ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

เวลาสามวัน... นั่นคือทั้งหมดที่ฟาเบียนใช้ในการประเมินผล

เขายังไม่ส่งสัญญาแต่งงานให้เธอเซ็น เพราะตั้งใจจะรอดูพฤติกรรมของ "ว่าที่เจ้าสาว" คนนี้ก่อน เพื่อที่เขาจะปรับแก้ข้อตกลงในสัญญาให้รัดกุมที่สุด และผลการประเมินก็ชัดเจนอย่างที่เขาคาดไว้

เพียงสามวัน แตงโมก็รูดบัตรเครดิตที่เขามอบให้ "เพื่อความสะดวก" ไปกว่าสามแสนบาท

ฟาเบียนยกมือขึ้นกุมขมับ ไม่ใช่เพราะเขเสียดายเงิน สำหรับมหาเศรษฐีอย่างเขา เงินจำนวนนั้นไม่ต่างอะไรกับเศษเงิน แต่สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดคือ "ทัศนคติ" ของเธอ ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้จักคำว่า "เกรงใจ" เลยแม้แต่น้อย

“ท่านประธานจะให้ผมจัดการอย่างไรต่อครับ” อองรี เลขาคนสนิท ถามขึ้นเมื่อเห็นเจ้านายมีสีหน้าเคร่งเครียด

"เพิ่มข้อตกลงในสัญญา... ตามนี้" ฟาเบียนเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ สั่งงานด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แล้วพรุ่งนี้ นัดเธอเข้ามาเซ็นได้เลย"

ในเมื่อเขาไม่มีตัวเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ เขาก็จะ "จัดการ" ผู้หญิงที่หิวกระหายเงินคนนี้ให้อยู่ในกรงที่เขาสร้างขึ้น เธออยากได้เงินนักใช่ไหม... ได้! แต่เธอจะไม่ได้อะไรจากเขาเลยแม้แต่บาทเดียว นอกเหนือไปจาก "เงินเดือน" และเงินก้อนสุดท้ายก้อนโต...

...หลังจากการหย่าเสร็จสิ้น

แตงโมเดินยิ้มอย่างอารมณ์ดีเข้ามาภายในเพนท์เฮ้าส์ ตั้งแต่รับงานนี้ ชีวิตของเธอก็พลิกผันราวกับเจ้าหญิงในพริบตา จากที่เคยต้องประหยัดทุกบาททุกสตางค์ ตอนนี้เธอสามารถใช้เงินได้เต็มไม้เต็มมือ

เธอมั่นใจว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น... ถ้าเธอสามารถทำให้ฟาเบียน แบร์นาร์ด ตกหลุมรักเธอได้ ชาตินี้เธอก็จะสบายไปทั้งชีวิต

“ให้แตงโมมาหา มีอะไรเหรอคะ คุณฟาเบียน” เธอลากเสียงหวาน ถือวิสาสะทิ้งตัวลงนั่งเบียดชิดร่างสูงบนโซฟาหรู ทันใดนั้นก็เกี่ยวแขนแกร่งของเขาไว้ บดเบียดหน้าอกอวบอิ่มของตนกับต้นแขนกำยำนั้น พร้อมส่งสายตาที่คิดว่ายั่วยวนที่สุดเชิญชวนให้เขา "สัมผัส" เธอ

ฟาเบียนซ่อนความรังเกียจไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย ยิ่งเห็นเธอจงใจแต่งตัวโป๊เปลือยเพื่อมายั่วเขา เขาก็ยิ่งนึกขยะแขยง การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่แค่การจัดฉาก แต่มันหมายถึงผู้หญิงคนนี้จะต้องเป็นภรรยาที่ "ถูกต้องตามกฎหมาย" ของเขา สัญญาจึงต้องรัดกุมที่สุด

“อองรี เอาสัญญาให้คุณรินฤดีอ่าน” เขาหันไปสั่งเลขาคนสนิท ก่อนจะสะบัดแขนออกจากวงแขนของเธออย่างไม่ไว้หน้า

ท่าทีรังเกียจนั้นชัดเจนจนแตงโมหน้าชา ริมฝีปากบางเม้มแน่นข่มอารมณ์กรุ่นโกรธไว้ รับเอกสารสัญญามาจากอองรี

เพียงไม่กี่บรรทัด ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้าง ใบหน้าสวยจัดบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ มือบางสั่นระริกกำกระดาษในมือจนยับ

... นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เธอหวังไว้!

