ตอนที่ 11

ตอนที่ 11

เมื่อกลับมาถึงร้าน องุ่นและผู้ช่วยอีกสองคนช่วยกันขนของลงจากรถกระบะเข้าไปเก็บไว้ในร้านดอกไม้

หลังจากจัดการทุกอย่างเข้าที่ องุ่นหยุดยืนมองใบประกาศนียบัตรและถ้วยรางวัลที่วางเด่นอยู่บนเคาน์เตอร์อย่างภาคภูมิใจ

ร้านดอกไม้แห่งนี้... เธอต้องทำงานหนักเหลือเกินกว่าจะได้มันมา

ความรักในดอกไม้... เธอได้มันมาจากแม่

ตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ แม่ชอบซื้อดอกไม้จากตลาดมาจัดใส่แจกันเป็นประจำ แม่จัดดอกไม้ได้สวยมากราวกับมืออาชีพ บรรยากาศในบ้านจึงดูอบอุ่นและสดใสอยู่เสมอ เมื่อมีดอกไม้แสนสวยตั้งไว้ตามมุมต่างๆ ของบ้าน

“แม่คะ แม่ชอบจัดดอกไม้ขนาดนี้ ทำไมไม่เปิดร้านเป็นของตัวเองล่ะ”

เด็กหญิงองุ่นในชุดนักเรียนประถมเคยเงยหน้าขึ้นถามอย่างใสซื่อ ทุกๆ เย็น เธอกับแม่จะนั่งอยู่ในสวนหลังบ้าน แม่นั่งจัดดอกไม้ ส่วนเธอก็นั่งทำการบ้านบนโต๊ะม้าหินอ่อน

“นั่นสินะ” ผู้เป็นแม่ยิ้มให้กับลูกสาวตัวน้อย... แต่นัยน์ตาของแม่ในวันนั้น ฉายแววเศร้าสร้อย

“แม่! พี่องุ่น! ดูซิโมสวยไหม” เสียงแตงโมเจื้อยแจ้วดังขึ้น เด็กหญิงตัวเล็กหยิบดอกกุหลาบสีเหลืองอ่อนไปทัดไว้ข้างหู พร้อมกับโพสต์ท่าราวกับนางแบบมืออาชีพ เรียกเสียงหัวเราะของแม่กับพี่สาวได้เป็นอย่างดี

“โตขึ้นโมจะเป็นนางแบบ”

“จ้า ลูกของแม่สวยขนาดนี้ เป็นนางงามยังได้เลย” ผู้เป็นแม่ยิ้มอย่างมีความสุขกับลูกสาวทั้งสองคน

องุ่นถอนหายใจ... “ตอนนี้องุ่นรู้แล้ว ว่าทำไมวันนั้นแม่ถึงเปิดร้านไม่ได้” เธอพูดกับตัวเอง

ครอบครัวของเธอมีพ่อทำงานอยู่คนเดียว เงินเดือนแค่พอกินเดือนชนเดือน แม่ไม่สามารถออกไปทำงานได้เพราะต้องเลี้ยงลูกทั้งสองคน แต่พ่อกับแม่ก็ยังรักกันดี จนกระทั่งอุบัติเหตุพรากพวกท่านไปจากเธอตลอดกาล

ป้าอร... พี่สาวของแม่ คือคนที่เสียสละทุกอย่าง แม่เคยเล่าว่าป้าอรเรียนเก่ง แม่จึงเสียสละให้พี่สาวได้เรียนหนังสือสูงๆ ป้าอรทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ และแวะเวียนมาเยี่ยมครอบครัวของเธอเสมอ

หลังจากพ่อแม่เสียชีวิต ป้าอรก็สละชีวิตวัยสาว รับเด็กน้อยสองคนมาอยู่ด้วย โดยไม่คิดมองผู้ชายคนอื่นอีกเลย ตอนนี้ป้าของเธอเปรียบเสมือนแม่คนที่สอง ชาตินี้ทั้งชาติเธอก็ทดแทนบุญคุณไม่หมด

และเพื่อแบ่งเบาภาระของป้า ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย เพื่อให้ได้เงินมาจุนเจือครอบครัว องุ่นต้องรับจ้างทำงานพิเศษไปทั่ว จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย เธอก็ยังทำงานอย่างหนัก ในขณะที่เพื่อนๆ ไปเที่ยว มีคนรัก...

เธอกลับไม่เคยได้สัมผัสชีวิตแบบนั้นเลย เธอเก็บหอมรอมริบทุกบาททุกสตางค์มาหลายปี...

