ตอนที่ 3

ตอนที่ 3

ภายในห้องแต่งตัวเจ้าสาว บรรยากาศกำลังลุกเป็นไฟ... แต่เป็นไฟแห่งความโกรธเกรี้ยว

ฟาเบียน แบร์นาร์ด เจ้าบ่าวของงาน กำลังโกรธจนตัวสั่น เขาถูกเจ้าสาวตัวแสบตลบหลังอย่างเจ็บแสบที่สุด... รินฤดีหนีไปก่อนงานจะเริ่ม!

“ออกไปตามหาเธอเดี๋ยวนี้! พลิกแผ่นดินหาก็ต้องเจอ!” เขาตวาดสั่งเสียงกร้าว

“ครับบอส!” หัวหน้าบอดี้การ์ดโค้งรับคำสั่ง ก่อนจะพาลูกน้องนับสิบกระจายกำลังออกไปเพื่อตามล่าเจ้าสาวที่หายตัวไป

นัยน์ตาสีเทาฉายแววโกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว เขากวาดตามองชุดเจ้าสาวฟูฟ่องที่ถูกถอดทิ้งกองไว้บนโซฟาอย่างเย้ยหยัน

“เธอกล้ามาก... กล้ามากที่มาเล่นกับคนอย่างฉัน รินฤดี!”

ถ้าวันนี้เขาต้องขายหน้า หญิงสาวคนนั้นจะได้เจอบทเรียนอันแสนโหดร้ายที่เธอจะจดจำไปจนวันตาย!

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง องุ่นเดินมาจนถึงหน้าห้องเจ้าสาวตามที่พนักงานบอก เธอยกมือขึ้นเคาะประตูอย่างมีมารยาท...

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

ประตูถูกกระชากเปิดออก แต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่ช่างแต่งหน้าหรือเพื่อนเจ้าสาว แต่เป็นชายชาวต่างชาติรูปร่างสูงใหญ่

องุ่นชะงักงัน... คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจ

ผู้ชายคนนี้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรที่หลุดออกมาจากภาพวาด ดวงตาสีเทาคมกริบคู่นั้น... เหมือนมีมนต์สะกด เธอยืนนิ่งราวกับถูกตรึง จ้องมองเขาอย่างลืมหายใจไปชั่วขณะ

เมื่อเรียกสติกลับคืนมาได้ เสียงหวานก็เอ่ยถามออกไปเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว

"ขอโทษนะคะ... ไม่ทราบว่าห้องนี้ เป็นห้องแต่งตัวของเจ้าสาวที่ชื่อ 'รินฤดี' หรือเปล่าคะ"

นัยน์ตาดุคมสีเทาอ่อนของฟาเบียนหรี่ลง เขากวาดสายตามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์

ผิวสีน้ำผึ้งเนียน... รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น... และที่สำคัญ ใบหน้าของเธอ... คล้ายกัน

เธอหน้าตาคล้ายคลึงกับว่าที่เจ้าสาวของเขาอย่างน่าตกใจ แต่บุคลิกและการแต่งตัวกลับแตกต่างกันสุดขั้ว ผู้หญิงตรงหน้าดูเรียบร้อย อ่อนหวาน ใบหน้าสวยนั้นแต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงบางเบา ชุดที่เธอสวมใส่ก็มิดชิด ไม่ได้จงใจโชว์สัดส่วนใดๆ แต่มันกลับขับเน้นความน่าค้นหาออกมาอย่างประหลาด

ถ้าไม่ใช่เพราะเขากำลังจะเข้าพิธีแต่งงาน... เขาคงชวนเธอไปดินเนอร์ด้วยสักมื้อ และไป "ต่อ" กันบนเตียงเป็นแน่

"คุณเป็นใคร" เสียงเข้มเอ่ยถาม สะกดอารมณ์วุ่นวายเอาไว้

องุ่นส่งยิ้มบางๆ ให้ผู้ชายตรงหน้าอย่างเป็นมิตร โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังเดือดดาลแค่ไหน

"ฉันเป็นพี่สาวของรินฤดีค่ะ"

คำตอบนั้นทำให้ฟาเบียนนิ่งไป... พี่สาว?

โชคชะตากำลังเล่นตลกอะไรกับเขาอยู่ น้องสาวตัวดีหนีหายไป แต่พี่สาวดันโผล่มาแทนที่ในเวลาเดียวกันพอดิบพอดี

แต่ก็ดีเหมือนกัน...

ความคิดหนึ่งแล่นวาบเข้ามาในหัว... ดีมาก... เขาจะได้ไม่ต้องเสียเวลาตามหาเจ้าสาวให้ยุ่งยากอีกต่อไป

รอยยิ้มลวงปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเคร่งขรึม ฟาเบียนปรับเปลี่ยนท่าทีเป็นสุภาพบุรุษผู้แสนดีในทันที

"อ้อ... พี่สาวของรินฤดีนี่เอง เชิญเข้ามาข้างในก่อนครับ"

คลิก...