“สัญญาแบบนี้ฉันไม่เซ็น!” เธอตวาดลั่น สัญญาบ้านี่มันคือการกันเธอออกจากชีวิตเขาชัดๆ! แค่บินไปโชว์ตัวให้พ่อเขาเห็นที่ฝรั่งเศสไม่กี่วัน แล้วก็ต้องบินกลับมา "นอนกอดทะเบียนสมรส" ที่ประเทศไทยคนเดียวเป็นเวลาหนึ่งปี! ความทะเยอทะยานของเธอมีมากกว่าการเป็นเมียแค่ในนาม!

“ถ้าไม่เซ็น คุณเดือดร้อนแน่” ฟาเบียนยิ้มอย่างไร้ความปรานี “อย่าคิดมาเล่นกับคนอย่างผมเลยดีกว่า” นัยน์ตาสีเทาฉายแววจริงจัง

“ฉันมันไม่ดีตรงไหน!” แตงโมถามเสียงสั่น เธอรู้สึกเจ็บแปลบในอกเมื่อถูกปฏิเสธซ้ำซาก

“ทำไมคุณถึงไม่ยอมเปิดใจให้ฉันบ้าง! ที่ผ่านมาฉันพยายามยั่วคุณแทบตาย แต่คุณ... คุณไม่เคยแตะต้องตัวฉันเลย! แถมยังทำสัญญาบ้าๆ นี่ขึ้นมาอีก!”

เขาตอบเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาไร้ความรู้สึก

“ผมไม่ชอบผู้หญิงหิวเงินอย่างคุณ”

คำตอบนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจ หยาดน้ำตาไหลออกมา ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เพราะ "เจ็บใจ" และ "โกรธ" มือบางกำหมัดแน่นจนสั่นเทา จริงอยู่ที่เธอหวังเงินของเขา แต่การโดนพูดตอกหน้าใส่ตรงๆ แบบนี้ มันเจ็บแสบไปถึงทรวง!

“เซ็นสัญญา... ถ้าคุณไม่อยากมีปัญหา” เขาเตือนเป็นครั้งสุดท้าย

แตงโมเช็ดน้ำตาทิ้ง ปากกาถูกตวัดลงบนสัญญาอย่างแรง เธอมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาโกรธแค้น... ผู้หญิงอย่างเธอ ฆ่าได้ แต่หยามกันไม่ได้!

คอยดูผลที่จะตามมาแล้วกัน!

ณ จังหวัดขอนแก่น

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้สดลอยอบอวล องุ่นกำลังฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดีขณะรดน้ำดอกไม้ในร้านเล็กๆ ของเธอ แม้จะเป็นเพียงกิจการที่ไม่ใหญ่โต แต่ก็มีความสุขและมีลูกค้าเข้ามาอุดหนุนไม่ขาดสาย

ทว่า... เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น หญิงสาววางบัวรดน้ำลงและเปิดอ่านข้อความนั้นทันที

'พี่องุ่น พรุ่งนี้โมจะแต่งงาน ลงมาหาโมที่กรุงเทพหน่อยได้ไหม'

รอยยิ้มบนใบหน้าสวยพลันแข็งค้าง

น้องสาวของเธอจะแต่งงาน? พรุ่งนี้?

นี่มันเกิดอะไรขึ้น! องุ่นถามตัวเองในใจ แตงโมไม่เคยเล่าเรื่องผู้ชายคนไหนให้ฟังแม้แต่คนเดียว แต่อยู่ๆ กลับส่งข้อความมาบอกว่าจะแต่งงาน มันกะทันหันจนน่าสงสัย... ใครคือเจ้าบ่าวของน้องสาวเธอกัน

"ป้าอรคะ!" องุ่นรีบเดินไปหาป้าที่กำลังนั่งจัดดอกไม้ให้ลูกค้าอยู่

"โมส่งข้อความมาบอกว่า... พรุ่งนี้จะแต่งงาน! ป้ารู้เรื่องนี้มาก่อนไหมคะ"

"อะไรนะ!" อรเผลออุทานเสียงดังลั่นร้าน "นังโมจะแต่งงาน! พรุ่งนี้เนี่ยนะ!"

