่อนได้เลย ไม่ต้องรอ) “แต่ยี่หวาอยากนอนพร้อมคุณค่ะ ปกติยี่หวาจะนอนพร้อมกับคุณทุกคืน ถ้ายี่หวาไม่ได้นอนกับคุณ ยี่หวาก็นอนไม่หลับหรอกค่ะ” ว่าแล้วนิ้วหนาจึงกดวางสายแล้วเดินไปที่โซฟาเพื่อจะหยิบกุญแจรถกลับคอนโด แต่ก็ไม่เห็น เขาล้วงในกระเป๋ากางเกงก็ไม่มี ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องเป็นริสาแน่ๆที่แอบหยิบไป เมื่อคิดได้อย่างนั้นเรียวขายาวก็ขึ้นไปยังชั้นบนแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนจึงเห็นว่าเธอนั่งดูโทรศัพท์อยู่บนโซฟา“เรามามีความสุขกันต่อนะริสา” พูดจบเขาก็จัดการเล้าโลมเธอแล้วจัดการร่วมรักจนทั้งสองเสร็จสมกันไปสองรอบเมื่อคีรินปล่อยน้ำกามสีขุ่นเข้าไปในร่องรักของริสาจนหมดทุกหยาดหยดแล้วก็ถอนความเป็นชายออกมาอย่างแช่มช้าจนหลุดออกจากกัน ก่อนที่น้ำสีขุ่นจะไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอนเป็นวงกว้าง คีรินมองภาพนั้นด้วยสีหน้าภูมิใจพลางคิดในใจว่าอีกไม่นานคงจะมีคีรินน้อยหรือริสาน้อยให้ได้เชยชมร่างบางหยัดตัวลุกจากที่นอนแล้วเสียงทุ้มก็เอ่ยออกไป“เดี๋ยวเราไปอาบน้ำพร้อมกันนะ”“ค่ะ” ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มแล้วลงจากเตียง จากนั้นจึงโน้มตัวลงช้อนร่างอรชรเปลือยเปล่าขึ้นมาแนบอกก่อนจะพาเข้าห้องน้ำไปเมื่อทั้งสองอาบน้ำกันเสร็จก็ออกมาจากห้องน้ำ คีรินหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตามร่างกายของเธอแล้วนุ่งกระโจมอกให้เธอ ก่อนที่เขาจะหยิบผ้าขนหนูมาพันเอวสอบพร้อมกับพูดออกไป“คืนนี้เรานอนด้วยกันนะ เธออยากนอนห้องพี่หรืออยากให้พี่ไปนอนห้องเธอดี”“ริสาอยากกลับไปนอนห้องตัวเองค่ะ”“ได้ งั้นพี่ใส่เสื้อผ้าก่อนนะ” พูดจบเขาก็ไปหยิบเสื้อผ้าในตู้มาสวมใส่ จากนั้นจึงหยิบเสื้อเชิ๊ตแขนยาวมาสวมให้เธอ ก่อนที่ทั้งสองจะพากันเดินออกไปแล้วไปเข้าห้องของริสา
ร่างสูงหยัดตัวขึ้นแล้วแทรกระหว่างสองขา ชายหนุ่มเลื่อนมือมาจับท่อนรักแข็งไซส์ห้าสิบแปดแล้วกดลงไปบนกลีบอวบอูมที่แฉะเยิ้มไปด้วยน้ำของเธอและน้ำลายของเขา ท่อนเอ็นยาวใหญ่ถูไถในร่องกลีบรักสี่ห้าครั้ง จากนั้นจึงกดแทรกเข้าไปในร่องแคบอย่างแช่มช้าก่อนที่เขาจะยัดเยียดแก่นกายยาวใหญ่ที่ไม่ได้ใช้งานมาปีกว่าแล้วเข้าไปในโพรงรักทีเดียวจนมิดด้ามสวบ!