ข้อเสนอ

[ห้าปีต่อมา]​

ปัจจุบัน

"ผมจะไม่ยอมแต่งงานกับเด็กบ้านั่นเด็ดขาด ผู้หญิงอย่างนั้นไม่เหมาะสมกับผมเลยสักอย่าง!"

เสียงประกาศกร้าวจากทายาทอัครวรกุล ทำให้เจ้าสัวครามเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์และธุรกิจอื่นๆอีกมากมายถึงกับย่นคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่พอใจกับคำตอบที่ได้รับ คนที่นอนอยู่บนเตียงนิ่วหน้าใส่ลูกชายคนโตทันทีที่อีกฝ่ายบินกลับมาถึงเมืองไทยในรอบห้าปีหลังจากที่ตนยื่นคำขาดให้กลับมาแต่งงาน และหากไม่กลับทรัพย์สินในส่วนของเมืองรามทุกอย่างจะตกเป็นของมูลนิธิและเจ้าเอย เพียงเท่านั้นคนขี้หวงของอย่างเมืองรามก็รีบแจ้นกลับมาทันที ห้าปีแล้วสินะที่เมืองรามไม่เคยกลับมาเหยียบที่นี่เลยนับตั้งแต่วันนั้น...

เหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน วันที่ลูกชายนำความอัปยศมาสู่วงค์ตระกูล และเป็นวันที่ตนได้ลงไม้ลงมือกับลูกชายเป็นครั้งแรก ก่อนที่เมืองรามจะโกรธจนหนีออกจากบ้านไปอยู่ต่างประเทศโดยไม่กลับมาเยี่ยมอีกเลย มีเพียงตนที่โทรไปถามข่าวคราว และไปเยี่ยมอีกฝ่ายถึงต่างแดนด้วยความเป็นห่วง

เหมือนว่าเหตุการณ์เหล่านั้นมันเพิ่งจะเกิดขึ้นไม่นาน ภาพยังจำติดตาไม่มีวันลืม ตนจำได้ว่าคืนนั้นลูกชายกำลังคร่อมอยู่บนร่างกึ่งเปลือยของเด็กสาวอายุเพียงสิบเจ็ดปี จากที่เห็นเมืองรามกำลังจะทำมิดีมิร้ายเจ้าเอย แต่ก่อนที่จะเลยเถิดไปไกลจนกู่ไม่กลับ ตนและผกาแม่ของเด็กสาวมาทันเวลาพอดี เมืองรามคึกคะนองตามประสาเด็กหนุ่มวัยรุ่นดื่มเหล้ากับเพื่อนฝูงจัดปาร์ตี้เล็กๆบริเวณสระว่ายน้ำ ทุกคนต่างก็เมามายไร้สติสติสัมปชัญญะ วันนั้นตนไปประชุมที่ต่างจังหวัดและได้กลับมาก่อนเวลาที่กำหนด โชคดีเหลือเกินไม่อย่างนั้นเมืองรามคงปู้ยี้ปู้ยำเจ้าเอยไปเรียบร้อยแล้ว หากเป็นเช่นนั้นจริงตนคงไม่กล้าสู้หน้าผกาได้เลย ถึงแม้วันนั้นผกาจะไม่เอาความ แต่ตนซึ่งเป็นพ่อก็จะไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปโดยง่าย เมืองรามต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเองเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม คือวันที่เจ้าเอยเรียนจบการศึกษา...

เด็กคนนี้เป็นเด็กดีมีความกตัญญูกตเวทีต่อบุพการีรวมถึงผู้เป็นพระคุณ เป็นเด็กผู้หญิงที่น่าสงสาร เด็กดีอย่างเจ้าเอยสมควรที่จะมาเป็นสะใภ้คนโตที่สุดแล้ว

ตั้งแต่ผกาจากไปด้วยโรคร้ายเมื่อหลายปีก่อน เจ้าเอยก็ยังทำหน้าที่ของตัวเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ดูแลจัดการทุกเรื่องแทนแม่ของเธอ ใครพบใครเห็นต่างก็พากันชื่นชม เด็กคนนี้มีคุณสมบัติเพียบพร้อมทุกอย่างที่จะมาเป็นสะใภ้ของอัครวรกุล