จนกระทั่งวันที่แตงโมเรียนจบ ป้าอรกับเธอจึงตัดสินใจกลับมาบ้านเกิดของแม่ที่ขอนแก่น เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่

เงินเก็บทั้งหมดที่เธอสะสมมาทั้งชีวิต ถูกลงทุนไปกับการเช่าตึกหลังนี้ ข้างล่างเปิดเป็นร้านขายดอกไม้ ส่วนชั้นบนเป็นห้องนอนที่แสนอบอุ่น

“พ่อจ๋า แม่จ๋า... องุ่นทำความฝันของแม่ให้เป็นจริงได้แล้วนะ องุ่นอยากให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยจังเลย”

หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินออกมา เธอคิดถึงพ่อกับแม่เหลือเกิน

“พี่องุ่น! เราไปฉลองกันเถอะ!”

เสียงใสของแตงโมดังขึ้นจากด้านหลัง องุ่นรีบแอบเช็ดน้ำตาแล้วหันมายิ้มให้กับน้องสาวของเธอ

“ที่ไหนดีล่ะ”

“ตามมาเลย โมพาไปเอง!” แตงโมเดินเข้ามาควงแขนพี่สาว ทั้งสองสาวยิ้มให้กันอย่างมีความสุข ตอนนี้เธอกับพี่สาวสนิทสนมและเข้าใจกันมากกว่าแต่ก่อนเสียอีก

เซดริกมองรูปถ่ายในมือด้วยความรู้สึกรักใคร่เอ็นดูอย่างท่วมท้น เขายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะยกปลายนิ้วลูบไปตามใบหน้าเล็กๆ ของหลานชายในรูปถ่าย

เขาแทบอดทนรอไม่ไหว... ที่จะให้พ่อลูกได้เจอหน้ากัน แผนการทุกอย่างได้ถูกเตรียมพร้อมเอาไว้หมดแล้ว

'รักแท้มีอยู่จริง... เพียงแต่ต้องใช้เวลาในการตามหาเท่านั้นเอง'

เซดริกถอนหายใจ เรื่องราวของเขากับภรรยาเก่าที่จบลงอย่างเลวร้าย...

เหตุผลมันไม่ใช่แค่เพียงเรื่อง "เงิน" แต่มันมีปัจจัยอื่นที่ซับซ้อนอีกหลายอย่าง ชีวิตคู่ไม่เคยสวยงามเหมือนในนิยาย การแต่งงานเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น เขาไม่ต้องการให้ลูกชายทั้งสามคนเข้าใจผิดและทำผิดพลาดเหมือนที่เขาเคยทำอีกต่อไป

หลายเดือนก่อนหน้านี้ เขาแค่สั่งคนตามสืบเรื่องของ "รินฤทัย" เพราะอยากรู้สาเหตุที่แท้จริงของการแต่งงานจอมปลอมนั้น เขาไม่คิดเลยว่ารูปถ่ายที่ถูกส่งกลับมา จะเป็นรูปของหญิงสาวหน้าตาสวยคนหนึ่งกำลังอุ้มทารกน้อยอยู่ในอ้อมกอด

เพียงแค่เห็นผ่านรูปถ่าย เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กชายตัวน้อยคนนี้เหมือนเด็กในโซนยุโรปมากกว่าเด็กไทย และเด็กคนนี้จะเป็นลูกของใครไปได้ ถ้าไม่ใช่ลูกของฟาเบียน!

ยิ่งได้มาเจอตัวจริงในวันนั้น เขาก็ยิ่งมั่นใจ... ทั้งดวงตาสีเทาและโครงหน้านั้น ถอดแบบฟาเบียนตอนเด็กมาแทบจะทุกอย่าง

“ปู่จะพาเราไปเจอพ่อนะ... โฟวิล” เซดริกพูดกับตัวเองเบาๆ พลางมองรูปถ่ายในมืออย่างมีความสุข

"นายท่านครับ เอกสารทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ" โลร็องเดินเข้ามารายงาน ก่อนจะยื่นซองเอกสารหนาให้แก่เจ้านายของเขา

"ดีมาก" เซดริกยิ้มมุมปาก... เป็นรอยยิ้มของผู้กุมชัยชนะ "เริ่มแผนการขั้นต่อไปได้เลย"

"ครับท่าน" โลร็องโค้งรับคำสั่ง แล้วรีบเดินออกไปจัดการทันที

ที่ร้าน Lovely flowers

"สวัสดีค่ะ คุณเซดริก เชิญค่ะ" องุ่นยิ้มแย้มทักทายเสียงหวาน เมื่อเห็นชายสูงวัยในรถเข็นวีลแชร์มาเยือนถึงร้าน

