ขัอตกลงสองเรา

 คำประกาศิตที่พ่อเอ่ยออกมาทำเอาเมืองรามไม่อยากจะเชื่อ ไม่คิดว่าสมัยนี้ยุคนี้จะยังมีการคลุมถุงชนอยู่อีก ชายหนุ่มไม่คิดเลยว่าผู้เป็นบิดาจะรักคนอื่นมากกว่าลูกชายตัวเองเสียอีก คงจะมีพ่อเขาคนเดียวนี่แหละ มีอย่างที่ไหนมาบังคับลูกในไส้ให้แต่งงานกับลูกเลี้ยง เห็นขี้ดีกว่าไส้! ขนาดว่าเมียใหม่ตายไปแล้วคนตายยังสั่งคนเป็นได้อีก มีอย่างที่ไหนกัน!

แต่สิ่งที่เมืองรามไม่เข้าใจในเมื่อแม่เธอก็ตายไปแล้ว แต่ทำไมเธอยังอยู่ที่บ้านอัครวรกุลอีก!!

“แต่หนูว่า อย่าเพิ่งดีกว่านะคะรอให้คุณลุงหายดีก่อนแล้วค่อยกลับมาทบทวนเรื่องนี้ใหม่ก็ยังไม่สาย" เจ้าเอยให้เหตุผลพยายามยืดเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เผื่อว่าจะหาวิธีหรือหาทางออกที่ดีที่สุดให้พ่อเลี้ยงของเธอเปลี่ยนใจได้บ้าง

“อย่าแกล้งเป็นคนดีไปหน่อยเลย หางเธอกระดิกท่าทางระริกระรี้เก็บยังไงก็ไม่มิดหรอก” คนตัวสูงแสยะยิ้มมองด้วยหางตา ไม่ว่ากี่ปีสายตาที่เขาใช้มองเธอก็เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน มันทั้งเย็นชาและดูถูกสารพัด...

“แกนี่มันเกินคนจริงๆเลย เมื่อไหร่แกจะคิดได้สักทีว่าหนูเอยไม่ใช่อย่างที่แกคิด” คนเป็นบิดาได้แต่ส่ายหัวกับความคิดของลูกชายคนโตที่เอาแต่ประชดประชัน ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือว่าตอนนี้

"ก็เพราะว่าผมคิดได้ไงครับ ถึงได้บอกว่าไม่แต่ง"

“ฉันก็คิดดีแล้ว ส่วนแกก็ห้ามขัดใจฉันเด็ดขาด แกโตแล้วก็น่าจะรู้ว่านะว่าอะไรที่เหมาะสมกับตัวแก และถ้าแกไม่รู้ฉันนี่แหละจะจัดการให้เอง"

“แม่ลูกคู่นี้เขาเอาอะไรให้พ่อกินเหรอครับ หรือว่าเล่นคุณไสย์มนต์ดำร่ายเวทย์มนต์ทำให้พ่อหลงหัวปรักหัวปรำขนาดนี้ ขนาดว่าแม่ตายไปแล้ว แต่ลูกก็ยังเสนอหน้าอยู่ที่นี่อีกทำไม"

"......."

"เธอควรจะออกไปจากวงจรชีวิตครอบครัวฉันได้แล้ว ไสหัวไปจากอัครวรกุลตอนนี้ก็ยังไม่สาย” ชายหนุ่มที่เธอแอบยกเขาเป็นยอดดวงใจ เอ่ยปากไล่เธออย่างไม่ใยดี

“ไอ้ราม!!”