"แล้วนี่ไปไหนเสียล่ะ ลูกสาวคนดีคนเก่งของพ่อ" คนที่มาถึงยืนเท้าสะเอวกวาดตามองรอบๆห้องเมื่อเห็นว่ามีเพียงพ่อของตนเท่านั้นที่อยู่ในห้องนี้ แทนที่ยัยนั่นจะมาเฝ้าดูแลปรนนิบัติพ่อของเขา ส่วนเมืองเหนืออ้างว่าติดประชุมอยู่ที่ต่างจังหวัดจึงไม่ได้มารับเขาที่สนามบิน ไม่รู้ว่าประชุมจริงหรือว่าติดหญิงหาสาระไม่ค่อยจะได้!

"ไปทำงาน ตอนนี้คงกำลังกลับ"

"ทำงาน! ไม่น่าเชื่อ เกาะเป็นปลิงไม่ยอมปล่อย ผ่านมาตั้งห้าปีแล้วไม่ไปไหนสักที ไม่ใช่เพราะอยากจะนอนสบายไม่ต้องทำอะไรก็มีกินมีใช้ รอแค่สูบเลือดสูบเนื้ออัครวรกุลอย่างเดียวหรอกเหรอครับ"

"ใครมันจะไปคิดแบบแก อคติกับน้องไม่เข้าเรื่อง"

"วิเศษวิโสจังเลยนะครับลูกพ่อคนนี้" คำประชดประชันค่อนแคะที่ไม่ได้ยินมานาน เริ่มกลับมาได้ยินอีกครั้ง แต่เจ้าสัวครามไม่ใส่ใจเพราะรู้ดีว่าเป็นอย่างไร เจ้าเอยไม่ได้เป็นอย่างที่เมืองรามว่าเลยสักอย่าง

หลังจากเรียนจบเจ้าเอยก็เข้าไปทำงานกับสำนักพิมพ์เล็กๆแห่งหนึ่งที่มีพี่รหัสเป็นเจ้าของ อันที่จริงเธอก็พอจะมีรายได้จากหุ้นที่แม่ของเธอเก็บหอมรอมริบซื้อไว้ให้ลูกสาว ผลประกอบการแต่ละปีก็ทำให้เจ้าเอยพอมีเงินทองใช้สอยอย่างไม่ลำบากก็จริง แต่มันก็ยังไม่พอใช้หนี้จำนวนมหาศาล

ระหว่างที่เรียนหนังสือเด็กคนนี้ก็ยังทำงานพิเศษงกๆเพื่อหาเงินเลี้ยงตนเองและเก็บหอมรอมริบ และไม่ยอมรับเงินช่วยเหลือจากเขาเลย หลังเลิกงานก็จะไปช่วยงานรุ่นพี่ที่เป็นพี่รหัส พอปิดภาคเรียนก็ขอไปทำงานเต็มเวลาทั้งที่ไม่จำเป็นเลยด้วยซ้ำ เขาเป็นถึงเจ้าสัวใหญ่มีเงินเป็นหมื่นๆล้าน แต่เจ้าเอยก็ไม่ยอมรับความช่วยเหลือ และยังไม่ยอมมาช่วยงานที่บริษัทอีกด้วย เธอให้เหตุผลว่าไม่อยากให้ใครมาว่าทีหลังเอาได้ว่าตั้งใจมากอบโกยผลประโยชน์จากอัครวรกุล และเจ้าสัวครามก็รู้ดีว่าใครที่เธอเอ่ยอ้าง จะเป็นใครไปไม่ได้หากไม่ใช่เจ้าลูกชายตัวดีอย่างเมืองราม…