เสียงล็อกประตูที่ดังขึ้นเบื้องหลัง ทำให้หัวใจขององุ่นกระตุกวูบ เธอหันขวับไปมองอย่างตกใจ! เมื่อกวาดสายตาไปรอบห้องอีกครั้ง เธอก็เพิ่งตระหนักว่า... ในห้องนี้ว่างเปล่า ไม่มีช่างแต่งหน้า ไม่มีเพื่อนเจ้าสาว... ไม่มีใครเลยนอกจากเธอกับเขา

“คุณล็อกประตูห้องทำไมคะ” องุ่นถามเสียงสั่น รู้สึกถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป “แล้ว... แตงโม น้องสาวฉันอยู่ไหน”

รอยยิ้มสุภาพบุรุษบนใบหน้าหล่อเหลานั้นหายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ดุร้ายจนน่าขนลุก

"ผมก็อยากถามคำถามเดียวกับคุณนั่นแหละ!" ฟาเบียนตะคอกกลับเสียงดังลั่น จนองุ่นสะดุ้งตัวสั่น เขาไม่ใช่ผู้ชายแสนดี คนทำธุรกิจอย่างเขาถ้าไม่โหดเหี้ยม ก็อยู่ไม่รอด

“น้องสาวของคุณกล้ามาก... ที่มาตลบหลังผมแบบนี้!”

"อย่าเข้ามานะ!" องุ่นถอยหลังกรูด ทำใจดีสู้เสือ แม้ว่าขาจะเริ่มก้าวไม่ออก

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” หัวสมองของเธอมันรวนไปหมด แตงโมไปทำอะไรให้ผู้ชายคนนี้โกรธเกรี้ยวได้ถึงขนาดนี้

“คุณคงไม่รู้เรื่องสินะ... ว่าน้องสาวตัวดีของคุณหนีไปแล้ว!” เขาแทบไม่อยากเชื่อว่ารินฤดีจะกล้าหนีงานแต่ง ปล่อยให้พี่สาวเดินเข้ามาใน "ถ้ำเสือ" แต่เพียงลำพัง

และตอนนี้... เสือก็พร้อมที่จะขย้ำ "เหยื่อ" อันโอชะที่หลงเข้ามาตรงหน้า เพียงแค่สบตา เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถปล่อยผู้หญิงคนนี้ให้หลุดมือไปได้

“ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่รู้เรื่อง! ฉันต้องการคุยกับเจ้าบ่าว เขาอยู่ไหน!”

การเดินถอยหลังของเธอจบสิ้นลง เมื่อเรียวแขนบอบบางถูกมือเหล็กตะปบไว้มั่น ฟาเบียนกระชากร่างบางเข้าปะทะแผงอกแกร่งอย่างง่ายดาย ใบหน้าของเธอซบลงกับกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง ความสูงเกือบสองเมตรของเขาทำให้เธอดูกลายเป็นคนตัวเล็กนิดเดียว ถูกกักขังไว้ในอ้อมกอดจนไม่สามารถขยับหนีได้

กลิ่นหอมสะอาดเหมือนดอกไม้ป่าลอยมาจากตัวเธอ... ฟาเบียนอดใจไม่ไหว ก้มลงกดจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มหอมกรุ่น สูดดมความหอมนั้นอย่างเอาเปรียบ

“ปล่อยนะ!” องุ่นดิ้นขัดขืน เงยหน้าขึ้นจ้องเขาด้วยสายตาโกรธเคือง

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ระบายทั่วใบหน้าหล่อเหลา

“ก็อยู่นี่ไง” เขาพูดกระซิบข้างหู

องุ่นเบิกตากว้าง... คาดไม่ถึง! นี่น่ะหรือเจ้าบ่าวของแตงโม! ผู้ชายหยาบคายป่าเถื่อนที่เพิ่งเจอกันไม่ถึงนาทีก็มาลวนลามพี่สาวของเจ้าสาว!

“ฉันไม่เชื่อ!” เธอกระแทกเสียงปฏิเสธ

“จะเชื่อหรือไม่เชื่อ... ยังไงคุณก็ต้องรับผิดชอบ” สายตาเร่าร้อนของเขาเปลี่ยนไป มันกวาดสำรวจเรือนร่างเธออย่างเปิดเผยโจ่งแจ้ง ดูท่าคืนนี้คงไม่ได้จบแค่การแต่งงาน

“รับผิดชอบเรื่องอะไร! ทำไมฉันต้องรับผิดชอบ!” องุ่นถามเสียงแข็ง แม้ว่าร่างกายจะเริ่มสั่นเทา เธออ่านสายตาหิวกระหายของเขาออก

“เดี๋ยวคุณก็รู้” ฟาเบียนข่มความต้องการดิบเถื่อนในกายเอาไว้

ความจริงเขาไม่ใช่ผู้ชายที่ถูกใจใครง่ายๆ แต่ถ้าถูกใจขึ้นมาแล้ว เขาก็ไม่เคยปล่อยให้หลุดมือ และถ้าไม่รีบเข้าเรื่องเสียก่อน เธอคงได้เป็น "เมีย" เขา ก่อน เข้าพิธีแต่งงานเป็นแน่