คนสูงวัยกดหน้าอกตัวเองเพราะมีอาการแน่นหน้าอกขึ้นมากะทันหัน อาจเพราะใช้อารมณ์มากเกินไปหน่อย หนุ่มสาวมีอาการตกใจก่อนที่เจ้าเอยจะเป็นคนวิ่งเข้าไปถึงตัวเจ้าสัวครามก่อนด้วยความเป็นห่วงอย่างรวดเร็ว ร่างสูงจึงชะงักเท้ายืนมองดูด้านหลังร่างเล็ก เพียงแค่นี้กลิ่นกายหอมอ่อนๆของเธอก็ลอยมาติดปลายจมูก หัวใจที่เคยสงบก็เต้นไม่เป็นส่ำขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ชายหนุ่มจึงถอยออกมายืนดูอยู่ห่างๆ เมื่อเห็นว่าสีหน้าของพ่อตัวเองดีขึ้นเพราะเธอหยิบยาบางอย่างให้ท่านกิน

พอเห็นสีหน้าเป็นกังวลของเธอที่แสดงออกมาว่าเป็นห่วงพ่อของตนมากมายเพียงไรก็ทำให้เมืองรามถึงกลับเหยียดริมฝีปากพร้อมแค่นหัวเราะในลำคอ ที่ทำเอาคนได้ยินหน้าชา!

“ถ้าเป็นนักแสดงฉันว่าระดับเธอคงได้รางวัลออสก้า แสดงออกมาได้แนบเนียนจนจับพิรุธไม่ได้เลยว่าที่ทำอยู่นี่เพราะเป็นห่วงพ่อฉันจริงๆ”

"ก็แล้วแต่คุณจะคิด ฉันไม่ถือสาเอาความหรอกนะ เพราะฉันเข้าใจดีว่าเส้นหยักบางเส้นในสมองของคุณมันอาจจะฝ่อหรือไม่ก็เป็นอัมพาต ตายด้านเกินกว่าจะเยียวยาไปแล้ว"

"นี่เธอ!!"

“เอาล่ะๆพอกันได้แล้ว เอาเป็นว่าจากนี้ไปภายในสามเดือนฉันจะให้แกกับหนูเอยได้ใกล้ชิดสนิทสนมกัน พวกแกทำงานด้วยกันกินอยู่ด้วยกันก่อนแต่ง สามเดือนนี้คงจะทำให้พวกแกรักกันได้ฉันเชื่ออย่างนั้น แ่ละฉันจะไม่คุยเรื่องนี้กันอีก”

"แค่เห็นหน้ากันเพียงไม่มีนาทีก็แทบจะกัดกันตายอยู่แล้ว พ่อคิดได้ยังไงจะให้ผมกับยัยนี่เจอหน้ากันเกือบตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงภายในสามเดือน จะไม่ฆ่าหมกศพกันก่อนหรือไง"

“เดี๋ยวก็รักกันไปเอง แกเชื่อฉันสิ.." คนพูดดูมั่นอกมั่นใจเหลือเกิน แต่หนุ่มสาวกลับมองไม่เห็นทางว่าจะสามารถใช้ชีวิตร่วมกันได้อย่างที่ผู้สูงวัยต้องการ

“เจ้าเอยไปเป็นเลขาพี่รามนะ ลาออกจากที่ทำงานเก่าซะ แล้วมาทำงานกับเมืองรามจะได้สนิทสนมเรียนรู้นิสัยใจคอกัน เพราะยังไงหนูก็ต้องแต่งงานกับพี่เขาอยู่แล้ว” น้ำเสียงที่เอ่ยบอกลูกเลี้ยงมันคนละโทนเสียงที่คุยกับลูกชายตัวเอง ยิ่งทำให้เมืองรามฉุนกึกถึงกลับเบ้ปากใส่ทันทีอย่างไม่สบอารมณ์

“ทำไมต้องมาคลุมถุงชนกันด้วย นี่มันปีสองพันยี่สิบสามแล้วนะครับไม่ใช่ยุคของพ่อ” คนตัวสูงยืนบ่นกับตัวเองเบาๆอย่างจำนน มือหนายกขยี้ผมตัวเองจนยุ่งฟูแต่ก็ยังดูหล่อน่ามองที่สุด

