LOGINคีรินก้าวมายืนตรงหน้าเธอพร้อมกับพูดออกไปด้วยสีหน้าขึงขัง น้ำเสียงเข้มดุ
“เอากุญแจรถมา” “ถ้าริสาให้กุญแจรถคุณ คุณก็จะกลับไปหาคู่นอนของคุณอีกใช่ไหม” “ใช่” คนตัวเล็กถึงกับสะอึกก้อนน้ำลายเมื่อเขายอมรับออกมาว่าจะไปหายี่หวาเด็กเลี้ยงที่อยู่ในสเปคของเขา ก่อนจะกลืนก้อนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อนแล้วปั้นหน้ายิ้มพูดออกไป “ริสาอยากให้คุณนอนที่นี่ค่ะ อย่าไปเลยนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน สายตาอ้อนวอน “ฉันไม่อยากนอนกับเธอ แต่ฉันอยากไปนอนกับยี่หวา เข้าใจไหม” ตั้งแต่ให้ยี่หวามาเป็นเด็กเลี้ยง เขาก็ไม่เคยไปนอนกับใครเลย “…” เธอถึงกับนิ่งและรู้สึกจุกไปอีกครั้งกับการที่เขาพูดย้ำว่าอยากอยู่กับยี่หวา “เธอเป็นได้แค่เจ้าสาวตัวแทนเท่านั้นแหละ ไม่มีทางที่จะเป็นอย่างอื่นไปได้หรอก” ร่างบางลุกจากโซฟาแล้วเงยหน้ามองเข้าไปในดวงตาคมแข็งกร้าวด้วยแววตาตัดพ้ออยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะใช้ความใจกล้าสวมกอดเอวสอบเอาไว้แน่น หมับ “นี่เธอ! ปล่อยฉันนะ!” เขาถึงกับอึ้งและตกใจเมื่อเธอกอด มือหนาแกะแขนเรียวออกอย่างกับโดนของร้อน ในระยะเวลาที่ยี่หวาเป็นเด็กเลี้ยงของเขา ก็ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนมากอดเขานอกจากยี่หวาคนเดียว ยิ่งเขาห้ามและพยายามแกะแขนของเธอออก เธอก็ยิ่งกอดเอวสอบแน่นขึ้นเท่านั้น “ฉันบอกให้ปล่อยไง!” เสียงทุ้มเข้มบอกออกไป “ผู้ชายคนแรกที่ริสารักก็คือพ่อ ผู้ชายคนที่สองที่ริสารักก็คือคุณ ริสารักคุณจริงๆนะคะคุณคีริน” “…” เขานิ่งไปเมื่อเธอบอกรักเขา เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่บอกรักเขา ที่ผ่านมายี่หวาก็เคยบอกรักเขาเหมือนกัน “คุณนอนที่นี่ได้ไหมคะ” “ฉันจะไปนอนกับยี่หวา” “คุณก็รู้ว่าริสารักคุณ คุณจะไม่ใจอ่อนและเห็นใจริสาบ้างเหรอคะ” “ยี่หวาก็รักฉันเหมือนกัน” เมื่อได้ยินอย่างนั้น ร่างเล็กก็ผละออกจากร่างแกร่งแล้วเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยแววตาสั่นระริกเพราะกลัวคำตอบของเขา “แต่คุณไม่ได้รักยี่หวาใช่ไหมคะ” “…” เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่อยากตอบคำถาม “ถ้าคุณไม่ตอบ แสดงว่าคุณไม่ได้รักยี่หวา งั้นริสาก็ยังมีสิทธิ์รักคุณ” เธอระบายยิ้มด้วยความโล่งอกเมื่อเขาไม่ได้บอกว่ารักยี่หวา “ไหนกุญแจรถ” “นอนที่นี่นะคะคุณคีริน ริสาอยากให้คุณนอนที่นี่บ้าง ตั้งแต่แต่งงาน คุณก็ไม่เคยกลับมาที่นี่เลยนะคะ” “เธอไม่ได้ยินหรือไงว่าฉันไม่อยากนอนกับเธอ” “แค่คุณนอนเฉยๆ ริสาไม่ทำอะไรคุณหรอกค่ะ” คีรินถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดแล้วพูดออกไปด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ “ก็ได้” ว่าแล้วเจ้าของใบหน้าเรียวใสก็คลี่ยิ้มดีใจ แล้วพูดออกไป “คุณจะอาบน้ำไหมคะ” “อืม” ว่าแล้ว ร่างบางสมส่วนก็ไปหยิบผ้าเช็ดตัวมายื่นให้เขา