สำหรับเรื่องแต่งงาน เจ้าสัวครามคิดว่าตัวเองมองคนไม่ผิดแน่ เจ้าเอยคงไม่กล้าปฏิเสธเพราะเด็กคนนี้รักเคารพและเกรงใจตนมากที่สุดเช่นกัน และในตอนนี้มันก็ถึงเวลาที่เมืองรามควรจะกลับมารับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน เพราะเจ้าเอยได้เรียนจบจึงถึงเวลาที่คนทั้งคู่จะต้องแต่งงานกันตามที่ตนตั้งใจ และจะได้ทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับภรรยาสุดที่รักที่เป็นแม่ของเมืองรามก่อนที่อีกฝ่ายจะสิ้นใจไปเมื่อห้าปีก่อนด้วย

เจ้าสัวครามมองหนุ่มหน้าคมตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจยาว มันถึงเวลาแล้วที่บุรุษหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาฐานะดีโปรไฟล์เลิศใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองนอกนานถึงห้าปีเพื่อที่จะเรียนรู้และใช้ชีวิตนอกกรอบมามากพอแล้ว เขาปล่อยให้ลูกชายใช้ชีวิตอิสระนานเกินไปแล้วถึงเวลาที่เมืองรามจะต้องกลับมาดูแลกิจการแทนเขาสักทีโดยมีเมืองเหนือช่วยอีกแรง

"จะยังไงก็แล้วแต่ แกต้องแต่งงานกับหนูเอยนี่คือคำสั่งของฉัน แกก็รู้ว่าฉันเป็นโรคหัวใจจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ แกจะทำเพื่อฉันไม่ได้เลยหรือไงวะ!" เจ้าสัวคราม ย้ำความต้องการที่จะให้ลูกเลี้ยงแต่งงานกับลูกชายคนโตของตัวเอง

"พ่อครับ ผมตามใจพ่อมาตลอดตั้งแต่เรื่องเมียบำเรอของพ่อแล้ว ยอมเนรเทศตัวเองไปอยู่ที่อื่น ไม่อยู่ขวางหูขวางตาพ่อกับเมียใหม่ แล้วตรงไหนกันที่ผมไม่ทำเพื่อพ่อบ้าง"

เมืองรามชักสีหน้าขึ้นมาอีก เขาอุตส่าห์หนีไปใช้ชีวิตตามลำพังห่างบ้านห่างเมืองก็เพราะไม่อยู่อยากขัดความสุขของบิดา ตรงไหนกันที่เขาไม่ทำตามใจ..

"แกอย่าลามปามคนตาย”

"ผมแตะนิดแตะหน่อยไม่ได้เลยนะครับ ขนาดตายไปแล้วยังมีของ” เมืองรามเบือนหน้ากลั้นอารมณ์ไว้ วันนี้เขาเหนื่อยมาทั้งวันทั้งคืนแล้วยังต้องมาทะเลาะตบตีด้วยคำพูดกับพ่อบังเกิดเกล้าอีก

“แล้วเรื่องที่แกไปอเมริกานั่น ก็เพราะแกอยากไปเรียนต่อเอง ฉันไปบังคับแกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ไม่รู้ล่ะยังไงแกก็ต้องแต่งงานกับหนูเอย”

คนเป็นบิดายังคงยืนกรานเป็นกระต่ายขาเดียว เจ้าสัวครามเป็นคนเด็ดขาดพูดคำไหนคำนั้นเสมอ..รวมถึงเรื่องนี้ก็ด้วยเมื่อตั้งธงไว้แล้วว่าจะให้ลูกชายกับลูกเลี้ยงแต่งงาน...ยังไงงานแต่งก็ต้องถูกจัดขึ้นในเร็ววันนี้อย่างแน่นอน

“ผมไม่อยากแต่ง และผมก็จะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น พ่อก็รู้ว่าผมชอบชีวิตอิสระ ทำไมพ่อไม่ให้แต่งกับไอ้เหนือไปเลยล่ะ ถ้าอยากได้เด็กนั่นเป็นลูกสะใภ้นัก"