“อาา” เสียงทุ้มครางต่ำออกมาด้วยความเสียวซ่าน เขาเสียวมากเพราะตั้งแต่คืนนี้กับเธอ เขาก็ไม่เคยไปทำแบบนี้กับใครสะโพกสอบขยับเนิบนาบแล้วเร่งความเร็วขึ้นไปเรื่อยๆจนได้ยินเสียงเนื้อปะทะกันดังก้องกังวานไปทั่วห้องนอนกว้างตั่บ! ๆๆๆๆเอวแกร่งสาดใส่ตัวตนยาวใหญ่เข้าไปในร่องแคบสีสวยด้วยความหนักหน่วงและดุดัน จนกระทั่งท่อนเอ็นหนาเกร็งกระตุกพร้อมกับปลดปล่อยน้ำรักที่ถูกกักเก็บไว้มาหนึ่งปีกว่าเข้าไปในโพรงรักของเธอจนหมดทุกหยาดหยด“อ อาา” คีรินทิ้งตัวลงไปกกกอดร่างเล็กพร้อมกับหอมแก้มขาวทั้งสองข้าง จากนั้นจึงซุกใบหน้าที่ซอกคอเธอพร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมเข้าปอด ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงมั่นคง“พี่รักริสานะ เรากลับมาอยู่ด้วยกันอีกนะ ต่อไปนี้พี่จะไม่ทำให้ริสาต้องเสียใจและผิดหวังอีก
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ตอนเช้าคีรินจะมาส่งริสาที่โชว์รูมทุกวัน พอตอนเย็นเขาก็มารับริสากลับคอนโดพร้อมกันทุกวัน เขาจะออกจากบริษัทก่อนเวลาแล้วมาถึงที่ทำงานของเธอก่อนเวลาเลิกงานของเธอคอนโดเมื่อทั้งสองเดินมาถึงหน้าห้องของตัวเอง คีรินก็เอ่ยขึ้น“เดี๋ยวเราทำสุกี้กินกันดีกว่าไหม พี่อยากกินสุกี้น่ะ” เมื่อสามวันก่อนคีรินโทรถามวิฑูรย์ว่าริสาชอบกินอะไรจึงได้รู้ว่าริสาชอบทำสุกี้กินเองที่บ้าน“…” เธอเม้มปากด้วยความรู้สึกลังเลพลางคิดในใจว่านานแล้วที่ไม่ได้ทำสุกี้กินเอง“ทำสุกี้กินกันนะริสา”“ก็ได้ค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพี่ออกไปซื้อของก่อนนะ”“ค่ะ”“จะทำที่ห้องพี่หรือห้องเธอ”“ห้องริสาก็ได้ค่ะ”“งั้นพี่ไปซื้อของก่อนนะ” ว่าแล้วร่างสูงก็ลงไปข้างล่างแล้วขึ้นรถสปอร์ตหรูและขับไปยังซุปเปอร์มาเก็ตที่อยู่หน้าปากซอยเวลาต่อมาเมื่อคีรินซื้อวัตถุดิบในการทำสุกี้เสร็จก็กลับคอนโดทันที ร่างสูงที่ในมือหิ้วถุงของพะรุงพะรังยกมือเคาะประตูห้องของริสาด้วยความทุลักทุเล ก่อนที่ไม่นานร่างบางจะเปิดประตูออกกว้างให้คนตัวสูงหิ้วของเข้าไปวางในครัวเมื่อคีรินล้างเนื้อและผักเรียบร้อยแล้วก็หยิบหม้อสุกี้ออกมา
สองชั่วโมงต่อมาเมื่องานเลี้ยงเสร็จสิ้น ทุกคนต่างก็ทะยอยกันออกจากห้องจัดเลี้ยงริสาลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไป คีรินลุกเดินตามหลังร่างบางไปติดๆจนถึงหน้างานเขาจึงเอ่ยถามขึ้น“เมื่อกี้เธอมากับรถอะไร”“พ่อมาส่งค่ะ”“เดี๋ยวพ่อมารับใช่ไหม”“ค่ะ”“เธอไม่ต้องให้พ่อมารับหรอก เดี๋ยวพี่ไปส่ง”“ไม่ต้องค่ะ ริสาจะกลับกับพ่อ”คีรินหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาวิฑูรย์ทันทีตู๊ด‘ว่าไงคีริน’‘พ่ออยู่ไหนครับ’ ริสาหันมองร่างสูงทันทีเมื่อคิดว่าเขาคงจะโทรหาพ่อเธอ‘พ่ออยู่บ้าน