EP:7/2 - คนโรคจิต NC

ร่างบางสั่นเทิ้มแต่พยายามเก็บอาการ นอกจากคำขู่ ก็ยังมีมือหนาของเขาที่ยังไม่ยอมผละออกไปจากความอ่อนไหวใต้กระโปรง และซ้ำหนักนิ้วแกร่งกดสัมผัสลึกแนบแน่นขึ้นทุกที ราวกับจงใจกลั่นแกล้งเธอ

“อึก..อ๊า..ยะ..อย่า..นะ..!”

“ถ้าไม่..ฉันจะกดรับให้เอง”

ชีวาเบิกตากว้าง หัวใจแทบหยุดเต้น เธอสบตาลีโอด้วยความตกใจสุดขีดมือหนาชกมือถือเธอออกไปจากมือ “มะ…มือถือชีวา..”

ครืดๆ..ครืดๆ..

ลีโอหรี่ตาลง มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาคมเต็มไปด้วยความอันตราย เขากดปุ่ม ‘รับสาย’ โดยไม่ลังเล พร้อมกับยกเครื่องขึ้นแนบหู

“ว่าไง ออสติน เพื่อนรัก” น้ำเสียงทุ้มเรียบนิ่ง แฝงรอยหัวเราะเบา ๆ เหมือนคนไม่มีพิรุธใด ๆ “กูก็กำลังจะคืนมือถือให้เมียมึง อย่างที่เธอมึง..ต้องการไว้ไง..”

ชีวามองดวงตาคมอย่างนิ่งอึ้ง ลีโอนั้นตั้งใจหลอกเธอตั้งแต่แรก คำพูดของเขามันชัดเจนว่าออสตินตั้งใจคืนโทรศัพท์ให้เธออยู่แล้ว โดยที่เธอไม่จำเป็นต้องทำตามข้อแลกเปลี่ยนของเขา!

“ฮ่าฮ่าฮ่า” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏ พร้อมกับนิ้วสากที่กดขยับคว้านหาความอ่อนนุ่มภายในจนมันเปียกชื้นอย่างจงใจ

“อ๊ะ!” ร่างบางสะดุ้งเฮือก เสียงเล็กหลุดแผ่ว ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำตา “..อือ..อึก..” เธอรีบกัดริมฝีปากแน่น กลั้นเสียงครางแทบขาดใจ สองมือรีบดันแผงอกเขา สั่นสะท้านไปทั้งตัว

“มึงกำลังขัดจังหวะการคืนมือถือให้เมียมึงอยู่นะ” ลีโอตอบปลายสาย น้ำเสียงนิ่งสนิทเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สายตาคมกลับกวาดมองร่างบางที่กำลังดิ้นสั่นอยู่บนตักด้วยความสะใจ

“…แน่ใจนะ ว่ามึงแค่คืน?”

“หึๆ ก็แค่คืนสิ มึงคิดว่ากูจะทำอะไรล่ะ ” ลีโอหัวเราะต่ำ ริมฝีปากโน้มลงกระซิบข้างหูชีวาที่ตัวสั่นระริกจนแทบจะร้องออกมา “ใช่มั้ยชีวา..ทุกอย่างโอเค..แค่คืนมือถือ?”

ไม่พูดเปล่าปลายนิ้วสากเสียดผ่านเนื้ออ่อนไหวอีกครั้ง คราวนี้แรงกดหนักกว่าเดิมตั้งใจทรมานเธอ จนชีวาเผลออ้าปากค้าง น้ำตาไหลซึม แต่ยังคงพยายามกัดฟันกลั้นเสียงเอาไว้สุดแรง

“ไว้คุยกันทีหลังนะเพื่อนรัก” ลีโอกดตัดสายเพื่อนรักเพียงชั่ววินาที ก่อนจะยกยิ้มบาง สายตาคมกร้าวหันกลับมาจ้องเธอเต็มแรง

“เก่งมาก ที่กลั้นเสียงไว้ได้”

“ปะ..ปล่อยชีวานะ!..”

ลีโอไม่ตอบ ก่อนที่เขาจะคลายวงแขนออกอย่างไม่ใส่ใจ แล้วโยนมือถือไปบนโต๊ะข้าง ๆ อย่างเฉื่อยชา

จังหวะนั้นเอง ชีวารีบฉวยโอกาสสุดท้าย ดันอกกว้างออกเต็มแรง ก่อนจะสะบัดตัวลุกขึ้นจากตักเขาแทบจะทันที

“เหอะ”

มือสั่นรีบจัดชายกระโปรงและเสื้อผ้าที่ระโยงระยางให้เข้าที่ ลมหายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อมไม่หยุด เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาเต็มไปด้วยทั้งความโกรธและความอับอาย

“คะ..คุณมันโรคจิต! ต่อไปอย่ามาทำแบบนี้อีก…ถือว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่งั้นครั้งหน้าฉันจะบอกออสติน!”

ลีโอนั่งเอนหลังพิงโซฟา มุมปากยกยิ้มเย้ยหยันอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคมกริบทอดมองเธอเหมือนนักล่าที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่

“หึ...ก็บอกมันไปเลยสิ จะฟ้องตอนนี้เลยก็ได้ด้วยซ้ำ” เขาหยิบมือถือขึ้นมาหมุนเล่นอย่างไม่แยแส “หรือจะให้ฉันต่อสายหาออสตินให้เองดีล่ะ”

“ไม่ต้อง!” ชีวาหน้าเสีย หัวใจหล่นวูบ “ชะ..ชีวาไม่อยากคุยกับคุณแล้ว!” เธอพูดอย่างเหลืออดก่อนหันหลังวิ่งพรวดออกไป ราวกับกลัวว่าถ้าช้ากว่านั้นเพียงเสี้ยววินาที เธออาจไม่มีทางหนีได้อีก

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังก้องในความเงียบจนเลือนหายเหลือไว้เพียงร่างสูงที่ยังนั่งอยู่ตรงนั้น ลีโอเหยียดยิ้มช้า ๆ พลางยกมือตัวเองขึ้นมองนิ้วที่เพิ่งล่วงล้ำสัมผัสความอ่อนไหวของเธอเมื่อครู่

แววตาคมวาววับเหมือนปีศาจที่ได้กลิ่นเลือด เขายกนิ้วนั้นขึ้นแตะริมฝีปาก ลิ้นร้อนตวัดเลียช้า ๆ ราวกับลิ้มรสสิ่งต้องห้ามที่ติดปลายนิ้วอยู่

“หึ..หวานกว่าที่คิดซะอีก”

รอยยิ้มร้ายโรคจิตค่อย ๆ คลี่กว้างขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยประกายคลั่งไคล้และความเป็นเจ้าของที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม

“หนีไปเถอะชีวา..แต่ยิ่งเธอต่อต้าน ฉันก็ยิ่ง..อยากได้..”