คีรินวางโทรศัพท์บนโซฟารับผ้าขนหนูแล้วเข้าห้องน้ำไป ริสาที่ยืนอยู่ก็ดีใจไม่น้อยที่เขาใจอ่อน ในขณะที่เธอยิ้มอย่างดีใจอยู่นั้น โทรศัพท์ของเขาก็มีเสียงดังขึ้น ริสาหยิบขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเด็กเลี้ยงของเขาโทรมาจึงกดรับสายทันที (ฮัลโหล) “นั่นเธอเป็นใคร” ยี่หวาถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ (ฉันเป็นภรรยาของคุณคีริน) ริสายกยิ้ม “เธอเป็นได้แค่ตัวแทนเจ้าสาวตัวจริงของคุณคีรินเท่านั้นแหละ คุณคีรินไม่คิดจะเอาเธอมาเป็นเมียหรอก” (เธอก็เป็นได้แค่คู่นอนของคุณคีรินเท่านั้นแหละ แต่อย่าคิดว่าจะได้เป็นเมียของคุณคีริน) “ทำไมฉันจะเป็นเมียของคุณคีรินไม่ได้ล่ะ คุณคีรินนอนกับฉันทุกคืน แล้วฉันกับคุณคีรินก็มีอะไรกันมาตั้งหลายปีแล้ว ตั้งแต่คุณคีรินแต่งงานกับเธอ คุณคีรินเคยเอาเธอหรือยังล่ะ” (ไม่เคย แต่คืนนี้ไม่แน่ เพราะคุณคีรินจะนอนกับฉัน) “ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณคีรินจะนอนกับเธอ เมื่อกี้คุณคีรินบอกฉันแล้วว่าจะกลับมานอนกับฉัน หลายปีที่ฉันอยู่กับคุณคีริน เขาไม่เคยไปนอนค้างที่ไหนเลยสักครั้ง” (งั้นเหรอ แต่คืนนี้คุณคีรินบอกว่าอยากนอนกับฉัน) “คุณคีรินไปไหน ฉันอยากคุยกับคุณคีริน” (เขาอาบน้ำอยู่ แค่นี้นะ ฉันจะเข้าไปอาบน้ำกับคุณคีริน) “กรี๊ด! นี่แก! มันจะมากไปแล้วนะ คุณคีรินคือผัวของฉันคนเดียวเท่านั้น แกอย่ามายุ่งกับผัวฉัน!” ยี่หวาส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธพร้อมกับสาดคำหยาบออกไป (ถ้าเธอเป็นเมียของคุณคีรินจริง ฉันก็จะไม่ยุ่งกับเขา) “…” ยี่หวาถึงกับนิ่งงัน พูดอะไรไม่ออก (เมื่อกี้ฉันถามคุณคีรินแล้วว่าเขารักเธอหรือเปล่า แต่คุณคีรินก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะฉะนั้นฉันก็เลยรู้ว่าเธอไม่ใช่คนรักของเขา) “ฉันอยากคุยกับคุณคีริน” (คุณคีรินยังอาบน้ำไม่สะ…) ริสาพูดไม่ทันจบ คีรินที่ออกมาจากห้องน้ำก็แย่งมือถือจากมือของริสาแล้วพูดกับยี่หวา “มีอะไร” (ไหนคุณคีรินบอกจะกลับมาหายี่หวาไงคะ แล้วทำไมถึงไปอยู่ที่นั่น) “ฉันแค่มาส่งเขา” (ส่งแล้วก็กลับมาสิคะ) “คืนนี้ฉันคงไม่ได้กลับคอนโด” (ทำไมล่ะคะ) “กุญแจรถหาย” (คุณก็โทรบอกให้ลูกน้องไปรับที่นั่นก็ได้นี่คะ) “พรุ่งนี้ฉันจะกลับ แค่นี้นะ” ว่าจบนิ้วหนาก็กดวางสายแล้วหันไปมองร่างบางที่ยืนกอดอกระบายยิ้มมองหน้าเขาอยู่ด้วยสีหน้าแช่มชื่นที่เขาไม่ตามใจยี่หวา ชายหนุ่มเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้มาสวมใส่ ก่อนที่ริสาจะไปหยิบผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำไป ร่างเล็กที่อยู่ในเสื้อยืดพอดีตัวกางเกงขาสั้นออกจากห้องน้ำมา เมื่อไม่เห็นเขาอยู่ในห้องจึงรู้สึกใจไม่ดีเพราะกลัวว่าเขาจะกลับไปหายี่หวา เมื่อคิดได้อย่างนั้น หญิงสาวก็ลงชั้นล่างไปจึงเห็นว่าเขายืนสูบบุหรี่อยู่หน้าบ้าน