"ค่ะ... ป้าก็ไม่รู้เรื่องเลยเหรอคะ"

"ป้าจะไปรู้ได้ยังไง!" อรส่ายหน้าอย่างแรง

"ถ้าอย่างนั้น คืนนี้องุ่นจะรีบลงไปหาโมที่กรุงเทพค่ะ" ใบหน้าสวยฉายแววกังวลออกมาอย่างชัดเจน

"เออ ไปดูน้องเถอะ ทางนี้ป้าจัดการเอง" อรถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยใจแทนหลานสาวคนโต

เธอเลี้ยงเด็กสองคนนี้มากับมือตั้งแต่พ่อแม่ของทั้งคู่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต นิสัยของพี่น้องคู่นี้ต่างกันราวฟ้ากับดิน

องุ่น... เปรียบเหมือน "น้ำ" เยือกเย็น นิ่ง สุขุม และฉลาด

แต่แตงโม... คือ "ไฟ" ร้อนแรง โมโหง่าย ทำอะไรไม่เคยคิดหน้าคิดหลัง และหาเรื่องเดือดร้อนมาให้พี่สาวคนนี้ไม่เคยหยุดหย่อน

องุ่นเดินกลับเข้ามาในห้องนอนของเธอ หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางดึงกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกมา

มือที่เคยใช้จัดดอกไม้อย่างนุ่มนวล ตอนนี้ยัดเสื้อผ้าลงกระเป๋าอย่างหงุดหงิด

อาทิตย์ที่แล้ว... เธอเพิ่งลงไปกรุงเทพฯ แม้จะไม่ได้เจอกัน แต่เรื่องใหญ่คอขาดบาดตายขนาด "แต่งงาน" แตงโมก็น่าจะเอ่ยปากให้ฟังบ้าง ไม่ใช่มาบอกกันในวินาทีสุดท้ายแบบนี้

นับตั้งแต่แตงโมดื้อรั้นหนีไปไล่ตาม "ความฝัน" การเป็นนางแบบในกรุงเทพฯ น้องสาวตัวดีก็ไม่เคยกลับมาเยี่ยมเธอกับป้าที่ขอนแก่นอีกเลย

เธอพอใจกับชีวิตที่นี่... ร้านดอกไม้เล็กๆ ที่สงบและเรียบง่าย แต่แตงโมต้องการสิ่งที่ตรงกันข้ามเสมอ

องุ่นไม่เคยเห็นดีเห็นงามกับทางเลือกนั้น แต่ก็ยอมปล่อยไปเพื่อความสุขของน้อง และสุดท้าย สังหรณ์ใจของเธอก็เป็นจริง มันเกิดเรื่องขึ้นจนได้

องุ่นกดจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวดึกที่สุดทันที

พรุ่งนี้... เธอจะต้องคุยกับน้องสาวให้รู้เรื่อง!

ข้อความสั้นๆ ในโทรศัพท์มือถือระบุเพียงสถานที่จัดงาน และเวลาเริ่มพิธี... แค่นั้น ไม่มีคำอธิบายใดเพิ่มเติม

ทันทีที่มาถึงกรุงเทพฯ องุ่นพยายามโทรกลับหาน้องสาวนับครั้งไม่ถ้วน แต่สิ่งที่ได้ยินคือสัญญาณอัตโนมัติที่ตอบกลับมาว่า "ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้ในขณะนี้"

แตงโมปิดเครื่อง... ทำไม?

องุ่นเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องพักของโรงแรมอย่างกระวนกระวาย ใจคอไม่ดี นัยน์ตาคู่สวยเหลือบมองนาฬิกาข้อมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งเข็มนาทีขยับ หัวใจเธอก็ยิ่งร้อนรน

'ยังทัน...' เธอตัดสินใจแน่วแน่ 'ถ้าออกไปตอนนี้ ก็น่าจะยังทันได้คุยกับน้องก่อนเริ่มพิธี'

เธอรีบเดินทางมายังโบสถ์คริสต์ในย่านบางนา ตามที่ข้อความระบุ ตลอดเวลาที่นั่งรถมา มือของเธอก็กดโทรออกซ้ำๆ หวังเพียงว่าน้องสาวจะเปิดเครื่อง แต่ปลายสายก็ยังคงเงียบงัน ความเงียบนั้นยิ่งบีบคั้นหัวใจเธอหนักขึ้นไปอีก

ทันทีที่ลงจากรถ องุ่นก็ก้าวพรวดเข้าไปในบริเวณโบสถ์ เธอเห็นพนักงานคนหนึ่งกำลังเร่งจัดซุ้มดอกไม้สีขาวที่ประตูทางเข้า

“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าห้องแต่งตัวเจ้าสาวอยู่ทางไหนคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามเก็บอาการร้อนรนไว้

เมื่อพนักงานชี้บอกทิศทาง องุ่นก็ไม่รอช้า เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังห้องแต่งตัวของน้องสาวทันที เธอต้องรู้ให้ได้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันคืออะไร!