ผู้หญิงหิวเงิน

@หลายวันผ่านไป

ก้อกๆๆ

"เข้ามา"

เสียงบานประตูไม้เนื้อหนาของห้องนอนทายาทตระกูลอัครวรกุลถูกเปิดออกหลังจากสิ้นเสียงอนุญาต แต่พอเห็นว่าเป็นใครเข้ามา คนด้านในก็รีบดีดตัวขึ้นนั่งทันทีเมื่อเป็นผู้หญิงที่กำลังวิ่งวุ่นวายอยู่ในหัวเป็นคนที่มาเคาะประตูห้องนอน ก่อนจะขบกรามแน่นเมื่อเห็นอีกฝ่ายหอบหิ้วสัมภาระมากมายก้าวเข้ามาในห้องนอนสุดหรูที่แสนหวงแหน

นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าเอยได้ย่างกรายเข้ามาในห้องของเมืองราม และนี่ก็เป็นครั้งแรกเช่นกันที่มีคนอื่นที่ไม่ใช่ป้าน้อมเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา

"ใครอนุญาตให้เธอขนขยะพวกนี้เข้ามาในห้องนอนของฉัน!!"

เสียงดุกร้าวเอ่ยด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ทำเอาผู้มาเยือนสะดุ้งเฮือก หากแต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะเอ่ยตอบ เสียงทุ้มของเจ้าสัวครามที่เพิ่งเดินตามเข้ามาทีหลังก็เอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน ทำให้เจ้าเอยรอดตายอย่างหวุดหวิด

"ฉันเองเป็นคนสั่งให้หนูเอยมาอยู่กับแกที่นี่เอง ทำไม... ไม่ดีหรือไงแกจะได้สนิทสนมเรียนรู้กันและกันก่อนแต่งเลยไงละ เลิกฟุ้งช่านคิดถึงพวกคู่นอนเก่าๆของแกได้แล้ว แกคงไม่ขัดใช่ไหม" คนเป็นพ่อใช้สายตาคมกริบจ้องลูกชาย

"ถึงกลับเอาตัวผู้หญิงคนนี้ใส่พานมาประเคนผมถึงในห้องนอน ผมจะปฏิเสธอะไรได้ แต่เอ๊ะ! ผมก็ชักสงสัยแล้วสิ พ่อต้องการปกปิดอะไรไว้หรือเปล่า"

"อะไรของแกอีก หือ"

"อย่าบอกนะว่าลูกสาวพ่อทำตัวเละเทะเน่าเฟะ แล้วก็มาขอให้พ่อบังคับผมให้แต่งงานกับเธอ จับเธอล้างน้ำแล้วเอามาประเคนให้ลูกชายตัวเองผมว่ามันไม่เหมาะมั่ง"

"บร๊ะ! ไอ้ลูกคนนี้นี่คิดเป็นตุเป็นตะ แกจะบ้าหรือเปล่า หนูเอยไม่เคยทำตัวแบบที่แกกล่าวหาหรอกน่า มีแต่แกที่ฉันต้องใส่ตะกร้าล้างน้ำให้หนูเอยสิไม่ว่า"

คนคิดไปไกลทำเอาเจ้าสัวครามถึงกับยกมือกุมขมับ หากแต่เมืองรามก็ไม่ได้พูดอะไรที่เป็นการขัดใจต่อหน้าพ่อ ด้วยเกรงว่าอาการป่วยด้วยโรคหัวใจจะกำเริบเอาได้อีก

"กำลังเล่นอะไรกันอยู่เหรอครับ น่าสนุกเขียว"

เสียงบุคคลที่มาใหม่เดินขึ้นบันไดยิ้มกว้างเข้ามาหา เมืองเหนือที่นานทีปีหนจะเหยียบย่างเข้ามาที่บ้านเอ่ยถามด้วยความสงสัย ใบหน้าหล่อยังคงระบายรอยยิ้มอ่อนๆส่งให้น้องสาวที่เขาเทียวรับส่งจนเธอเรียนจบมหาวิทยาลัย ก่อนจะหันไปมองหน้าพี่ชายที่กำลังทำหน้าบึ้งตึงราวกับยักษ์เขียว

"แล้วเฮียเป็นอะไรทำหน้ายุ่งเชียว"

"มึงไปไหนมาแทนที่จะมารับพี่ชายตัวเองที่สนามบิน แล้วนี่ผ่านไปเป็นอาทิตย์กว่าจะโผล่หัวมาให้เห็น" คนเป็นพี่ชายมองน้องตาขุ่น ตั้งแต่กลับมายังไม่เคยเจอหน้าอีกฝ่ายเลยโทรศัพท์ไปทีไรก็อ้างว่ายุ่งงาน ทั้งที่จริงแล้วอยู่ที่ผับบาร์แทบทุกคืน

