ตอนที่ 10

ตอนที่ 10

“ยินดีด้วยนะครับ องุ่น” พิชิตกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ

“ขอบคุณค่ะ” องุ่นรับช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อนั้นมาถือไว้ เขินอายเล็กน้อย

“องุ่นครับ... คือผมมีอะไรจะบอก” พิชิตสูดหายใจลึก ตัดสินใจว่านี่คือจังหวะที่ดีที่สุดที่จะพูดในสิ่งที่ค้างคาใจ

“คะ? อะไรเหรอคะ” องุ่นเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย

“...”

"อ้อ! คุณรินฤทัยอยู่นี่เอง!"

ยังไม่ทันที่พิชิตจะได้เอ่ยคำใดต่อ ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดก็เดินยิ้มเข้ามาขัดจังหวะพอดิบพอดี

"ผมมีใครบางคนอยากจะแนะนำให้คุณรู้จักครับ ท่านเป็นหัวเรือใหญ่ที่สนับสนุนการจัดงานนี้ทั้งหมดเลยนะ"

พิชิตจำต้องเก็บงำสิ่งที่อยู่ในใจเอาไว้ก่อน

องุ่นหันไปตามทิศทางที่ท่านผู้ว่าฯ ผายมือ เธอพบชายสูงอายุชาวต่างชาติในชุดสูทภูมิฐาน เขานั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์ และกำลังมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีครับ คุณรินฤทัย ผมชื่อเซดริก ยินดีที่ได้รู้จัก” เซดริกยื่นมือออกมาจับทักทายเธออย่างเป็นมิตร

องุ่นยิ้มรับและจับมือเขาตอบอย่างสุภาพ แต่ในวินาทีที่เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา รอยยิ้มของเธอก็พลันแข็งค้างไปชั่วขณะ

เธอรู้สึกแปลกใจอย่างบอกไม่ถูก... ดวงตาสีเทาอ่อนคู่นี้...

มันช่างคล้ายเหลือเกิน คล้ายกับดวงตาของ "ใครบางคน" ที่เธอพยายามอย่างที่สุดที่จะลืมเลือนไปให้หมดหัวใจ

“สวัสดีค่ะ คุณเซดริก ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ”

องุ่นยื่นมือไปจับมือของชายสูงอายุกลับอย่างสุภาพ เธอทักทายเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว พร้อมส่งยิ้มหวานที่เป็นมิตร

“ผมชื่นชมฝีมือการจัดดอกไม้ของคุณมากจริงๆ หวังว่าในอนาคตเราจะได้มีโอกาสร่วมงานกันนะ”

“ด้วยความยินดีเลยค่ะ”

สายตาของเซดริกเหลือบไปเห็นเด็กน้อยที่ป้าอรยืนอุ้มอยู่ไม่ไกล... เหมือนฟาเบียนตอนเด็กไม่มีผิด... เขาซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ภายใต้รอยยิ้ม

“เด็กน่ารักคนนั้น เป็นลูกของคุณใช่ไหม”

“ค่ะ ลูกชายของฉันเอง” องุ่นตอบด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ ลูกชายเธอมักได้คำชมแบบนี้อยู่เสมอ

“ถ้าไม่รังเกียจ... ขอผมอุ้มหน่อยได้ไหม”

“เชิญเลยค่ะ ยินดีค่ะ”

ป้าอรมองอย่างแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ส่งเด็กชายตัวน้อยในอ้อมกอดให้เซดริกอย่างระมัดระวัง น่าแปลก... โฟวิลดูท่าทางจะชอบเซดริกมาก เด็กชายวัยหกเดือนไม่เพียงแต่ไม่งอแง แต่เวลาที่เซดริกหยอกล้อด้วย ก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจ จนคนที่ยืนมองอยู่อดยิ้มตามไม่ได้

“ท่าทางโฟวิลจะชอบคุณเซดริกมากเลยนะคะ” องุ่นพูดขึ้น พร้อมกับยิ้มออกมา

“ผมก็ชอบโฟวิลเหมือนกัน” เซดริกตอบอย่างจริงใจ

“ผมอยากมีหลานมานานแล้ว ทุกวันนี้ก็ได้แต่หวังว่าลูกชายทั้งสามคนของผมจะยอมแต่งงานมีครอบครัวเสียที”