“ก็ถ้าฉันให้แกเลือกเอง คงจะไปคว้าเอาแหม่มหัวแดงมาเป็นสะใภ้หรือไม่ก็ไปคว้าเอาพวกผู้หญิงไม่ดีมาเป็นสะใภ้ตระกูลอัครวรกุลซึ่งฉันไม่ยอมแน่ๆ และที่สำคัญฉันเองก็อยากจะอุ้มหลานก่อนตาย แกจะบ่นทำไม ทำเพื่อฉันแค่นี้ไม่ได้หรือไง ถ้าขืนปล่อยให้แกเลือกเองรอชาติหน้าฉันก็คงไม่ได้อุ้มหลานสักที หรือแกจะเถียง”

“พ่อไม่ตายง่ายๆหรอกครับ ยังแข็งแรงด่าผมได้อีกนาน ผมเองก็พึ่งจะอายุแค่ยี่สิบเจ็ดปีเองจะรีบไปไหน”

“แล้วยังไง แกก็ต้องมีเมียอยู่ดีเปล่าวะ ฉันตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้ ยิ่งไอ้เหนือมันยิ่งเกเรเอาแต่เที่ยวเตร่ไปวันๆ แต่ละวันจะตามตัวมันก็ยังไม่รู้เลยว่ามันไปมุดหัวอยู่ใต้กระโปรงของสาวคนไหน ดูสิ! ฉันนอนพะงาบอยู่ที่โรงพยาบาลน้องชายแกเคยโผล่หัวมาดูหรือเปล่า เพราะงั้นแกนั่นแหละคือความหวังเดียว อย่างน้อยให้ฉันมั่นใจว่าจะมีคนมาสืบทอดวงค์ตระกูลบ้าง ไม่รู้ล่ะพวกแกสองคนต้องทำตามที่ฉันสั่ง!”

“ก็ถ้าพ่อตายไปแล้วจริงๆ พ่อคงไม่รับรู้แล้วมั่งครับว่าใครจะมาสืบทอด"

คนเป็นลูกชายค้อนบิดา เมื่อรู้ว่ายังไงซะท่านก็คงดื้อหัวชนฝาบังคับให้เขาแต่งงานกับเจ้าเอยอยูดี นี่ถ้าไม่เห็นว่าบริษัทอัครวรกุลที่แม่ร่วมกันสร้างกับพ่อ เขาจะไม่ยอมกลับมาแต่งงานด้วยเด็ดขาด แต่เพราะทั้งหมดทั้งมวลของบริษัทฯมีแม่เขาเป็นส่วนหนึ่งที่สร้างมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย กว่าจะรวยมั่งคั่งเหมือนตอนนี้แม่ของเขาก็ลำบากมาแทบตายแต่ก็ต้องด่วนจากไปเสียก่อน แล้วเรื่องอะไรจะปล่อยให้มันตกเป็นของคนอื่นถึงแม้จะเพียงแค่ส่วนของเขาก็เถอะ ที่ผ่านมาถึงแม้สองแม่ลูกจะสูบเลือดสูบเนื้อเป็นปลิงเกาะกินมาตลอดแต่มันก็คงเพียงแค่เศษเสี้ยว แต่ถ้าถึงขั้นยกในส่วนของเขาให้เธอมันย่อมไม่ใช่หลักร้อยล้านแน่ แต่มันหมายถึงหลักพันล้านจนไปถึงหมื่นล้าน ซึ่งเขาไม่มีทางยอมเด็ดขาด

“ฉันไม่สนนี่คือคำสั่งถ้าแกไม่ทำตามที่ฉันสั่ง แกก็ไม่ต้องเรียกฉันว่าพ่อ”

ประโยคไม้ตายสินะ เมื่อคนป่วยพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังด้วยท่าทางแง่งอน ทำให้เมืองรามได้แต่เท้าสะเอวทอดถอนใจกับความเอาแต่ใจของบิดา ตั้งแต่ไปเรียนที่อเมริกาและทำธุรกิจเล็กๆที่นั่นเมืองรามไม่สนใจสืบให้ปวดใจเล่นเลยด้วยซ้ำว่าสองแม่ลูกนั่นจะผลาญเงินอัครวรกุลไปแล้วเท่าไหร่ จนกระทั่งมาทราบข่าวว่าผกาจากไปแล้วเมื่อหลายปีก่อนและเขาก็ไม่ได้กลับมาถึงแม้บิดาจะบังคับก็ตามที่