เซดริกบังคับวีลแชร์เข้ามาด้านใน เขาปล่อยให้โลร็องรออยู่ด้านนอก ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านขายดอกไม้เล็กๆ ขององุ่นด้วยความชื่นชม

ดอกไม้นานาชนิด หลากหลายสีสัน วางเรียงรายดึงดูดสายตาตั้งแต่หน้าประตู ภายในร้านตกแต่งด้วยโทนสีขาวสลับชมพูอ่อน ให้ความรู้สึกอบอุ่นและอ่อนหวาน บนฝาผนังมีชั้นวางโชว์ช่อดอกไม้ที่จัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนบนพื้นก็ไม่ต่างอะไรจากสวนดอกไม้ขนาดย่อม มีกระถางและแจกันดอกไม้ให้ลูกค้าได้เลือกซื้อ

“คุณตกแต่งร้านได้น่ารักมาก” เซดริกเอ่ยชมจากใจจริง

“ขอบคุณค่ะ รับน้ำอะไรดีคะ กาแฟ หรือชาสมุนไพรดีคะ”

“อะไรก็ได้ที่คุณแนะนำ”

“ถ้าอย่างนั้น... องุ่นขอแนะนำ 'ชาดอกบัว' นะคะ”

“ชาดอกบัว?” เซดริกเลิกคิ้วเล็กน้อย “นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินชื่อนี้” แต่เขาก็พยักหน้าตกลง

“รับรองความอร่อยเลยค่ะ ฝีมือชงชาของป้าองุ่นไม่เป็นสองรองใครในโลกแน่นอนค่ะ” องุ่นรับประกันอย่างขบขัน

“โฮ่ ชมกันขนาดนี้ ป้าก็ตัวลอยกันพอดีสิ” ป้าอรที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์พูดแทรกขึ้นมา พลางส่ายหัวให้กับคำเยินยอของหลานสาว

“แหม๋ คุณป้าขา ก็มันจริงนี่คะ ป้าอรชงชาได้อร่อยที่สุดในโลกจริงๆ” องุ่นทำเสียงออดอ้อน ชวนให้ทั้งอรและเซดริกหัวเราะออกมาเบาๆ

“จ้า... รอสักครู่นะคะ” อรหันไปยิ้มให้กับเซดริก

เพียงแค่สบสายตา ป้าอรก็อดชื่นชมชายสูงวัยตรงหน้าไม่ได้... แม้จะอายุมากและต้องนั่งอยู่บนวีลแชร์ แต่เขาก็ยังดูดี ภูมิฐาน นัยน์ตาสีเทาคู่นั้นดูน่าเกรงขามและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ผมสีเทาปนขาวของเขาไม่ได้ทำให้เขาดูชราภาพ แต่กลับทำให้เขาดูหล่อเหลาไม่ต่างจาก ริชาร์ด เกียร์ ดารารุ่นเดอะในดวงใจของเธอเลย

“ขอบคุณครับ” เซดริกยิ้มตอบกลับอย่างสุภาพ

ระหว่างที่เขาสั่งคนตามสืบเรื่องขององุ่น เขาก็บังเอิญได้รู้เรื่องราวของ "อรอนงค์" ด้วย เธอเป็นผู้หญิงที่ยังคงความสะสวยไว้ได้แม้อายุจะล่วงเลยไปกว่าห้าสิบปี และเหนือสิ่งอื่นใด เธอเป็นผู้หญิงที่ดีมาก... ดีจนเขาอดทึ่งในความเสียสละของเธอไม่ได้

องุ่นมองปฏิกิริยาของคนทั้งคู่ที่สบตากันนิ่งไปชั่วขณะ เธอยกมือขึ้นป้องปากแอบอมยิ้ม

“อะแฮ่มๆ” องุ่นแกล้งกระแอมขัดจังหวะ

ป้าอรหน้าแดงขึ้นมาผิดปกติ “ตายจริง ป้าไปชงชาก่อนนะ” เธอแก้เขินด้วยการรีบเดินเลี่ยงเข้าไปหลังร้านทันที

เมื่อป้าอรลับตาไป องุ่นก็หันกลับมาหาแขกคนสำคัญ

“ว่าแต่... คุณเซดริกมาหาองุ่นถึงที่นี่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”

เซดริกจิบน้ำเปล่าที่องุ่นรินให้ ก่อนจะวางแก้วลง และมองเธอด้วยสายตาจริงจัง

“ผมมีงานให้คุณทำ”