“คนเราถ้าคู่กันแล้วก็ย่อมไม่แคล้วกันหรอกค่ะ สักวันลูกๆ ของคุณจะต้องเจอผู้หญิงที่พวกเขารักและอยากแต่งงานด้วยแน่นอนค่ะ” องุ่นพูดให้กำลังใจอย่างซื่อๆ

“ขอบใจหนูมากสำหรับคำพูดดีๆ” เซดริกยิ้มออกมา

เขาเลือกไม่ผิดจริงๆ... จากที่เขาสั่งคนตามสืบประวัติของหญิงสาวคนนี้มาคร่าวๆ เขามั่นใจว่าเขาเลือกคนไม่ผิดให้กับฟาเบียนอย่างแน่นอน และถ้าทั้งสองเป็นคู่กันแล้ว... ก็ย่อมไม่แคล้วกัน

“นี่ค่ะ นามบัตรของที่ร้าน ถ้ามีงานอะไร ก็ติดต่อมาตามเบอร์โทรศัพท์ในนามบัตรได้เลยนะคะ” องุ่นยื่นนามบัตรให้แก่เซดริก ก่อนจะยกมือไหว้กล่าวลาอย่างนอบน้อม

ทันทีที่ร่างบางขององุ่นเดินลับสายตาไป รอยยิ้มใจดีของเซดริกก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มของผู้กุมอำนาจ

“โลร็อง”

“ครับ ท่านเซดริก” โลร็อง เลขาคนสนิท รีบเดินเข้ามารับคำสั่งทันที

เซดริกเริ่มอธิบายแผนการที่เขาวางไว้ และโลร็องก็ตั้งใจฟังทุกถ้อยคำอย่างเคร่งครัด

ณ เมืองนีซ (Nice) ประเทศฝรั่งเศส

ฟาเบียนกำลังเดินทอดน่องไปตามชายหาดอย่างเหม่อลอย เขาใช้โอกาสนี้มาพักผ่อนที่บ้านพักตากอากาศของตระกูลแบร์นาร์ด หลังจากผ่านเรื่องตึงเครียดมาหลายสัปดาห์

สายลมเย็นที่พัดเอื่อยๆ ช่วยดับความร้อนจากแสงอาทิตย์ได้เป็นอย่างดี เขาเหม่อมองน้ำทะเลสีฟ้าเข้ม สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด แต่ในใจกลับรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน หน้าที่การงานที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง ย่อมตามมาด้วยภาระหนักอึ้งที่ต้องแบกรับ

ฟาเบียนหันกลับไปมองบ้านพักตากอากาศสีขาวหลังใหญ่ สถานที่แห่งนี้เคยเต็มไปด้วยความทรงจำที่แสนอบอุ่นของครอบครัว

พ่อกับแม่ของเขาเคยเป็นคู่รักที่รักกันมากจนน่าอิจฉา ตัวเขาเองซึ่งเป็นลูกคนกลาง ก็สนิทสนมกับพี่ชายและน้องชายมาก แต่ทุกอย่างก็พังทลายลง เมื่อแม่ของเขาแอบไปมีชู้กับผู้ชายคนอื่น!

'รักแท้ไม่มีอยู่จริง!'

ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่คิดแบบนั้น 'ลูเซียง' พี่ชายคนโต กับ 'แมทเทียส' น้องชายคนเล็ก พวกเขาก็คิดไม่ต่างกัน ทั้งสามพี่น้องเติบโตมากับความทรงจำที่เลวร้ายนั้น

หลายเดือนผ่านไป... ข่าวการแต่งงานฉาวของเขากับองุ่นเลือนหายไปตามกาลเวลา แต่ตัว 'องุ่น' กลับยังคงอยู่ในความทรงจำของเขา ไม่เคยเลือนหายไปไหน เขายังแปลกใจตัวเองอยู่ทุกวัน ว่าทำไมเขายังคงคิดถึงเธออยู่อีก

'จะให้เรียกว่ามันเป็น "ความรัก" เขาก็คิดว่ามันไม่น่าจะใช่!'