"ผมงานยุ่งเฮียก็รู้"

"ยุ่งงานหรือยุ่งมุดหัวชายกระโปรงหญิง เอาให้ดี!" คนโดนดักแกล้งทำปากคว่ำ ก่อนจะเอ่ยถามคนทั้งสามอีกรอบเมื่อเห็นสัมภาระมากมายราวกับจะย้ายบ้านขนมากองอยู่ในห้องนอนของพี่ชายตัวเอง

"แล้วนี่มันอะไรกันครับพ่อ อะไรกันเหรอครับเฮีย"

คนถามเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางมองใบหน้าหวานที่ยืนทำหน้าพะอืดพะอมแล้วเมืองเหนือก็อมยิ้มพอจะเดาบางอย่างได้ เขารู้ดีว่าพ่อกำลังต้องการอะไร ตั้งแต่เมืองรามไปเรียนต่อพ่อของเขาก็เอาแต่บ่นเรื่องของเจ้าเอยกับเมืองราม มักพูดอยู่บ่อยๆว่าจะให้สองคนแต่งงานกันทุกครั้งที่คิดขึ้นมาๆได้ เมืองเหนือเองก็เห็นด้วยเขาเอ็นดูเจ้าเอยเหมือนน้องสาวแท้ๆจึงไม่ติดหากจะมาเป็นพี่สะใภ้ เจ้าเอยเป็นผู้หญิงน่ารักมีความคิดอ่านที่เกินวัยและรักเคารพพ่อของเขาราวกับพ่อแท้ๆของตัวเองเสียอีก ห้าปีที่อยูกันมาเธอเป็นเด็กดีและวางตัวดีมาโดยตลอด ดูแลพ่อของเขาเป็นอย่างดีทำให้ลูกแท้ๆอย่างเขาเกิดความละอายในบางครั้ง ตั้งแต่มีเจ้าเอยทุกอย่างในบ้านก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง และเขาก็มีเวลาออกเที่ยวเตร่สังสรรค์ตามประสาหนุ่มโสดได้อย่างสบายใจมากขึ้น ถึงแม้จะมีบทบาทเข้าไปดูแลงานของอัครวรกุลรอพี่ชายกลับมา แต่เมืองเหนือก็ไม่ได้คิดว่ามันยุ่งยากอะไรเพราะระบบเขาวางมาดีแล้ว อีกทั้งมีคนช่วยสอนงานที่เก่งมากทุกอย่างจึงผ่านไปด้วยดี

"มึงก็ถามพ่อบังเกิดเกล้ากับน้องสาวสุดที่รักของมึงเอง ไม่ต้องเสือกถามกู!"

"เข้าไปสิหนูเอย"

ดวงหน้าสวยละล้าละลังดูอึดอัดเมื่อหญิงสาวลอบมองดวงหน้าเขียวขุ่นของเจ้าของห้องก่อนจะหอบกระเป้าสัมภาระที่เหลือยกเข้าไปในห้องนอนกว้างตามคำประกาศิตของเจ้าสัวครามที่ออกคำสั่งให้เธอขนเสื้อผ้าเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหญ่ของอัครวรกุลไม่ให้ไปอยู่เรือนหลังเล็กอีกต่อไป เพราะท่านเกรงว่าในช่วงเวลาก่อนถึงวันวิวาห์ ลูกชายตัวดีจะแอบเอาผู้หญิงมากหน้าหลายตาเข้าบ้านอีก ตนไม่อยากให้เกิดปัญหาภายหลัง

"ส่วนแกไอ้เจ้าเหนือมากับฉัน หนูเอยจัดของเสร็จแล้วตามมาพบลุงที่ห้องนั่งเล่นด้วยนะ" ประโยคหลังหันไปสั่งกับเจ้าเอยที่ยืนก้มหน้างุดอยู่ในห้องเมืองราม หลังจากนั้นก็หันไปลากคอเสื้อลูกชายคนเล็กให้ตามตนออกไป

"เดี๋ยวสิครับพ่อ ผมยังไม่ได้พูดกับพี่รามเลยกับน้องเอยเลย กลับมาเหนื่อยๆด้วยพ่อจะลากผมไปไหน พ่อครับปล่อยผมก่อน! โอ้ย! อะไรกันครับพ่อ" เมืองเหนือโวยเมื่อโดนเจ้าสัวครามลากให้เดินตามหลังตัวเองออกมาด้วย

ตรงนั้นปล่อยให้เป็นเรื่องของว่าที่สามีภรรยาให้พวกเขาจัดการกันต่อ

..