เขาปล่อยร่างเธอให้เป็นอิสระชั่วคราว ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง กดโทรออกอย่างรวดเร็ว สักพัก คนที่เขาโทรหาก็มายืนรออยู่หน้าประตู

ฟาเบียนจำใจยอมปล่อยร่างหอมกรุ่นนั้นให้เป็นอิสระชั่วคราว เขาเดินไปเปิดประตูให้อองรี เลขาคนสนิทที่ยืนรออยู่

องุ่นมองผู้ชายชาวต่างชาติอีกคนที่ก้าวเข้ามาในห้องอย่างระแวดระวัง ขณะเดียวกัน อองรีก็ขมวดคิ้วมุ่น มองหญิงสาวแปลกหน้าที่อยู่ในห้องเจ้านายอย่างประหลาดใจไม่แพ้กัน

"เอาสัญญาให้เธออ่าน" ฟาเบียนออกคำสั่งเสียงเรียบ

อองรีรีบปรับสีหน้าเป็นปกติ เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้กับองุ่น หญิงสาวรับมาอย่างงุนงง ‘สัญญาแต่งงาน’ ตัวอักษรบนหัวกระดาษทำให้คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเป็นปม

เธอเริ่มอ่านรายละเอียดในสัญญาอย่างรวดเร็ว มันถูกร่างเป็นภาษาฝรั่งเศสก็จริง แต่ก็มีภาษาไทยแปลกำกับไว้อย่างละเอียด และยิ่งอ่าน ใจเธอก็ยิ่งดิ่งวูบ

นี่มันไม่ใช่สัญญาแต่งงาน... นี่มัน "สัญญาจ้าง" ชัดๆ!

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแตงโมยอมเซ็นสัญญาบ้าบอแบบนี้ และเมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นข้อตกลงข้อสุดท้าย

'หากฝ่ายเจ้าสาวผิดสัญญา หรือไม่สามารถปฏิบัติตามข้อตกลงได้จนจบสิ้น... จะต้องถูกปรับเป็นจำนวนเงิน สิบล้านบาท'

สิบล้าน!

โลกทั้งใบราวกับหมุนคว้าง องุ่นแทบจะลมจับตรงนั้น เธอเม้มริมฝีปากจนเจ็บ มองผู้ชายสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ตรงหน้า ตอนนี้เธอเข้าใจทุกอย่างแล้ว เข้าใจว่าทำไมแตงโมถึงหนีไป

และเธอก็รู้แล้วว่า... เธอมีทางเลือกเพียงทางเดียวเท่านั้น

"ตอนนี้คุณคงรู้ตัวแล้วสินะ ว่าต้องทำยังไง!" ฟาเบียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงของผู้ชนะ

ประตูโบสถ์บานใหญ่เปิดออก

องุ่นก้าวเข้ามาในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ นัยน์ตากลมโตคู่สวยกวาดมองบรรดาแขกที่มาร่วมงานอย่างประหม่า ผู้คนแปลกหน้ามากมายที่เธอไม่เคยรู้จักนั่งกันอยู่เต็มพื้นที่ พวกเขาจะรู้หรือไม่ ว่าเธอกำลังสวมบทบาทเป็น "เจ้าสาวตัวปลอม"

โชคดี... เธอยังมีผ้าคลุมหน้าผืนบางสีขาว ช่วยปกปิดใบหน้าที่กำลังตื่นตระหนกซีดเผือดของเธอเอาไว้

สายตาของเธอจับจ้องไปยังแท่นพิธี ที่นั่นมีเขายืนอยู่ "เจ้าบ่าว" ที่เธอเพิ่งเคยเห็นหน้าเมื่อไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว และสายตาคมกริบที่เขามองตอบกลับมา มันทำให้เธอรู้สึกไม่ต่างอะไรกับกวางตัวน้อย ที่กำลังจะถูกราชสีห์ขย้ำ!

'ถ้าคุณมีเงิน 10 ล้านก็จ่ายมา แล้วผมจะไม่ฟ้องน้องสาวคุณ!'

ประโยคข่มขู่ของเขายังดังก้องอยู่ในหัว นี่คือเหตุผลที่ทำให้เธอต้องจำใจมายืนอยู่ตรงนี้

แต่เมื่อพยายามคิดในแง่ดี องุ่นปลอบตัวเองว่าในสัญญามันก็ไม่ได้เลวร้ายเสียทีเดียว แค่ต้องบินไป "โชว์ตัว" ให้พ่อของเขาเห็นที่ฝรั่งเศส หลังจากนั้นเธอก็เป็นอิสระ ถึงแม้จะต้องถือทะเบียนสมรสไว้หนึ่งปีเต็ม มันก็เป็นแค่ "เมียในนาม" เท่านั้น!

เขามองทุกย่างก้าวของหญิงสาวที่เดินเข้ามา ทุกจังหวะก้าวของเธอทำให้หัวใจของเขารู้สึกสั่นไหวอย่างประหลาด...

เมื่ออยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ องุ่นดูสวยสง่าราวกับนางฟ้า

ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่สวยกว่านี้ แต่กลับไม่เคยมีผู้หญิงคนไหน ที่ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขารู้สึก "หวั่นไหว" ได้อย่างนี้มาก่อน