“ฉันจะให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ไปเรียนรู้งานกับคนของฉัน กวิน และ ฤดี ที่เป็นเลขาของฉันจะเป็นคนชี้แจงรายละเอียดงานแทนฉันให้กับแก”

"เจอหน้ากันยี่สิบสี่ชั่วโมงพ่อคิดได้ยังไง เจอกันที่บ้านไม่พอยังต้องไปเจอที่บริษัทอีก แค่ไม่กี่นาทีผมยังเอียนขนาดนี้!!"

จะให้เจอหน้ากันตลอดเวลาเขาจะทนได้ยังไง หากเป็นผู้หญิงคนอื่นว่าไปอย่างแต่นี่เป็นคนที่เกลียดเข้าไส้ ขนาดหน้าเธอเขาก็ยังไม่อยากจะมองให้เสนียดลูกตา เมืองรามถอนหายใจหนักๆหันไปมองหน้าหญิงสาวที่ยืนหัวโด่ไม่พูดไม่จา ทั้งยังไม่ขัดใจบิดาเขาเลยสักคำคงดีใจจนตัวสั่นสินะที่จะได้เขาเป็นสามี!

"ฉันจะให้ว่าที่ลูกสะใภ้เรียนรู้งานในบริษัทด้วยมันจะเป็นอะไร แกนี่มันน่ารำคาญจริงๆ เอาล่ะๆพวกแกออกไปกันได้แล้วฉันจะพักผ่อน คุยกับแกทีไรความดันขึ้นทุกทีจะอายุสั้นก็เพราะฉันมีลูกอย่างพวกแกนี่แหละ...ออกไปๆ”

เมืองรามรู้สึกหงุดหงิดเมื่อคนบิดาตัดบทไม่ยอมฟังและเอาแต่ใจท่าเดียว อีกทั้งยังโบกมือไล่ตนพร้อมกับหลับตาให้อีก ทำให้ชายหนุ่มและหญิงสาวต้องค่อยๆเดินออกมาจากห้องผู้ป่วยด้วยความจำใจ

..

..

หลังจากเดินออกมาแล้วปิดประตูห้องคนป่วย เมืองรามก็หันมาเล่นงานคนที่เดินสาวเท้าตามหลังออกมาทันที

“สมใจเธอแล้วสินะยัยแม่มด! เธอร่ายมนต์ดำอะไรใส่หูพ่อฉันอีกละคราวนี้ถึงทำให้ท่านถึงกลับจะยกทรัพย์สมบัติให้เธอทั้งหมด สกปรกที่สุด! ท่าทางของเธอก็ดูจะยินดีปรีดาที่จะได้แต่งงานกับฉันมากเลยสินะ ดูท่าคงอยากจะตะครุบฉันไว้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วล่ะสิ ถึงได้บอกพ่อฉันมาบังคับให้แต่งงานกับเธอ เธอนี่มันไม่ต่างอะไรกับแม่ของเธอเลยสักนิดที่คอยคิดแต่จะสูบสมบัติพ่อแม่ฉันที่สร้างมันมาด้วยกัน"

ริมฝีปากหยักเหยียดยิ้มเมื่อสบตากับเจ้าเอย หญิงสาวดูสงบไม่สะทกสะท้านกับคำดูถูกเหยียดหยามเลยสักนิด มันยิ่งทำให้ชายหนุ่มเดือดดาล ดูเจ้าหล่อนช่างหน้าด้านไร้ยางอายมากทีเดียว