แต่กำลังจะออกไปข้างนอก’‘พ่อจะมารับริสาที่งานใช่ไหมครับ’‘ใช่ แล้วคีรินไปงานด้วยเหรอ’‘ใช่ครับ เจ้าบ่าวเป็นเพื่อนผมตอนเรียนมหาลัยครับ…’‘ถ้าอย่างนั้นผมจะพาริสากลับเอง พ่อไม่ต้องมารับหรอกครับ’ ริสาที่ได้ยินอย่างนั้นก็หยิบโทรศัพท์จากมือของเขาแล้วพูดออกไป‘ริสาจะกลับกับพ่อ พ่อมารับริสาด้วยค่ะ’วิฑูรย์ที่อยากให้คีรินกับริสาได้ปรับความเข้าใจกันจึงพูดออกไป‘พ่อว่าลูกกลับกับคีรินก็ได้นะลูก พ่ออยากให้ลูกได้ปรับความเข้าใจกับคีรินใหม่ ตอนที่ลูกไปอยู่พังงา คีรินจะมาเยี่ยมพ่อและเอาของกินมาฝากพ่อบ่อยๆ จากที่พ่อดูๆ คีรินเขาก็เป็นคนดีคนหนึ่ง ดังนั้นถ้าเป็
หนึ่งเดือนต่อมาเป็นเวลาสามเดือนแล้วที่คีรินต้องใช้ความอดทนในการรอให้ริสากลับมา กว่าจะผ่านไปได้ในแต่ละวันมันช่างยากเย็นเหลือเกิน แม่บอกว่าให้เข้มแข็งให้มากๆ เขาพยายามแล้ว ทว่ายิ่งบอกให้ตัวเองเข้มแข็งเท่าไร แต่มันกลับยิ่งอ่อนแอมากขึ้นเท่านั้นไนท์คลับซานด์หย่อนตัวนั่งข้างคีรินที่กำลังดื่มเหล้าอยู่พร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยความเป็นห่วง“สามเดือนแล้วนะไอ้คีรินที่มึงดื่มแบบนี้ มึงควรจะหยุดได้แล้วนะ”“กูจะดื่มจนกว่าริสาจะกลับมา” ปากหนาขยับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ในขณะที่ในดวงตาฉายแววความเศร้าหมองออกมาอย่างเห็นได้ชัด“มึงจะทำตัวแบบนี้ไม่ได้นะไอ้คีริน ช่วงนี้มึงผอมลงไปมากเลยนะรู้ตัวหรือเปล่า หยุดดื่มเถอะ”“ถ้ากูไม่ดื่ม กูก็นอนไม่หลับหรอก เพราะเหล้านี่แหละเป็นที่พึ่งทางใจของกูได้ดีที่สุดแล้ว มึงอย่าห้ามกูเลยนะ”ซานด์ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจเมื่อเห็นว่าคีรินไม่ฟังอะไรเลย พลางคิดในใจว่าที่ผ่านมาเพื่อนของเขาไม่เคยมีความรัก คีรินไม่เคยมีคนรักมาก่อน พอมามีความรัก แต่กลายเป็นว่าคนที่ตัวเองรักหนีไปก็เลยต้องเสียใจหนักแบบนี้เวลาต่อมาซานด์นั่งดื่มเป็นเพื่อนคีรินจนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง กระทั่งคีรินลุกขึ้นเต็ม
หนึ่งเดือนต่อมาไนท์คลับหรูแห่งหนึ่งเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่ริสาไปทำงานอยู่ที่ต่างจังหวัด ส่วนคีรินนั้นในระยะหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้เขามักจะมาดื่มที่ไนท์คลับนี้เกือบทุกวัน เพราะถ้าให้เขาอยู่แต่บ้านก็เครียด เนื่องจากในสมองและใจของเขาคิดถึงแต่เรื่องที่เขาเคยทำผิดกับริสา ดังนั้นในแต่ละวันเขาจึงต้องใช้แอลกอฮอล์เป็นตัวช่วยในการนอนหลับ“ช่วงนี้มึงมีเรื่องอะไรให้เครียดหรือเปล่าวะ กูเห็นมึงมาดื่มเหล้าเกือบทุกวัน” ซานด์ที่เป็นเจ้าของไนท์คลับนี้และเป็นเพื่อนสมัยเรียนของคีรินหย่อนตัวนั่งแล้วเอ่ยถามออกไป“ใช่กูเครียด แล้วก็เครียดมากด้วย ถ้าไม่กินเหล้ากูก็นอนไม่หลับหรอก” คีรินพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง“มึงเครียดเรื่องงาน?”