เมื่อเห็นอย่างนั้นเธอจึงระบายยิ้มอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าเขายังอยู่ ริสาเดินออกไปหน้าบ้านแล้วไปยืนข้างๆร่างสูง ใบหน้าหล่อเหลาหันมองคนด้านข้างแล้วดับบุหรี่ในกระถางต้นไม้และทิ้งลงถังขยะ ก่อนเสียงหวานจะเอ่ยขึ้น “ริสาคิดว่าคุณจะหนีริสากลับคอนโดแล้วซะอีก” “ไม่มีกุญแจรถ แล้วจะกลับได้ไง” “คุณหิวไหมคะ” “อืม” “งั้นริสาเข้าไปทำของกินให้นะคะ” ว่าจบร่างเล็กก็เดินเข้าไปในครัวแล้วจัดการทำอาหารให้เขาด้วยความรู้สึกตื้นตันใจที่ได้ทำอาหารให้คนที่ตัวเองรักคีรินก้าวมายืนตรงหน้าเธอพร้อมกับพูดออกไปด้วยสีหน้าขึงขัง น้ำเสียงเข้มดุ“เอากุญแจรถมา”“ถ้าริสาให้กุญแจรถคุณ คุณก็จะกลับไปหาคู่นอนของคุณอีกใช่ไหม”“ใช่”คนตัวเล็กถึงกับสะอึกก้อนน้ำลายเมื่อเขายอมรับออกมาว่าจะไปหายี่หวาเด็กเลี้ยงที่อยู่ในสเปคของเขา ก่อนจะกลืนก้อนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อนแล้วปั้นหน้ายิ้มพูดออกไป“ริสาอยากให้คุณนอนที่นี่ค่ะ อย่าไปเลยนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน สายตาอ้อนวอน“ฉันไม่อยากนอนกับเธอ แต่ฉันอยากไปนอนกับยี่หวา เข้าใจไหม” ตั้งแต่ให้ยี่หวามาเป็นเด็กเลี้ยง เขาก็ไม่เคยไปนอนกับใครเลย“…” เธอถึงกับนิ่งและรู้สึกจุกไปอีกครั้งกับการที่เขาพูดย้ำว่าอยากอยู่กับยี่หวา“เธอเป็นได้แค่เจ้าสาวตัวแทนเท่านั้นแหละ ไม่มีทางที่จะเป็นอย่างอื่นไปได้หรอก”ร่างบางลุกจากโซฟาแล้วเงยหน้ามองเข้าไปในดวงตาคมแข็งกร้าวด้วยแววตาตัดพ้ออยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะใช้ความใจกล้าสวมกอดเอวสอบเอาไว้แน่นหมับ“นี่เธอ! ปล่อยฉันนะ!” เขาถึงกับอึ้งและตกใจเมื่อเธอกอด มือหนาแกะแขนเรียวออกอย่างกับโดนของร้อน ในระยะเวลาที่ยี่หวาเป็นเด็กเลี้ยงของเขา ก็ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนมากอดเขานอกจากยี่หวาคนเดียวยิ่งเขาห้ามและพย
หนึ่งเดือนต่อมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่คีรินอยู่แต่คอนโด เขาไม่คิดที่จะกลับบ้านที่เป็นเรือนหอ ส่วนริสาก็ไม่ไปหาเขาอีกเลย ก็ตั้งแต่วันที่เธอไปเห็นเขากับยี่หวาอยู่ในห้องทำงานด้วยกันจนกระทั่งวันนี้เมื่อริสาออกจากที่ทำงานเธอก็ขึ้นรถแท็กซี่แล้วมุ่งหน้าไปยังบริษัทของเขา เธอชอบเขา เพราะฉะนั้นเธอจะต้องใช้ความพยายามให้มากเพื่อจะเอาชนะใจของเขาให้ได้บริษัทเมื่อลงจากรถ ริสาก็รีบสาวเท้าเข้ามาในบริษัทของเขาที่เธอเข้ามาเมื่อสามอาทิตย์ก่อน ก็เป็นจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังเดินไปที่รถพอดี เมื่อเห็นอย่างนั้นร่างเล็กจึงสาวเท้าก้าวเดินอย่างเร่งรีบไปยังรถของเขาแล้วเปิดประตูเบาะข้างคนขับพร้อมกับเข้าไปนั่ง“นี่เธอ! ลงไปเลยนะ ฉันจะกลับคอนโด” เขาหันมาพูดกับเธอด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์“วันนี้ริสาจะไปกับคุณด้วยค่ะ คุณไปไหน ริสาก็จะไปด้วยค่ะ” เธอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ต่อไปนี้เธอจะไม่ปล่อยให้เขาทำตามใจได้อีกแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไปเธอจะเป็นฝ่ายรุกเขาเอง“ตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงอย่างเธอมาก่อน”“ผู้หญิงอย่างริสามันทำไมเหรอคะ”“ผู้ชายไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป”“ก็ริสาชอบคุณคีรินนี่คะ เพราะฉะนั้นริสาก็ต้องเป็นฝ่ายรุกแบบน