เมืองรามเองก็มีนิสัยไม่ต่างจากบิดา เอาแต่ใจตัวเอง มุทะลุ และจงเกลียดจงชังแม่ลูกคู่นี้ ถึงแม้ผกาจะจากไปแล้วก็ตามเขาก็ยังเกลียดเข้าไส้ รวมถึงเจ้าเอยด้วย

"ไอ้เหนือมันไม่ได้ล่วงเกินหนูเอยทำไมฉันต้องให้มันรับผิดชอบ แกเป็นสุภาพบุรุษหน่อยสิวะ หรือว่าแกแอบไปมีเมียแหม่มที่เมืองนอก แล้วอย่าคิดนะว่าฉันจะยอมให้ใครก็ได้มาเป็นลูกสะใภ้"

มีอยู่อย่างเดียวที่เมืองรามไม่เหมือนเจ้าสัวครามก็คงเป็นเรื่องของความเจ้าชู้ ชายหนุ่มชอบเรื่องอย่างว่าเป็นชีวิตจิตใจเขาขาดไม่ได้เลย แต่เขาก็ป้องกันตัวเองเสมอไม่เคยพลาด เมืองรามเป็นหนุ่มที่มีเสน่ห์รอบด้านเป็นที่ชื่นชอบของอิสตรี หญิงสาวมากมายต่างก็ลุ่มหลงในเบ้าหน้าฟ้าประทานหุ่นสูงใหญ่และยังร่ำรวยล้นฟ้าเป็นทายาทตระกูลดังอีกด้วย เพราะงั้นเรื่องผู้หญิงจึงมีไม่ขาดสาย แต่แค่ยังไม่ได้คบใครจริงจังเลยสักคน

"พ่อไม่ต้องพูดถึงคนอื่น ถ้าเสียดายยัยเด็กขยะนั่นทำไมพ่อไม่แต่งเสียเองละครับ ผมจะไม่ขัดขวางเลยเอาที่พ่อสบายใจ ดีเหมือนกันนะครับคั่วมันทั้งแม่ทั้งลูกไปเลย รวบหัวรวบหางมันทั้งตระกูล"

“ไอ้ลูกเวร! มันชักจะมากเกินไปแล้วนะ ให้เกียรติหนูเอยกับคุณผกาด้วย”

“เกียรติเหรอ คนพวกนั้นมีเกียรติตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หึ! ผมว่ามันหมดตั้งแต่หอบกันมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้วมั่งครับ คนที่เข้ามาเป็นปลิงเพื่อกอบโกยผลประโยชน์ของคนอื่นแบบนี้เหรอครับควรให้เกียรติ แล้วอย่ามาอ้างเรื่องความรักแก่กันปูนนี้แล้วยังไงผมก็ไม่เชื่อ"

"ก็แกมันคนไร้หัวใจจะไปเข้าใจอะไรได้ อีกอย่างฉันไม่เคยสอนแกให้ดูถูกคนอื่นหรือไม่ให้เกียรติใครเลยนะ ทำไมแกไม่รู้จักโตสักทีวะราม ทั้งที่เรื่องนี้มันก็ผ่านมาตั้งนมนานหลายปีแล้ว คุณผกาก็จากโลกนี้ไปแล้วด้วย แต่แกยังยึดติดกับความคิดบ้าๆอยู่อีก ในหัวของแกมันมีแต่เรื่องสกปรกสินะ”

เจ้าสัวครามต่อว่าลูกชายอย่างไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอีกแล้ว หากที่พูดมาทั้งหมดเมืองรามยังไม่สำนึกผิดอีกก็ไม่รู้แล้วว่าจะหาเหตุผลอะไรมาบังคับลูกชายคนโตที่เอาแต่ใจอย่างเมืองรามให้มาแต่งงานกับเจ้าเอย ยกเว้นเรื่องทรัพย์สมบัติเท่านั้นเพราะรู้ดีว่าเจ้าลูกคนนี้มันหวงของ..

“กับคนอื่นผมให้เกียรติเสมอ แต่ต้องไม่ใช่สองแม่ลูกนั่น!!”