..

เมืองรามจิกสายตาเกลียดชังมองร่างบางที่ก้มหน้าก้มตาจัดข้าวของที่ขนมาอย่างเงียบๆในมุมหนึ่งของห้องกว้างด้วยความไม่พอใจ ความเกลียดชังขยะแขยง แม้จะผ่านไปเนิ่นนานแต่กลิ่นอายของมันยังคงอยู่ ความรู้สึกของชายหนุ่มแทบไม่อยากจะยืนอยู่ในห้องหายใจร่วมกับเธอเลยด้วยซ้ำไป

"ฉันถามจริงๆเถอะ อยากจะรู้นักพ่อฉันใช้เงินเท่าไหร่ฟาดหัวให้เธอมาเสนอตัวเป็นเมียฉัน ถึงได้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยแบบนี้!"

ชายหนุ่มกดน้ำเสียงต่ำอย่างหงุดหงิด ยิ่งได้เห็นอาการของบิดาที่อยากจะยกเธอใส่พานให้เขาก็ยิ่งปักใจเชื่อมากขึ้นว่าคงมีแค่เงินตัวเดียวเท่านั้นที่ทำให้เธอยอมแต่งงานด้วยโดยไม่อิดออด

"คุณเลิกโทษคนอื่นเสียทีได้ไหม เมื่อห้าปีก่อนคุณทำอะไรกับเอยไว้..เอ่อ..กับฉัน คุณลุงก็แค่อยากทำให้มันถูกต้อง การที่ให้คุณรับผิดชอบก็ไม่เห็นแปลกอะไรนี่ เรื่องแบบนี้สุภาพบุรุษที่ไหนเขาก็ทำกัน..ไม่ใช่เหรอคะ หรือว่าคุณรามไม่ใช่สุภาพบุรุษ"

เจ้าเอยเงยหน้าเถียงคนที่ยืนค้ำหัวตัวเองอย่างไม่กลัว จนรามอ้าปากค้างเถียงไม่ทัน เวลาผ่านทุกอย่างก็เปลี่ยนไปจากคนที่ไม่กล้าแม้จะสบตา หรือกล้าแม้แต่จะสนทนากับเขาตอนนี้ไม่ใช่แล้วสินะ เจ้าเอยที่อ่อนหวาน นุ่มนิ่ม ชอบแอบมอง ยอมเขาทุกอย่างคนนั้นหายไปไหนเสียแล้ว เหลือไว้เพียงผู้หญิงปากดีที่กำลังเงยหน้าเถียงเขาเป็นวรรคเป็นเวรอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่พออยู่ต่อหน้าพ่อของเขากลับเอาแต่ก้มหน้างุด เงียบปากทำเป็นผู้หญิงเรียบร้อยราวกับผ้าพับไว้ เออ..ให้มันได้อย่างนี้สิวะ...

"ถ้าต้องให้ฉันเป็นสุภาพบุรุษรับทุกคนเป็นเมีย ป่านนี้ฉันคงมีเมียทั่วบ้านทั่วเมืองไปแล้ว เพราะงั้นทำไมฉันต้องรับผิดชอบเธอด้วย.. วันนั้นที่พลาดก็คงเป็นเพราะเธอนั่นแหละที่นอนยั่วฉันเอง!"

"ฉันเนี่ยนะนอนยั่ว น่าขันชะมัด! เลิกโทษลมโทษฟ้าเสียทีกินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้อง คุณทำอะไรไว้ย่อมรู้ดีที่สุด ถ้าคุณไม่ได้คิดอะไรกับเอยแล้วคุณจะทำทำไม"

"เจ้าเอย!"

"ฉันจำชื่อตัวเองได้ไม่ต้องเรียกชื่อฉันเสียงดังขนาดนั้น อย่าเถียงนะคะว่าคืนนั้นคุณไม่คิดอยากจะนอนกับฉันจริงๆ"

คนยืนค้ำหัวชี้หน้าถึงกับสะอึก ใช่! เขายอมรับว่าคืนนั้นหากพ่อและผู้หญิงคนนั้นไม่เข้ามาห้ามเสียก่อนมันคงเลยเถิดไปไกลอย่างกู่ไม่กลับไปแล้ว...แต่แล้วยังไงวะก็ยังไม่ได้ทำถึงขั้นนั้นซะหน่อย...