แต่ในบางค่ำคืน... เขาก็ฝันเห็นองุ่นในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ กำลังยืนยิ้มให้กับเขา พร้อมกับอุ้มเด็กชายตัวน้อยอยู่ในอ้อมกอด บางครั้งเขาก็เผลอรู้สึก... อยากให้ความฝันนั้นเป็นจริง

...

นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบมองไปยังร่างน้องชายที่กำลังยืนเหม่อลอยอยู่ริมชายหาด ‘ลูเซียง’ ถอนหายใจออกมา ใบหน้าหล่อคมเข้มของเขาฉายแววเป็นห่วงน้องชายคนรอง

“คิดอะไรอยู่... ไอ้น้องชาย” เขาเอ่ยทัก พร้อมกับยื่นกระป๋องเบียร์ที่ถือติดมือมาด้วยให้กับฟาเบียน

“ผมก็คิดไปเรื่อยเปื่อย” ฟาเบียนรับเบียร์มา ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"นายแน่ใจแล้วเหรอ เรื่องที่จะแต่งงานกับคาร่า” ลูเซียงถามเข้าประเด็น เขารู้สึกหนักใจแทนน้องชาย

“ผมยัง... ไม่แน่ใจเลย” ฟาเบียนยอมรับตามตรง เขายังสับสน ตัวของเขาอยู่กับคาร่า แต่หัวใจของเขา มันไม่ได้อยู่ที่นั่น

“สาเหตุที่นายไปจัดฉากแต่งงานกับผู้หญิงไทยคนนั้น เป็นเพราะพ่อใช่ไหม”

“ใช่ พี่ลืมไปแล้วเหรอ ว่าพ่อขู่เราสามคนไว้ว่ายังไง” ฟาเบียนพูดเตือนความจำพี่ชาย คำสั่งของบิดาคือประกาศิตเสมอ

"ถ้าพวกแกทั้งสามคนยังไม่ยอมแต่งงาน ฉันจะไม่ยอมยกสมบัติให้แม้แต่นิดเดียว!"

“ไม่ลืมหรอก... แต่ฉันแค่ไม่สนใจ!” ลูเซียงตอบอย่างไม่ยี่หระ

ฟาเบียนเลิกคิ้วมองหน้าพี่ชายอย่างแปลกใจ ลูเซียงนั่งแท่นผู้บริหารบริษัทซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก แต่ก็เป็นธุรกิจที่พ่อสร้างขึ้นมาและถือหุ้นใหญ่อยู่ 50% ถ้าพ่อไม่ยอมยกหุ้นส่วนนั้นให้ เก้าอี้ผู้บริหารของลูเซียงก็อาจจะหลุดไปอยู่ในมือคนอื่นได้ง่ายๆ

“แล้วเจ้าแมทเทียสล่ะ คิดเหมือนพี่หรือเปล่า”

“รายนั้นก็ยังหวั่นๆ อยู่ แต่แกก็รู้ดีนี่ ว่าทำไมพวกเราถึงไม่อยากแต่งงาน”

ลูเซียงเหม่อมองท้องทะเล พลางครุ่นคิดถึงเรื่องในอดีต เหตุผลที่เขาไม่อยากแต่งงาน มันมีมากกว่าแค่การถูกบังคับ

"อย่าทิ้งผมไปนะ! ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ!"

"แต่ฉันอยู่ได้ถ้าไม่มีคุณ!"

เขาเคยมอบความรักทั้งหมดให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เธอกลับย่ำยีหัวใจของเขาไม่เหลือชิ้นดี เขาทั้งรักและทั้งแค้นเธอเหลือเกิน

“ผมรู้เหตุผลนั้นดี” ฟาเบียนตอบเสียงขรึม ยิ่งคิดถึงเรื่องในอดีต เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวด

เพราะผู้เป็นแม่ทิ้งพวกเขาไป และเป็นต้นเหตุทำให้พ่อต้องเกิดอุบัติเหตุจนพิการเดินไม่ได้อีก...

ถ้าเขาจะต้องแต่งงานจริงๆ เขาก็ขอเลือก "ความเหมาะสม" มากกว่า "ความรัก" ที่ไม่มีอยู่จริง