“เปล่า เครียดเรื่องเมีย เมียกูหนีไปเป็นเดือนแล้ว”“เมียมึง? คนที่เป็นเด็กเลี้ยงน่ะเหรอ”“นั่นไม่ใช่เมีย แต่เป็นแค่คู่นอนและกูก็ไม่เคยให้สถานะเมียกับคู่นอน เมียกูมีคนเดียวก็คือริสา” คีรินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงฉะฉาน“อ้าวเหรอ กูคิดว่ามึงจะเอาคู่นอนมาเป็นเมียซะแล้ว หลังแต่งงานมึงก็ยังไม่เลิกกับคู่นอนไม่ใช่เหรอ”“อืม”“แล้วตอนนี้มึงก็ยังอยู่กับคู่นอน?”“ไม่แล้ว นานแล้วที่กูไม่เลี้ยงผู้ห
สองวันต่อมาคอนโดริสา ตอนเย็นริสาที่กลับจากโชว์รูมสาวเท้าก้าวเดินมาจนถึงหน้าคอนโดก็เห็นว่ามีรถสปอร์ตหรูสีเงินป้ายแดงจอดอยู่ ร่างบางเดินผ่านรถคันนั้นไป ก่อนที่เจ้าของรถร่างสูงจะเปิดประตูออกจากรถมาพร้อมกับเรียกคนตัวเล็กที่กำลังจะเดินเข้าไปในคอนโด“ริสา”“คะ” เธอหันมาขานรับทันควัน แต่เมื่อเห็นว่าเป็น
เมื่อถึงเวลาพักกลางวัน ร่างสูงของคีรินก็ลุกขึ้นเต็มความสูง ริสาที่เห็นจึงลุกจากโซฟาแล้วเดินมาหาเขาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ซึ่งผิดกับเขาที่มีสีหน้านิ่งขรึม“คุณคีรินจะไปกินข้าวแล้วใช่ไหมคะ”“…” เขาไม่ตอบ จากนั้นจึงเดินออกจากห้องไป ร่างเล็กที่เห็นว่าเขาไม่ตอบจึงก้าวตามร่างสูงลงไปข้างล่
บริษัทริสาสาวเท้าเข้ามาในบริษัทหรูที่มีขนาดใหญ่โตซึ่งมีหลายสิบชั้น เมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาก็เดินไปหาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มตามประสา“พี่คะ ฉันมาหาคุณคีรินค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคีรินอยู่ชั้นไหนเหรอคะ”“ท่านประธานอยู่ชั้นสามสิบค่ะ ชั้นบนสุดเลยค่ะ”“ขอบคุณมากนะคะพี่” ริสาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเมื่อ
วันต่อมาร้านอาหารแห่งหนึ่งวันนี้คีรินกับริสามีนัดมาดูตัวกัน ร่างสูงที่นั่งรอว่าที่เจ้าสาวตัวแทนมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่เห็นจึงรู้สึกหงุดหงิดแล้วบ่นอุบกับยี่หวาที่นั่งอยู่ข้างๆ“มัวทำอะไรอยู่นะ ทำไมถึงไม่มาสักที”“ใจเย็นๆนะคะคุณคีริน เดี๋ยวเขาก็มาค่ะ รถคงจะติดมั้งคะ” สิ้นเสียงของยี่หวาเอ่ย