"เธอนี่มันน่าขยะแขยง น่ารังเกียจเหมือนเดิมเลยนะ " เสียงต่อว่าตามอารมณ์โกรธจากปากผู้ชายที่เธอยังแอบชอบเขาไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่าจะนานผ่านไปกี่ปีเขาก็ยังรังเกียจและขยะแขยงตัวเธอเสมอ

"น่ารังเกียจเหรอคะ แต่คุณก็เลยจูบลูบคลำคนที่คุณปรามาสว่ารังเกียจไม่ใช่หรือไง" คนนั่งเงยคอเถียงอย่างอวดดีทำให้เมืองรามฉุนจัดเลือดขึ้นหน้าคว้าร่างบางกระชากเธอให้ลุกขึ้นอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซเข้ามาปะทะแผงอกกว้าง เมืองรามหวังจะใช้จุมพิตร้ายกาจสั่งสอนโทษฐานที่เธอปากเก่งกล้ากรีดเสียงเถียงเขาฉอดๆอย่างไม่ลดราวาศอกให้สิ้นฤทธิ์ลง

"เธอนี่มัน! ปากเก่งขึ้นเยอะเลยนะ อยากรู้นักว่าจะจูบเก่งอย่างที่เถียงฉันหน้าดำหน้าแดงหรือเปล่า" ชายหนุ่มเค้นเสียงด้วยสายตาวาววับ

ร่างบางถูกเขากอดรัดแน่นอย่างจงใจจนแนบชิดกายแกร่งสัมผัสได้ถึงความแข็งแรงของเรือนร่างกำยำและกลิ่นหอมจากเขาทำให้หัวใจสั่น ก่อนที่ริมฝีปากร้อนร้ายจะก้มลงมาใกล้แล้วฉวยโอกาสแนบริมฝีปากลงไป แม้เมืองรามตั้งใจเพียงต้องการจะหยุดยั้งอาการพยศอีกฝ่าย หากแต่ความหอมหวานรัญจวนใจที่ได้รับจากกลีบปากนุ่มละมุนกลับทำให้ไม่อยากถอดถอน ยิ่งออกแรงบดเบียดริมฝีปากบดขยี้อย่างเมามัวยิ่งทำให้เตลิด จนหลงลืมว่าตนต้องการอะไรกันแน่ เรียวปากเล็กถูกปลายนิ้วใหญ่บีบบังคับให้เผยอปากออกจากกันเพื่อให้ปลายลิ้นหนาได้ซอกซอนเข้าไปสำรวจในโพรงปากนุ่มละมุนหอมหวานของคนช่างเถียงว่ามันคงหวานล้ำติดลิ้นเหมือนเดิมหรือเปล่า

และมันก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง..

"อื้อ..."

"ต่อไปอย่าริอาจคิดมาต่อปากต่อคำกับฉันอีก" เสียงพร่าทุ้มกระซิบติดริมฝีปากหากแต่ยังคงอ้อยอิ่งติดหนึบไม่ผละหนี

"ปล่อย..อื้อ.."

เสียงหวานประท้วงอู้อี้ พร้อมกับร่างบางที่พยายามขยับดิ้นขลุกขลักหลบหนีการรุกรานจากลิ้นสากที่สอดแทรกเข้ามาอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างสวยตัวอ่อนระทวยลงเมื่อมือหนาข้างหนึ่งแอบเปลื้องกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดเล็กแล้วถือวิสาสะสอดเข้าไปกอบกุมเต้าทรวงที่เต่งตึงเต็มอุ้งมือ แรงตวัดระรัวจากลิ้นร้ายและความร้อนผะผ่าวของมือหนาที่โอบกุมขย้ำทรวงอกหยุ่น ทำเอาคนที่ดิ้นหนีเมื่อครู่อ่อนระทวยหนักยิ่งกว่าเดิมด้วยความหวามไหวที่แล่นปราดเช้าสู่ร่างสาวยามเขาใช้ปลายนิ้วหยอกเย้าทับทิมเม็ดเล็กบนยอดอกสล้างเล่น ยิ่งทำให้ขาไร้เรี่ยวแรงที่จะหยัดยืน ได้มือหนาที่เกี่ยวเอวบางไว้แนบอกแกร่งทำให้เธอไม่ล้มตึงลงไปกองกับพื้นเสียก่อน

"อย่ายั่วโมโห ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันใจร้าย เธอก็น่าจะรู้นี่ว่าฉันเป็นคนยังไง"