“คุณแม่ท่านเสียไปแล้ว คุณรามก็ยังจะปลุกท่านขึ้นมาอีกหรือไงคะ”

รามหันกลับไปมองยังต้นเสียง ปรากฏร่างสมส่วนหน้าตาดีที่เขาจำได้ไม่เคยลืมแม้จะไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายปี แต่ก็จดจำดวงตากลมโตรับกับคิ้วสวยได้รูปจมูกโด่งรั้นบ่งบอกว่าเป็นคนไม่ยอมใคร ปากกระจับได้รูปสีสวยที่เขารู้ว่าหวานมากเพียงไร ใบหน้าเรียวรูปไข่ผมยาวดำขลับปล่อยสยายกลางหลัง รูปร่างของเธอสมส่วน ผิวที่ว่าขาวสวยอยู่แล้วยิ่งดูขาวกระจ่างใสน่ามอง จากแต่ก่อนที่ว่าหน้าตาดีแต่ตอนนี้กับสวยไร้ที่ติจนหาตัวจับยากเลยก็ว่าได้ พาลให้ใจหนุ่มเต้นแรงหวนกลับไปคิดถึงคืนนั้น เธอทำเขาใจเต้นแรงเสมอ...ตรงนี้แหละที่เขาไม่ชอบใจนัก!!

คืนที่เขาได้สัมผัสทาบทับริมฝีปากหยักลงบนกลีบปากนุ่มสีกุหลาบเป็นครั้งแรกแม้จะเมาแต่ก็มีสติพอ จำรสชาติหวานหอมของกลีบปากนุ่มนี้ได้ดีไม่มีลืม มันตราตรึงติดแน่นบนปลายลิ้น เขาจำได้ว่าความต้องการของบุรุษเพศตอนนั้นมันยากที่จะยับยั้งชั่งใจจนยากที่จะเลี้ยวกลับ หากพ่อของเขาและแม่ของเธอไม่เข้ามาห้ามเสียก่อน คืนนั้นเขาคงได้ลิ้มรสรักของเจ้าเอยไปแล้ว

เมืองรามรีบสลัดความคิดยามจ้องใบหน้างาม ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเย็นชา สายตาที่มองผู้หญิงที่เขาปักใจเกลียด เปลี่ยนเป็นเหยียดหยาม

“ผมไปนะครับ ไม่อยากอยู่ที่นี่มันหายใจอึดอัด มันน่าขยะแขยงไปหมด”

ชายหนุ่มหันไปทางบิดาแล้วเอ่ยขอตัวทันทีเมื่ออีกคนเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงกลางห้อง กลิ่นหอมอ่อนๆของมวลดอกไม้เข้ามากระทบจมูก

“เรายังคุยไม่จบแกยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ไหนๆหนูเอยก็มาแล้ว ฉันจะขอพูดตรงนี้ให้เข้าใจตรงกันทั้งสองคนไปเลยว่า แกกับหนูเอยจะต้องแต่งงานกันให้เร็วที่สุดและฉันจะให้เวลาแกแค่สามเดือนในการเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวและเรียนรู้นิสัยใจคอของกันและกัน รวมถึงเคลียร์เรื่องผู้หญิงที่รุมล้อมรอบตัวแกทิ้งไปให้หมด ไม่ว่ายังไงแกก็ต้องแต่งานกับเจ้าเอยคนเดียวเท่านั้น! ไม่อย่างนั้นทรัพย์สมบัติทั้งหมดในส่วนของแกที่มี ฉันจะยกให้มูลนิธิและให้หนูเอย เลือกเอา!!”

"พ่อ! ผมไม่มีทางแต่งกับผู้หญิงหิวเงินเด็ดขาด"

"คุณลุงคะ ทำอย่างนั้นไม่ได้นะคะ!”

เพราะเธอไม่อยากได้ทรัพย์สินเงินทองของใครโดยเฉพาะของคนที่เกลียดเธอเข้าไส้อย่างเขา

"พวกแกทั้งสองห้ามต่อรองหรือปฏิเสธ เพราะนี่คือคำสั่งของฉัน!!"