เมื่อถึงเวลาพักกลางวัน ร่างสูงของคีรินก็ลุกขึ้นเต็มความสูง ริสาที่เห็นจึงลุกจากโซฟาแล้วเดินมาหาเขาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ซึ่งผิดกับเขาที่มีสีหน้านิ่งขรึม“คุณคีรินจะไปกินข้าวแล้วใช่ไหมคะ”“…” เขาไม่ตอบ จากนั้นจึงเดินออกจากห้องไป ร่างเล็กที่เห็นว่าเขาไม่ตอบจึงก้าวตามร่างสูงลงไปข้างล่างคีรินเดินไปยังรถหรูของเขาที่จอดอยู่ โดยมีร่างสวยเดินตามเขาไปติดๆ คนตัวสูงเปิดประตูเข้าไปนั่งก่อนที่ร่างเล็กของริสาจะเข้าไปนั่งเบาะข้างด้วยรอยยิ้มดีใจที่ได้นั่งรถไปกับเขาร้านอาหารเมื่อทั้งสองเข้ามาในร้านอาหาร คีรินก็หย่อนกายนั่งลง จากนั้นริสาจึงหย่อนสะโพกนั่งข้างเขา ก่อนเสียงทุ้มเข้มของร่างสูงจะเอ่ยขึ้น“ไปนั่งฝั่งโน้น อย่ามานั่งข้างฉัน”“ขอริสานั่งข้างคุณนะคะ” เธอเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าสีหน้าของเขาจะดูขัดใจเป็นอย่างมากก็ตาม“เธออย่าพยายามเอาชนะใจฉันเลยนะ เพราะมันไม่ได้ผลหรอก”“เดี๋ยวพอนานไปคุณคีรินอาจจะชอบริสาขึ้นมาก็ได้นะคะ”“ไม่มีวันหรอก เลิกฝันซะเถอะ”“ริสาจะฝันจนกว่าคุณคีรินจะชอบริสาค่ะ”“งั้นเธอคงต้องฝันไปตลอดชีวิตนั่นแหละ”“คุณคีรินช่วยพูดดีๆกับริสาไม่ได้เหรอคะ”“ฉันรู้สึกร
บริษัทริสาสาวเท้าเข้ามาในบริษัทหรูที่มีขนาดใหญ่โตซึ่งมีหลายสิบชั้น เมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาก็เดินไปหาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มตามประสา“พี่คะ ฉันมาหาคุณคีรินค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคีรินอยู่ชั้นไหนเหรอคะ”“ท่านประธานอยู่ชั้นสามสิบค่ะ ชั้นบนสุดเลยค่ะ”“ขอบคุณมากนะคะพี่” ริสาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าอีกคนพูดกับเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตร“ยินดีค่ะ”“งั้นฉันขอตัวไปหาคุณคีรินก่อนนะคะ” พูดจบร่างเล็กสมส่วนที่อยู่ในชุดเดรสสั้นสีสวยก็ขึ้นไปยังชั้นบนสุดเรียวขาสวยก้าวออกจากลิฟต์ก็กวาดสายตามองหาห้องของเขา เมื่อเห็นป้ายหน้าห้องเขียนว่าประธานก็ไม่รอช้าที่จะก้าวไปยังหน้าห้องนั้นทันที ก่อนจะเอ่ยถามเลขาสาวที่นั่งอยู่หน้าห้อง“คุณเป็นเลขาของคุณคีรินใช่ไหมคะ”“ใช่ค่ะ” เลขาสาวตอบด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง“ฉันขอเข้าไปหาคุณคีรินหน่อยค่ะ”“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าน้องเป็นอะไรกับท่านประธานเหรอคะ”“เอ่อ…ฉันเป็น” เธอได้แต่อ้ำอึ้งพลางคิดในใจว่าถ้าบอกไปว่าเป็นภรรยาของเขาก็ไม่ได้ผิดอะไร ก็ในเมื่อเธอกับเขาแต่งงานกันแล้ว เมื่อคิดได้อย่างนั้นริสาจึงบอกออกไป“ฉันเป็นภรรยาของคุณคีรินค่ะ”“อ๋อ ภรรยาของท่านประธานนี่