"ฉันไม่เคยอยากจะได้สมบัติของคุณแม้แต่สักสตางค์แดงเดียว รวมทั้งตัวคุณก็ด้วย และฉันเองก็ไม่ได้อยากที่จะแต่งงานกับคุณสักนิด” เจ้าเอยย้ำคำ เสียงที่เปล่งออกมาดูเรียบนิ่งไม่ได้มีสีหน้าเกรี้ยวกราดเหมือนคนถาม ทั้งที่โดนอีกฝ่ายสาดคำพูดเจ็บแสบ ราวกับเธอไร้ความรู้สึก

“หึ! ฉันดูหน้าโง่มากหรือไง ถึงเชื่อถ้อยคำอวดดีน่ารังเกียจของคนอย่างเธอ ถ้าเธอไม่อยากได้ฉันจนตัวสั่นแล้วเธอจะตกลงยอมแต่งงานกับฉันทำไม”

เมืองรามขยับก้าวเข้ามาใกล้ร่างเล็ก จนอีกฝ่ายค่อยๆถอยหลังจนชิดผนังหน้าห้องเจ้าสัวคราม มือแกร่งสองข้างของเมืองรามค้ำยันผนังไว้ทำให้เธอตกอยู่ในวงแขนของเขา ใบหน้าหล่อโน้มลงเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นลมหายใจหอมอ่อนๆของกันและกัน

“อธิบายไปคนรวยอย่างพวกคุณที่ใช้เงินแก้ปัญหาเป็นอย่างเดียว ไม่มีวันเข้าใจหรอกค่ะ"

“ถ้ามันอย่างนั้นจริง ถ้าเธอไม่อยากได้เงินของฉันจริงๆ แต่งแล้วก็หย่าเลยเธอจะยอมไหม พร้อมกับทำสัญญาไว้ว่าหลังหย่าเธอจะไม่เอาทรัพย์สมบัติฉันไปแม้แต่บาทเดียว กล้าพอไหมล่ะ” เจ้าเอยมองหน้าคนที่ท้าทายเธอแล้วหัวเราะเบาๆพลางยกยิ้มมุมปากสวยนิดๆ ยิ่งทำให้เมืองรามอารมณ์ขุ่นที่เธอมองเขาราวกับเป็นตัวตลก

"ผู้ชายอย่างคุณต่อให้เหลือแค่เพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ฉันก็ไม่คิดที่จะใช้ชีวิตด้วยอยู่แล้ว เพราะคนที่ฉันจะใช้ชีวิตด้วยเขาต้องรักและให้เกียรติฉัน แต่สำหรับคุณมันไม่มีให้ฉันแค่เพียงปลายเล็บอยู่แล้วนี่ เพราะงั้นอย่าห่วงเลยคุณสบายใจได้ว่าฉันจะไม่เอาอะไรไปเลยสักบาทเดียว"

"ปากดีนักนะ พอถึงเวลานั้นจะมาร้องไห้ขี้มูกโป่งสิไม่ว่า และอีกอย่าง"

มือหนายกขึ้นมาลูบไล้แก้มขาวใสอย่างช้าๆ ดวงตาคมดุจ้องดวงตาของอีกฝ่ายที่กำลังสั่นระริกริมฝีปากคู่สวยเม้มสนิท ใบหน้าหล่อก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็กที่กำลังแดงก่ำด้วยน้ำเสียงกดต่ำอย่างที่คนฟังถึงกลับขนลุกซู่

"ฉันอยากบอกเธอเอาไว้นับจากวันนี้ไปจนครบสามเดือนฉันจะทำให้เธอรู้ว่า ชีวิตของเธอนับจากนี้ต่อไปจะไม่มีวันสงบสุขได้เลย เพราะฉันเองจะทำให้เธอรู้ว่านรกบนดินมันเป็นยังไง"

พูดจบชายหนุ่มก็ตบแก้มขาวเบาๆราวกับหยอกเอินพร้อมทั้งหัวเราะร่าแล้วเดินจากไปทันทีทิ้งไว้เพียงหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาราวกับลูกนกที่มองตามร่างสูงสมส่วนของเขาที่เดินจากไปด้วยความโมโห