เขาบดจุมพิตลงทัณฑ์ให้คนปากเก่งหยุดแสดงอาการพยศ กลางกายตุงนูนแข็งขืนตื่นตัวตามการกระตุ้นและแรงเบียดเสียดผ่านเนื้อผ้าจากร่างนุ่มนิ่มที่ขยันดิ้นไปมา เจ้าเอยถึงกลับทรงตัวไม่อยู่ก่อนที่คนใจร้ายจะถอนตัวเองออกไปอย่างรวดเร็วราวกับจะแกล้งอีกฝ่ายให้อายเล่น

"โอ๊ย! คุณราม"

คนที่กำลังหลงใหลไปกับรสจูบหวามไหวโอนเอนไร้เรี่ยวแรงถึงกลับร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น เมื่อคนใจร้ายจงใจผละออกจากห้วงปรารถนาอย่างกะทันหัน และปล่อยอ้อมแขนแข็งแรงข้างหนึ่งที่พันธนาการรอบกายเธอไว้อย่างรวดเร็วจนหญิงสาวไม่ทันได้ตั้งตัว

"เป็นอะไรของคุณขึ้นมาอีก นึกอยากจะจูบก็จูบ นึกอยากจะปล่อยก็ปล่อย! อีตาบ้า! ไอ้คนโรคจิต!" เจ้าเอยพยายามเปล่งเสียงต่อว่าชายหนุ่มที่ยืนยิ้มเหยียดอย่างน่าหมั่นไส้ น้ำเสียงแหลมฉุนจัดของคนที่กองบนพื้นล่องลอยกระทบโสตประสาทแต่กลับทำให้เขาใจเย็นยิ้มอย่างอารมณ์ดี ไม่คิดที่จะโกรธที่อีกฝ่ายที่เอาแต่ก่นด่า

"ก็ในเมื่อเรากำลังจะเข้าหอเป็นผัวเมียกันอยู่แล้ว จะจูบนิดกอดหน่อย สำรวจนวดคลำร่างกายเธอบ้าง หรือฉันทำมากกว่านั้นมันจะเป็นอะไร"

"แล้วอย่ามาติดใจฉันก็แล้วกัน" คนที่นั่งกองกับพื้นยังคงดื้อตาใสเงยหน้าเถียงคอเป็นเอ็น..

แล้วดูทำหน้าเข้า ผู้หญิงบ้าอะไรเวลาโกรธมันน่ามันเขี้ยวน่ากัดปากชะมัด!!

"หึ..ติดใจกับจูบจืดซืดไร้อารมณ์ของเธอนะเหรอ ฝันไปเถอะอย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลย แล้วนี่จะมานั่งบื้อทำซากอะไรอีกพ่อฉันเรียกเธอให้ตามลงไปไม่ใช่เหรอไง หรือติดใจอยากต่อให้จบ"

"อีตาบ้า!"

"ออกไปให้พ้นหูพ้นตาฉันได้แล้วไป อยู่ใกล้เธอนานๆแล้วฉันหายใจไม่ออก ถ้าเป็นไปได้ฉันไม่อยากใช้อากาศหายใจร่วมกับเธอด้วยซ้ำ แล้วจำเอาไว้ด้วยว่าฉันจะไม่มีทางตกหลุมพรางที่เธอวางเอาไว้แน่และไม่มีวันเปลี่ยนใจญาติดีกับเธอง่ายๆด้วย จะบอกอะไรอีกอย่างนะฉันมีคนที่ชอบมานานแล้วเพราะงั้นอย่าพยายามทำหน้าแบ้ว อ่อยฉันทั้งที่เป็นผู้หญิงหิวเงิน ฉันไม่ชอบ!!" เธอคนนั้นอ่อนหวาน ไม่ใช่ผู้หญิงที่กำลังปากเก่งกับเขาอย่างตอนนี้แน่นอน

ดวงหน้าหวานซาวาบเมื่อได้ยินคำพูดกรีดหัวใจมาจากริมฝีปากหยักลึกที่ชอบพูดเสียดแทงทุกครั้งที่เจอหน้า ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำใสๆได้แต่กะพริบตาถี่ๆขับไล่ให้หยาดน้ำแห่งความอัปยศเลื่อนไหลกลับเข้าสู่ที่เดิม ก่อนจำต้องลุกขึ้นก้าวเดินลงไปยังชั้นล่างเพื่อพบเจ้าสัวคราม และที่สำคัญเพื่อหลบหน้าให้ห่างจากผู้ชายปากร้าย ซึ่งเธอไม่เคยหยุดแอบชอบเขาได้เลยสักวินาที