วันต่อมาร้านอาหารแห่งหนึ่งวันนี้คีรินกับริสามีนัดมาดูตัวกัน ร่างสูงที่นั่งรอว่าที่เจ้าสาวตัวแทนมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่เห็นจึงรู้สึกหงุดหงิดแล้วบ่นอุบกับยี่หวาที่นั่งอยู่ข้างๆ“มัวทำอะไรอยู่นะ ทำไมถึงไม่มาสักที”“ใจเย็นๆนะคะคุณคีริน เดี๋ยวเขาก็มาค่ะ รถคงจะติดมั้งคะ” สิ้นเสียงของยี่หวาเอ่ย ร่างสวยของริสาในชุดเดรสสีหวานก็สาวเท้าเข้ามาอย่างร้อนใจพร้อมกับพูดออกไป พลางดวงตาสีหวานก็เหลือบไปมองยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเขานิดหนึ่ง“ริสาต้องขอโทษด้วยนะคะที่ให้คุณคีรินต้องรอนาน”“นั่งสิ” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยออกไปพลางดวงตาคมที่จ้องมองร่างเล็กฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจนที่ให้เขาต้องรอนาน“ค่ะ” เธอรับคำด้วยรอยยิ้มบางๆแล้วหย่อนสะโพกนั่ง ก่อนเสียงทุ้มนิ่งจะเอ่ยขึ้น“จะกินอะไรก็สั่ง”“ค่ะ” จากนั้นริสาก็จัดการสั่งอาหารไปหนึ่งอย่าง และคีรินกับยี่หวาก็จัดการสั่งไปคนละอย่างพอเป็นพิธีเมื่ออาหารถูกนำมาเสิร์ฟทั้งสามคนก็รับประทานกัน ยี่หวาชวนคีรินคุยกันตามประสาคนที่อยู่ด้วยกันมานาน ส่วนริสาก็ทานไปอย่างเงียบๆด้วยท่าทางเรียบร้อย ร่างสูงที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็ลอบสังเกตอิริยาบถและการวางตัวของเธอไปด้วย ซึ่งในสา
“มีเรื่องอะไรเหรอคะคุณคีริน”“เจ้าสาวฉันหนีไปแล้ว”“จริงเหรอคะ” ยี่หวาเอ่ยด้วยรอยยิ้มดีใจเมื่อรู้อย่างนั้น เพราะเธอก็ไม่อยากให้เขาไปแต่งงานกับคนอื่นเพราะเธอรักเขา เขาเคยบอกว่าถึงจะต้องแต่งงาน แต่เขาก็จะไม่ทิ้งเธอ เขายังจะให้เธอเป็นเด็กเลี้ยงของเขาต่อ เมื่อเจ้าสาวของเขาหนีไปแล้วก็ดีเลยสิ“ถึงเจ้าสาวจะหนี แต่ฉันก็ต้องแต่งงานกับผู้หญิงอื่น” คีรินเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย“เหรอคะ” เธอสีหน้าสลดลงทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น“อืม”ร่างสูงที่รู้สึกหงุดหงิดก็ถอดเสื้อผ้าแล้วขึ้นเตียง“คุณคีรินจะทำอีกเหรอคะ”“ตอนนี้ฉันรู้สึกหงุดหงิดมาก เพราะงั้นฉันจะเอาเธอให้หายหงุดหงิด”“เอาเลยค่ะคุณคีริน คุณคีรินจะเอากี่รอบก็ได้ค่ะ ถ้ามันจะทำให้คุณสบายใจขึ้น” เธอพูดอย่างเอาอกเอาใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหยิบถุงยางอนามัยมาใส่เข้าที่แท่งร้อนหนาและจัดการร่วมรักกับเธอจนเสร็จไปหนึ่งรอบยี่หวาเป็นเด็กเลี้ยงของคีรินมาสี่ปีแล้ว ก็ตั้งแต่เธอเรียนอยู่ปีสอง ตอนเรียนมหาลัยเธอเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ผับแห่งหนึ่งมีอยู่คืนหนึ่งเขาไปดื่มที่ผับคนเดียวแล้วเธอก็ทำหน้าที่เสิร์ฟให้เขา เธอเห็นเขาครั้งแรกก็ตกหลุมรัก เขาถามชื่อเธอ แล้วเขากั







